Retrophyllum


Retrophyllum w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Retrophyllumrodzaj drzew i krzewów z rodziny zastrzalinowatych (Podocarpaceae). Obejmuje 5[4][5]–6[6] gatunków. R. vitiense rośnie w tropikalnych lasach na niżu i w górach na Molukach na wyspie Morotai, na Nowej Gwinei, Archipelagu Bismarcka, Wyspach Banksa i Fidżi[4]. R. comptonii tworzy górskie lasy na Nowej Kaledonii. Na tej też wyspie, w jej południowej części występuje jedyny przedstawiciel nagonasiennych rosnący w wodach płynących – R. minus. R. rospigliosii rośnie w lasach tropikalnych w północnej części Andów (od Wenezueli po Boliwię). R. piresii znany jest tylko ze stanu Rondônia w Brazylii[4].

Za gatunek zagrożony przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) uznawany jest R. minus. Za narażony uważany R. rospigliosii. Pozostałe gatunki mają status wymagających najmniejszej troski, z wyjątkiem R. piresii, dla którego niedostatek danych uniemożliwia określenie stopnia zagrożenia[7].

Morfologia | edytuj kod

Pokrój
Zimozielone, okazałe drzewa (R. comptonii osiąga 30 m wysokości, R. rospigliosii i R. vitiense do 43–45 m) i krzewy lub niskie drzewa osiągające 2–3 m wysokości (R. minus). Ten ostatni gatunek rosnąc w wodzie często ma pień u nasady rozdęty[8].
Liście
Lancetowate do wąskojajowatych, skrętoległe, ukośnie odstające, na pędach bocznych rozpostarte grzebieniasto na boki. U nasady z krótkimi ogonkami skręconymi o 90°[9].
Organy generatywne
Strobile męskie pojedyncze lub zebrane w skupienia wyrastają na nagich, krótkich szypułach oraz na końcach krótkich odgałęzień bocznych. Ziarna pyłku wyposażone są w dwa worki powietrzne. Strobile żeńskie wyrastają pojedynczo, rzadko po dwa. Mięsista łuska okrywająca nasiono ma kształt jajowato-gruszkowaty i na szczycie jest zaostrzona. Osiąga od 12 do 20 mm długości i 8–18 mm średnicy. Dojrzała ma kolor czerwono-fioletowy. Wsparta jest kilkoma bardzo drobnymi łuskami płonnymi u nasady. Szypuła nigdy nie jest u tego rodzaju mięsista[9].

Systematyka | edytuj kod

Rodzaj zaliczany jest do rodziny zastrzalinowatych (Podocarpaceae)[2]. W obrębie rodziny tworzy grupę „Podocarpoid” wspólnie z rodzajami Afrocarpus, nierozwidnia Nageia i zastrzalin Podocarpus[10].

Wykaz gatunków[6]

Przypisy | edytuj kod

  1. P. F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website. 2001–. [dostęp 2020-02-14].
  2. a b Christenhusz, M.J.M., J.L. Reveal, A. Farjon, M.F. Gardner, R.R. Mill, and M.W. Chase (2011). A new classification and linear sequence of extant gymnosperms. Phytotaxa 19: 55-70.
  3. a b c Retrophyllum (ang.). W: Index Nominum Genericorum (ING) [on-line]. Smithsonian National Museum of Natural History. [dostęp 2020-02-14].
  4. a b c Aljos Farjon, Denis Filer: An Atlas of the World's Conifers: An Analysis of Their Distribution, Biogeography, Diversity, and Conservation Status. Leiden, Boston: BRILL, 2013, s. 235, 410-411, 447. ISBN 978-9004211803.
  5. David J. Mabberley: Mabberley's Plant-Book. Cambridge University Press, 2017, s. 787. ISBN 978-1-107-11502-6.
  6. a b Retrophyllum C.N.Page. W: Plants of the World online [on-line]. Royal Botanic Gardens, Kew. [dostęp 2020-02-14].
  7. Retrophyllum. W: The IUCN Red List of Threatened Species. Version 2019-2 [on-line]. [dostęp 2020-02-14].
  8. John Silba: Encyclopedia coniferae. Corvallis, Oregon, USA: Harold N. Moldenkeand, Alma L. Moldenke, 1986, s. 76-79, seria: Phytologia Memoirs.
  9. a b K.U.Kramer, P.S. Green (red.): The Families and Genera of Vascular Plants. I. Pteridophytes and Gymnosperms. Berlin, Heidelberg, New York, London, Paris, Tokyo, Hongkong, Barcelona: Springer-Verlag, 1990, s. 337-338. ISBN 3-540-51794-4.
  10. David B. Neale, Nicholas C. Wheeler: The Conifers: Genomes, Variation and Evolution. Springer, 2019, s. 438, 459. ISBN 978-3-319-46806-8.
Na podstawie artykułu: "Retrophyllum" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy