Rewolucja marcowa


Rewolucja marcowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Świętujący rewolucjoniści po wygranej w marcu 1848 Klemens Metternich

Rewolucja marcowa 1848 (niem. Märzrevolution) – demonstracje i wystąpienia mieszkańców Berlina i Wiednia, stolic Austrii i Prus w początkach Wiosny Ludów.

Protestujący domagali się wolności politycznej, a także zjednoczenia państw niemieckich w jeden kraj. Rewolucja Marcowa stała się początkiem Wiosny Ludów w Niemczech.

W wyniku demonstracji i nacisku społecznego Sejm Związkowy uznał barwy czarno-czerwono-złote (obecna flaga Niemiec) za narodowe. Frankfurckie Zgromadzenie Narodowe miało zaś wydać deklarację zjednoczenia Niemiec.

13 marca 1848 roku doszło w Wiedniu do manifestacji na ulicach miasta, utworzono Gwardię Narodową, ogłoszono wolność prasy, zapowiedziano reformy na wsi, kanclerz Klemens Metternich pod naciskiem społecznym zmuszony został do dymisji.

Tego samego dnia rozpoczęły się zamieszki w Berlinie, w których brali udział rzemieślnicy i robotnicy. Wśród nich brali udział Polacy Gustaw Leński i Alfons Bojanowski. Także tu utworzono Gwardię Narodową, ogłoszono wolność prasy i zgromadzeń oraz amnestię dla więźniów politycznych. Walki ustały 20 marca, w ich wyniku tłum uwolnił szereg więźniów z więzienia w Moabicie, wśród których znajdowali się Polacy: Ludwik Mierosławski i Karol Libelt.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Rewolucja marcowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy