Rezerwa wieńcowa


Rezerwa wieńcowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rezerwa wieńcowa – termin stosowany w kardiologii, określający maksymalny możliwy wzrost przepływu przez naczynia wieńcowe, wyrażony jako odsetek przepływu wieńcowego wyjściowego (spoczynkowego). Mniejsze znaczenie dla rezerwy ma również niepełne odtlenowanie krwi opuszczającej serce. Serce w spoczynku wykorzystuje 75% dostarczanego przez tętnice tlenu. Pozostała część może być wykorzystana w razie zwiększonego zapotrzebowania.

U osób zdrowych, rezerwa wieńcowa wynosi 300-600%, co oznacza, że w zdrowym sercu przepływ przez naczynia wieńcowe może wzrosnąć 3-6 razy, nie powodując przy tym zaburzeń ukrwienia mięśnia sercowego.

Bibliografia | edytuj kod

  1. Stanisław Konturek: Fizjologia człowieka. Układ krążenia. T. II. Kraków: 2001.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Rezerwa wieńcowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy