Ride the Lightning


Ride the Lightning w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ride the Lightning – drugi album studyjny amerykańskiego zespołu thrashmetalowego Metallica. Został wydany 27 lipca 1984 roku przez wytwórnię Megaforce Records. Jest to drugie i ostatnie wydawnictwo zespołu dla tej wytwórni, od której grupa odeszła za namową menadżera, Cliffa Burnsteina z QPrime Management, które wypromowało między innymi AC/DC, Aerosmith, i Scorpionsów. We wrześniu 1984 Metallica podpisała kontrakt z wytwórnią Elektra, która dwa miesiące później wydała reedycję albumu.

Mimo kradzieży sprzętu zespołu na miesiąc przed rozpoczęciem nagrywania albumu, Ride the Lightning jest uważany za ambitne wydawnictwo i krok naprzód w porównaniu z poprzednikiem, Kill ’Em All. Ride the Lightning osiągnął wysokie pozycje: 3. na liście serwisu Metal-Rules.com na 100 Najlepszych Albumów Heavymetalowych oraz 5. na liście serwisu IGN na 25 Najlepszych Albumów Metalowych. Jest to jedyny album, którego producentem jest sam zespół, pierwszy, którego współkompozytorem jest Kirk Hammett i ostatni, którego współkompozytorem jest Dave Mustaine, oraz pierwszy album, który trafił na amerykańską listę „Billboardu”, Billboard 200, osiągając pozycję numer 100. Obecnie album został sprzedany w ponad 5 milionach egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych.

Spis treści

Komponowanie | edytuj kod

Metallica rozpoczęła pisanie utworów na album w październiku 1983 po przeprowadzce z San Francisco do New Jersey; miesiąc po zakończeniu trasy koncertowej promującej debiutancki album zespołu, Kill ’Em All[4][5]. W grudniu zespół rozpoczął serię koncertów z grupą Anthrax na których zaczął już wykonywać cztery nowe kompozycje: „Fight Fire with Fire”, „Ride the Lightning”, „Creeping Death”, i „When Hell Freezes Over” (roboczy tytuł utworu „The Call of Ktulu”)[6][7].

Gdy obu zespołom zostały jeszcze do zagrania trzy zaplanowane koncerty, 19 stycznia 1984 po koncercie w Bostonie w stanie Massachusetts została skradziona ciężarówka, w której znajdował się praktycznie cały sprzęt Metalliki (z wyjątkiem dwóch gitar, zabranych do hotelu w ochronie przed panującym wtedy zimnem). To wydarzenie zainspirowało powstanie pierwszej ballady grupy: „Fade to Black[4]. James Hetfield tak wypowiada się na temat związany z powstaniem ballady:

Nasza pierwsza ballada, swego rodzaju wyzwanie. Wiedzieliśmy, że niektórych zaniepokoi. Zespoły takie jak Exodus czy Slayer nie tworzą ballad. Ale w ten sposób zamykają się w jednej ściśle określonej konwencji. Nigdy nie chcieliśmy się znaleźć w takiej sytuacji. Ograniczanie siebie tylko po to, żeby publiczność była zadowolona, jest g*wno warte[8].

Na trzech pozostałych koncertach grupa zagrała na sprzęcie pożyczonym od Anthraxu. Hetfield powrócił do sprawy kradzieży ciężarówki na następnym koncercie grupy w Bostonie (prawdopodobnie 12 czerwca 1988[9]):

Jeśli ktokolwiek z Was zna tych, co ukradli nasz sprzęt, gdy byliśmy tutaj ostatnim razem, prosimy, żebyście zabili ich dla nas.[4]

Nagrywanie | edytuj kod

Zespół wyruszył razem z grupą Venom, na początku lutego 1984, w minitrasę – Seven Days of Hell – obejmującą siedem koncertów w Europie, będącymi pierwszymi występami Metalliki na tym kontynencie, na którym grupa postanowiła zarejestrować Ride the Lightning[4]. Ten wybór tak wspomina James Hetfield:

Zrobiliśmy ten album w Danii, bo akurat byliśmy tam w trasie. Było też tam dość tanio. Jeden facet był zarówno producentem, jak i dźwiękowcem – biorąc za swoją robotę naprawdę niewielkie pieniądze. Mogliśmy się bardzo dużo od niego nauczyć[8].

Tym facetem był Flemming Rasmussen, którego tak wspomina Lars Ulrich:

Flemming doskonale zna się na sprawach technicznych. Króluje przy konsolecie i magnetofonach. Ale nigdy nie miał wpływu na kształt artystyczny nagrań. Spełniał bardziej rolę reżysera dźwięku niż producenta we właściwym znaczeniu tego słowa[8].

Zanim rozpoczęła się sesja nagraniowa albumu, zespół rozpaczliwie poszukiwał w Europie wzmacniacza firmy Marshall o takim samym brzmieniu, jaki miał wzmacniacz tej firmy, który posiadał James Hetfield, zanim został on skradziony miesiąc wcześniej razem z resztą sprzętu zespołu. John Marshall, technik gitarowy Metalliki w tamtym okresie, tak wspomina te poszukiwania:

Sprawdzili dosłownie każdy wzmacniacz Marshalla w Zachodniej Europie. Ostatecznie znaleźli jeden, który brzmiał dobrze, w jakimś małym duńskim sklepie muzycznym[4].

Po osiągnięciu celu zespół rozpoczął 20 lutego 1984 w Sweet Silence Studios w Kopenhadze w Danii sesję nagraniową albumu trwającą do 14 marca 1984. Producentem albumu została sama Metallica, której asystowali Flemming Rasmussen oraz Mark Whitaker, który był wtedy menadżerem Metalliki. Rasmussen tak wspomina współpracę z Metalliką:

Wszyscy inni kręcili się wokół, tworząc disco i inne g*wna, a ja nienawidziłem tego. Większość ludzi w studio uważała, że Metallica jest najgorszym g*wnem, jakie kiedykolwiek słyszeli w swoim życiu, ale ja to kochałem[4].

Przyjęcie albumu | edytuj kod

Gitarzysta grupy Chimaira, Rob Arnold, podczas koncertu w 2004 w koszulce promującej album Ride the Lightning

Ride the Lightning został wydany 27 lipca 1984 przez wytwórnię Megaforce[10] i jest „ogromnym krokiem naprzód”[11] w porównaniu z poprzednikiem, Kill ’Em All, od którego jest albumem „jeszcze bardziej fantastycznym, ukazującym oszałamiający rozwój muzyczny oraz wyraźne ustanawianie nowych kierunków, które wpłynęły na heavy metal i lata, które nadchodziły”[12]. Jest to pierwszy album, który trafił na amerykańską listę „Billboardu”, The Billboard 200, osiągając pozycję numer 100.[13] Obecnie album został sprzedany w ponad 5 milionach egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych[14].

W Polsce nagrania uzyskały status złotej płyty w 2021[15].

Okładkę albumu wyróżnia głównie niebieska kolorystyka, ale we Francji wytwórnia Bernett wydała przez przypadek 400 kopii winylowych albumu, które wyróżnia zielona okładka[16]. 22 lutego 2000 w USA wytwórnia Elektra we współpracy z DCC Compact Classics wydała limitowaną edycję albumu w której płyta CD jest pokryta 24-karatowym złotem[17][18].

Według recenzenta, Steve’a Hueya z AllMusic, album jest „niewiarygodnie ambitny, jak na osiągnięcie o rok starszego nowicjusza, Ride the Lightning ukazuje Metallikę agresywnie poszerzającą swoją kompozytorską technikę i poziom ekspresji. Każdy utwór próbuje czegoś nowego i każdy muzyczny eksperyment osiąga potężny sukces. Teksty utworów wchodzą na nowy obszar także – bardziej osobiste, bardziej świadome socjalnie, mniej metalowej postury”. Huey podsumował album następująco: „Fundamentalnie, w paru słowach, Metallica brzmi, jakby potrafiła zrobić wszystko. Heavy metal nie widział takiego rodzaju ambicji od czasu klasyków Judas Priest z końca lat 70., i Ride the Lightning faktycznie przerobił książkę zasad dla generacji thrashowców. Jeśli Kill ’Em All jest manifestem, Ride the Lightning jest rewolucją[12].

Recenzent magazynu Teraz Rock, Igor Stefanowicz, twierdzi, że na albumie „od razu rzuca się w uszy lepsza produkcja, bardziej zawodowe brzmienie, smaczki typu demoniczny śmiech w tle pod koniec ostatniej zwrotki «Fight Fire with Fire», odgłosy poważnych wyładowań atmosferycznych, dzwony we wstępie «For Whom the Bell Tolls». A przede wszystkim naturalniej brzmiący głos Hetfielda, już bez tego wątpliwej jakości podbicia tanimi efektami. Nareszcie można docenić jego charakterystyczną manierę, która i tak dopiero się krystalizuje, jego umiejętność stopniowania agresji, a nawet odnajdywania się w różnych klimatach” oraz, że dzięki temu albumowi „Metallica przestaje być niszową sensacją, którą podnieca się kilku nawiedzeńców – to już jest sensacja ogólnomuzyczna, ogólnorynkowa”[19].

Na Ride the Lightning znajdują się zarówno „długie, epickie utwory progresywne”, jak i „mocne, treściwe utwory rytmiczne”. Niektóre innowacje są w rozkwicie, co dodaje kolorystyki, jak np. rytmiczny, pseudoklasyczny wstęp do rozjuszonego „Fight Fire with Fire” czy harmonie prowadzące, które ujawniają się w kilku utworach. Innymi innowacjami są większe zmiany w dźwięku Metalliki, jak dziewięciominutowy, zamykający album, instrumentalny „The Call of Ktulu” czy natarczywe rozmyślanie nad samobójstwem w „Fade to Black”, który jest obecnie metalowym klasykiem wszech czasów”[12] oraz „jednym z nielicznych utworów Metalliki granych w stacjach radiowych w okresie od połowy do końca lat 80.[20]. Na albumie zawarty jest również utwór określony mianem utworu edukacyjnego – „Creeping Death”. Opowiada on biblijną opowieść o Mojżeszu toczącym bitwę z faraonem Ramzesem by uwolnić Hebrajczyków z egipskiej niewoli[21].

Personel serwisu Metal-Rules.com sklasyfikował album na 3. pozycji listy 100 Najlepszych Albumów Heavymetalowych[22], a personel serwisu IGN sklasyfikował album na 5. pozycji listy 25 Najlepszych Albumów Metalowych[23].

Zmiana wytwórni | edytuj kod

Dwa dni po wydaniu albumu[24], Metallica poznała menadżera Cliffa Burnsteina, który założył razem z Peterem Menschem QPrime Management, które wypromowało w tamtym okresie między innymi AC/DC, Aerosmith czy Scorpionsów[7], więc zespół zwolnił następnego dnia swojego dotychczasowego menadżera Marka Whitakera oraz postanowił odejść od wytwórni Jona Zazuli, Megaforce Records[25].

Choć zwolnienie menadżera nie sprawiło problemów grupie, to odejście od wytwórni było już problemem, ponieważ Metallica miała podpisany kontrakt, według którego miały zostać wydane jeszcze trzy albumy, toteż Lars Ulrich postanowił zwrócić się o pomoc do prawników i ostatecznie okazało się, że w kontrakcie z wytwórnią był limit ilości kopii albumu, które trafią do sprzedaży – wynosił on 75 tysięcy, a Ride the Lightning został wydany w ponad 100 tysiącach kopii, więc spór został zakończony i Metallica mogła podpisać kontrakt z inną wytwórnią, którą została Elektra Records. Kontrakt został podpisany 12 września 1984.[5]

Chociaż Ride the Lightning został już wydany, 19 listopada 1984 pierwszym wydawnictwem Metalliki pod szyldem Elektry został właśnie ten album[10].

Trasa koncertowa | edytuj kod

Ledwie po nagraniu albumu, pod koniec marca 1984, Metallica razem z innymi zespołami – Anthrax, The Rods, i Exciter – miała rozpocząć w Anglii trasę koncertową, Hell on Earth Tour, ale trasa nie doszła do skutku z powodu kiepskiej sprzedaży biletów, o czym tak się wypowiada menadżer trasy, Gem Howard:

Jakieś dwa tygodnie przed początkiem trasy dostaliśmy porażającą wiadomość, że naszym najlepiej sprzedającym się występem jest Newcastle Mayfair, gdzie sprzedaliśmy ogromną ilość 14 biletów. W tym momencie doszliśmy do wniosku, że trasa nie będzie takim sukcesem, jakim chcieliśmy, żeby była, więc odwołaliśmy ją natychmiast[4].

Dopiero 16 listopada 1984 Metallica wyruszyła w trasę koncertową o nazwie Bang the Head That Doesn't Bang Tour, która została podzielona na dwie części: europejską i amerykańską (z jednym występem w Kanadzie). Pierwsza część trwała do 20 grudnia 1984 i na niej zespół koncertował razem z grupą Tank[26][4]; druga rozpoczęła się 10 stycznia i trwała do 19 marca 1985, na niej z Metalliką grały zespoły W.A.S.P. i Armored Saint[26][27]. Dzięki pewnemu europejskiemu fanowi zespołu, który miał na sobie koszulkę parodiującą okładkę albumu Kill ’Em All, Metallica (nadmiernie spożywająca wtedy alkohol) zyskała pseudonim „Alcoholica”, co tak wspomina James Hetfield:

Za pierwszym razem, gdy to zobaczyłem, jakiś dzieciak miał koszulkę z sitodrukiem zrobioną w domu. Miał na niej okładkę Kill ’Em All, ale zamiast Metallica było Alcoholica, a zamiast Kill ’Em All Zabić Ich Wszystkich było Drink 'Em All Upić Ich Wszystkich. Zamiast młota z krwią, była rozlewająca się butelka wódki. Pomyśleliśmy, że to jest całkiem niezłe. Zrobiliśmy dla siebie koszulki takie, jak ta[4].

Podczas amerykańskiej części trasy koncertowej członkowie zespołów, będąc pod wpływem alkoholu, często dokonywali różnorodnych wybryków. Joey Vera z Armored Saint tak wspomina jedną z sytuacji:

Wyrzucaliśmy puste butelki po piwie przez okno, potem James [Hetfield] wyrzucił moją skórzaną kurtkę przez okno. Zeszliśmy na dół, by ją odzyskać, a gdy wracaliśmy do góry hotelową windą, postanowiliśmy zaciągnąć jej hamulec bezpieczeństwa. To uruchomiło alarm. Winda utknęła między dwoma piętrami, ochrona krzyczała na nas,, żebyśmy wyszli z windy, alarm został wyłączony, a James wpadł w szał.

Potem wyczołgaliśmy się z windy, a James wziął gaśnicę i wycelował ją we mnie. Zaczął nią tryskać, wszędzie dookoła była mgła, a czujniki wyczuły, że ktoś użył gaśnicy, więc uruchomił się alarm pożarowy. Uciekłem z powrotem do swojego pokoju i przez okno, samochody policyjne i ciężarówki straży pożarnej były wpuszczane na parking hotelowy, a ludzie byli ewakuowani na zewnątrz w swoich piżamach i bieliznach. James na koniec musiał nieźle zapłacić[27].

Fotograf, Ross Halfin, również pamięta jedną sytuację z tej trasy koncertowej:

Pamiętam, że Cliff Burton był całkowicie przerażony przed tym koncertem [10 marca 1985, w Hollywood Palladium, ponieważ, by napędzić mu stracha, oni [Metallica] chcieli, żebym powiedział mu, że dzwoniłem do Geezera Butlera i że będzie go oglądać wśród publiczności. On był naprawdę przejęty![27]

Również na tej trasie, 6 marca 1985 w Phoenix w stanie Arizona, występ zespołu oglądał przyszły basista Metalliki, Jason Newsted:

Rząd z przodu. Wprost naprzeciwko Cliffa Burtona, uwielbianego. Zaślinionego. Nieprzytomnie machającego włosami. Czternaście dolarów za koszulkę, które były wszystkimi pieniędzmi na świecie w tamtym czasie. Przyszliśmy tylko, by zobaczyć Metallikę. Gdy tylko Metallica skończyła, wyszliśmy. Oni po prostu roznieśli to [miejsce] i wiedzieliśmy, że to wszystko zrobili z serca[27].

Trzy utwory z tego albumu – „For Whom the Bell Tolls”, „Fade to Black” i „Creeping Death” – są sztandarowymi utworami granymi na większości koncertów Metalliki. Od czasu do czasu grany jest również „Ride the Lightning”. Nieliczne są wykonania utworów „Fight Fire with Fire”, „Trapped Under Ice[28] i „The Call of Ktulu”,[29] czy „Escape”. „For Whom the Bell Tolls” i „The Call of Ktulu” zostały również wykonane na żywo w 1999 z Orkiestrą Symfoniczną z San Francisco i są zawarte na albumie/filmie S&M.

Lista utworów | edytuj kod

Na podstawie:[30]

Single | edytuj kod

  • Fade to Black” – wydany jako singel promocyjny w lutym 1985 w USA przez wytwórnię Elektra Records na 12 calowym winylu[34].

Twórcy | edytuj kod

Na podstawie:[30]

Wykonawcy | edytuj kod

Produkcja | edytuj kod

Wydania albumu | edytuj kod

Źródło: Encycmet.com[35]

12-calowa płyta winylowa | edytuj kod

Podwójna 12-calowa płyta winylowa | edytuj kod

12-calowa płyta winylowa z nadrukiem | edytuj kod

12-calowa płyta winylowa, wydanie promocyjne | edytuj kod

Płyta kompaktowa | edytuj kod

Płyta kompaktowa, wydanie promocyjne | edytuj kod

Błędne wydania | edytuj kod

Tłoczenia testowe | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Discogs: Metallica ‎– Ride The Lightning (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2020-09-28].
  2. Teraz Rock | jedyne pismo rockowe w Polsce
  3. Ride the Lightning w serwisie AllMusic.
  4. a b c d e f g h i Metallica: History – 1983–84 (ang.). I Like That.com.
  5. a b Historia Metalliki 1983–1985. Overkill.pl.
  6. December 18, 1983, Agora Ballroom, Cleveland, OH (ang.). Live Metallica.com.
  7. a b Zew Ktulu (2). Metallica Fans.pl.
  8. a b c Metallica > Dyskografia > Ride the Lightning. Overkill.pl, 22 września 2004.
  9. Monsters of Rock. Overkill.pl.
  10. a b c Metallica > Band > Timeline 1984 Events (ang.). Metallica.com.
  11. Steve Huey: ((( Master of Puppets > Review ))) (ang.). AllMusic.
  12. a b c Steve Huey: ((( Ride the Lightning > Review ))) (ang.). All Music Guide.
  13. Billboard”: ((( Metallica > Charts & Awards > Billboard Albums ))) (ang.). All Music Guide.
  14. Recording Industry Association of America: Searchable Database (ang.).
  15. Złote płyty CD przyznane w 2021 roku, ZPAV [dostęp 2021-01-28] .
  16. Edycja albumu wydana przez wytwórnię Bernett w 1984, numer katalogowy: SB 18026. discogs.com.
  17. Edycja albumu wydana przez wytwórnię DCC w 2000, numer katalogowy: GZS-1136. discogs.com.
  18. Ride the Lightning, Encycmet.com [zarchiwizowane z adresu 2017-02-13]  (ang.).
  19. Igor Stefanowicz: Recenzja Ride the Lightning. Teraz Rock, 1 czerwca 2003.
  20. Gina Boldman: ((( „Fade to Black” Review ))) (ang.). All Music Guide.
  21. Gina Boldman: ((( „Creeping Death” Review ))) (ang.). All Music Guide.
  22. PersonelP. Metal-Rules.com PersonelP., The Top 100 Heavy Metal Albums, Metal-Rules.com  (ang.).
  23. Spence D. i EdS.D.E. T. Spence D. i EdS.D.E., Top 25 Metal Albums, IGN  (ang.).
  24. The History of Metallica (ang.). Metallica World.co.uk.
  25. Metallica Page > Historia. Dhost.info/metallica/.
  26. a b Bang the Head That Doesn't Bang Tour. Overkill.pl.
  27. a b c d Metallica: History – 1985–86 (ang.). I Like That.com.
  28. „Trapped Under Ice” (ang.). Encycmet.com.
  29. „The Call of Ktulu” (ang.). Encycmet.com.
  30. a b Edycja albumu wydana przez wytwórnię Vertigo w 1989, numer katalogowy: 838 140-2. discogs.com.
  31. „Creeping Death"/Garage Days Revisited (ang.). encycmet.com.
  32. Edycja singla „Creeping Death”/Garage Days Revisited wydana przez wytwórnię Music for Nations w 1984, numer katalogowy: P12 KUT 112. discogs.com.
  33. „For Whom the Bell Tolls" (ang.). encycmet.com.
  34. „Fade to Black" (ang.). encycmet.com.
  35. Ride the Lightning, Encycmet.com [zarchiwizowane z adresu 2017-02-13]  (ang.).
Na podstawie artykułu: "Ride the Lightning" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy