Robert Gortat


Robert Gortat w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Robert Gortat (ur. 11 grudnia 1972 w Warszawie) – polski bokser. Sześciokrotny mistrz Polski w boksie amatorskim, w kategorii półciężkiej. Na zawodowstwo przeszedł w 2004 roku. Jest synem boksera Janusza Gortata, dwukrotnego brązowego medalisty olimpijskiego, oraz bratem Marcina Gortata, zawodnika NBA[1]. Ma 188 cm wzrostu.

Spis treści

Kariera amatorska | edytuj kod

Był pięciokrotnym indywidualnym mistrzem Polski (trzykrotnie w kategorii 71 kg i po jednym razie w kategoriach 81 kg i 91 kg), czterokrotnie wywalczył indywidualne mistrzostwo Polski (trzy razy w kategorii 71 kg i raz w kategorii 75 kg). Również drużynowo pięciokrotnie zdobywał mistrzostwo Polski (w latach 1993, 1994 i 1995 w barwach Victorii Jaworzno, w 1999 roku jako zawodnik Halexu Elbląg, a w roku 2000 z KS-em Energetyk Jaworzno). W 1997 zwyciężył w Turnieju imienia Feliksa Stamma, został również uznany za najlepszego zawodnika tego turnieju. W tym samym roku zajął 5. miejsce na mistrzostwach świata w kategorii 71 kg, a w 1998 roku zajął również 5. miejsce w mistrzostwach Europy w tej samej kategorii wagowej.

Walczył w pięciu klubach: Legii Warszawa, KSZO Ostrowiec Świętokrzyski, Victorii Jaworzno, Haleksie Elbląg oraz Energetyku Jaworzno. Pierwszą walkę stoczył w 1987 roku, a miał ich w sumie 286; w 230 zwyciężył, zremisował 10 razy, a 46 razy schodził z ringu pokonany (nigdy nie został znokautowany)[2].

Kariera zawodowa | edytuj kod

10 października 2004 Gortat zadebiutował na ringu zawodowym pokonując po 4 rundach, jednogłośnie na punkty Ukraińca Dmitra Sharipova.

12 marca 2005 stoczył swój drugi pojedynek, w którym w pierwszej rundzie przez techniczny nokaut zwyciężył Słowaka Stefana Stanko.

21 maja 2005 wygrał swoją trzecią walkę na zawodowym ringu; pokonał w 2 rundzie przez nokaut Słowaka Petera Homala. Po tym pojedynku Gortat przerwał swoją karierę na 4 lata.

21 czerwca 2009 Gortat powrócił na ring; wygrał przez TKO w 4 rundzie z Polakiem Dariuszem Ballą.

6 listopada 2009 pokonał Łotysza Zaursa Gadzievsa, którego sekundanci poddali w drugiej rundzie[3].

21 listopada 2009 wygrał swój szósty pojedynek − z Łotyszem Floriansem Strupitsem. Sekundanci rywala Gortata poddali go w trakcie 1. rundy[4][5].

12 grudnia 2009 Gortat po 6-rundowym pojedynku wygrał na punkty z Litwinem Remigijusem Ziausysem; zdobył w ten sposób tymczasowy interkontynentalny pas federacji BBU wagi junior ciężkiej[6].

16 października 2010 Robert Gortat obronił interkontynentalny pas federacji BBU kategorii junior ciężkiej; pokonał przez techniczny nokaut w 2 rundzie Białorusina Pavela Staravoitaua. Była to dziesiąta i zarazem ostatnia walka w zawodowej karierze Gortata[7].

Kariera sędziego | edytuj kod

17 czerwca 2011 roku na gali w Rudzie Śląskiej Robert Gortat zadebiutował w roli zarówno sędziego ringowego, jak i punktowego[8][9]. Pierwszym pojedynkiem prowadzonym przez byłego pięściarza była walka Dariusza Balli z Adrianem Bleszynskim[10].

25 października 2014 roku na gali w Częstochowie Gortat był rozjemcą w pokazowej, pożegnalnej walce Andrzeja Gołoty z Danellem Nicholsonem[11].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. O Gortacie.
  2. Mamy Mistrza - Robert Gortat zwycięzcą (pol.). imprezy.jaworzno.pl. [dostęp 22 sierpnia 2011].
  3. Piąte zwycięstwo Gortata.
  4. Gortat pokonał Struptisa
  5. Gortat vs. Struptis
  6. Gala boksu zawodowego w Jaworznie 12.12.2009
  7. Nokauty Gortata i Świerzbińskiego (pol.). bokser.org, 17.10.2010. [dostęp 2010-10-17].
  8. www.boxrec.com: Robert Gortat - judge (ang.). [dostęp 30 października 2011].
  9. www.boxrec.com: Robert Gortat - referee (ang.). [dostęp 30 października 2011].
  10. www.boxrec.com: Balla vs. Bleszynski (ang.). [dostęp 30 października 2011].
  11. Andrzej Gołota pożegnał się z kibicami na ringu w Częstochowie! (pol.). bokser.org, 25.10.2014. [dostęp 2014-10-26].
Na podstawie artykułu: "Robert Gortat" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy