Rocco Buttiglione


Rocco Buttiglione w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rocco Buttiglione (ur. 6 czerwca 1948 w Gallipoli) – włoski polityk, nauczyciel akademicki, były minister do spraw europejskich, wieloletni parlamentarzysta.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Działalność naukowa | edytuj kod

Studiował prawo w Turynie i Rzymie. Zajął się działalnością naukową. Został profesorem nauk politycznych na Uniwersytecie Św. Piusa V w Rzymie. Był także profesorem i p.o. rektora Międzynarodowej Akademii w Liechtensteinie.

Działalność polityczna | edytuj kod

Polityczną działalność rozpoczął w ramach Chrześcijańskiej Demokracji. Po jej upadku w wyniku afer korupcyjnych (tzw. Tangentopoli) znalazł się w gronie założycieli Włoskiej Partii Ludowej. Po słabym wyniku wyborczym PPI w tym samym roku został powołany na sekretarza krajowego tego ugrupowania.

Ludowców opuścił już w 1995, gdy partia nie zaakceptowała jego propozycji wejścia w skład centroprawicowej koalicji z Silviem Berlusconim. Rocco Buttiglione odszedł wówczas z PPI, stając na czele nowego ugrupowania pod nazwą Zjednoczeni Chrześcijańscy Demokraci. W 2002 po zjednoczeniu się CDU z innymi partiami chadeckimi objął honorową funkcję przewodniczącego Unii Chrześcijańskich Demokratów i Centrum, którą pełnił do 2014[1].

W latach 1994–2006 sprawował mandat posła do Izby Deputowanych XII, XIII i XIV kadencji. W okresie 1999–2001 zasiadał w Parlamencie Europejskim. W 2002 w Monako prowadzono w jego sprawie śledztwo dotyczące możliwego nielegalnego prania pieniędzy na rzecz jego partii. Nie znaleziono jednak dowodów na popełnienie przestępstwa z punktu widzenia prawa tego kraju. Jednocześnie jego doradca, Giampiero Catone, został oskarżony o defraudację pieniędzy z funduszy włoskich i unijnych oraz oszukańcze bankructwo[2].

W latach 2001–2005 Rocco Buttiglione sprawował urząd ministra do spraw europejskich w drugim rządzie Silvia Berlusconiego[3]. W 2004 został wystawiony przez rząd włoski jako kandydat na członka Komisji Europejskiej. Nowy przewodniczący KE José Manuel Barroso włączył go na listę nominowanych jako swojego zastępcę i komisarza do spraw sprawiedliwości. Kandydatowi wytknięto wówczas publicznie jego konserwatywne poglądy, m.in. dotyczące homoseksualizmu i roli kobiety w rodzinie. Frakcje socjalistów i zielonych przedstawiły zastrzeżenia co do zdolności Rocca Buttiglione do podjęcia działalności politycznej w sferze praw obywatelskich. 11 października 2004 Komitet ds. Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych Parlamentu Europejskiego głosował w stosunku 27:26 za nieprzyjęciem nominacji[4]. W jego obronie stanęli europejscy politycy katoliccy i przywódcy kościelni, zarzucając PE „ujawnienie prawdziwego oblicza Europy”[5]. Ostatecznie premier Silvio Berlusconi 29 października tegoż roku oświadczył, że Rocco Buttiglione pozostanie ministrem do spraw europejskich w rządzie włoskim, a sam kandydat następnego dnia oficjalnie zrezygnował z ubiegania się o stanowisko w administracji europejskiej. W 2005 przeszedł na urząd ministra kultury, który sprawował do 2006[6].

W 2006 bez powodzenia ubiegał się o urząd burmistrza Turynu, przegrywając z pełniącym tę funkcję Sergiem Chiamparino. Od 2006 do 2008 wchodził w skład Senatu XV kadencji. W przedterminowych wyborach w 2008 został ponownie wybrany do izby niższej parlamentu na XVI kadencję, a w 2013 uzyskał reelekcję na XVII kadencję.

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

W 2005 otrzymał honorowe obywatelstwo Lublina[7]. W 2005 został odznaczony przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[8].

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • Dialettica e nostalgia (1978)
  • La crisi dell'economia marxista: Gli inizi della scuola di Francoforte (1979)
  • Il pensiero di Karol Wojtyla (1982)
  • Ethik der Leistung (1988, współautor)
  • La crisi della morale (1991)
  • Die Verantwortung des Menschen in einem globalen Weltzeitalter (1996, współautor)
  • Wie erkennt man Naturrecht? (1998, współautor)
  • Karol Wojtyla: The Thought of the Man Who Became Pope John Paul II (1997)
  • The moral mandate for freedom: Reflections on Centesimus Annus (1997)

Na język polski zostały po przetłumaczeniu wydane pozycje Chrześcijanie a demokracja (TN KUL, Lublin 1993 ​ISBN 83-85291-54-7​) oraz Etyka w kryzysie (TN KUL, Lublin 1994 ​ISBN 83-85291-81-4​).

Przypisy | edytuj kod

  1. Leaders of Italy (ang.). zarate.eu. [dostęp 2016-03-23].
  2. EU justice nominee targeted in 'laundering' inquiry (ang.). telegraph.co.uk, 20 października 2004. [dostęp 2013-03-06].
  3. Skład drugiego rządu Silvia Berlusconiego na stronie Rządu Republiki Włoskiej (wł.). [dostęp 2013-03-06].
  4. EU panel opposes justice nominee (ang.). bbc.co.uk, 11 października 2004. [dostęp 2016-03-23].
  5. Italians 'affronted' by EU official row (ang.). bbc.com.uk, 13 października 2004. [dostęp 2016-03-23].
  6. Skład trzeciego rządu Silvia Berlusconiego na stronie Rządu Republiki Włoskiej (wł.). [dostęp 2013-03-06].
  7. Honorowi Obywatele Lublina: Uchwała Nr 726/XXX/2005 Rady Miasta Lublin z dnia 28 kwietnia 2005 roku. lublin.eu. [dostęp 2013-03-06].
  8. Nagroda Ministra Kultury dla Nikity Michałkowa i Rocco Butiglione. stopklatka.pl, 5 września 2005. [dostęp 2013-05-03].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Rocco Buttiglione" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy