Rokitno (osiedle typu miejskiego)


Na mapach: 51°17′14″N 27°12′37″E/51,287222 27,210278

Rokitno (osiedle typu miejskiego) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rokitno (ukr. Рокитне), do 1922 Ochotnikowoosiedle typu miejskiego na Ukrainie, siedziba administracyjna rejonu w obwodzie rówieńskim. Stacja kolejowa na linii Lublin-Kowel-Sarny-Korosteń-Kijów.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Pod koniec XIX w. rosyjski generał Ochotnikow, właściciel miejscowego majątku, doprowadził do wybudowania przy wsi Rokitno huty szkła i osiedla robotniczego; kilka lat później przy hucie powstała stacja kolejowa. Zapoczątkowało to rozwój miejscowości, którą od nazwiska założyciela nazwano Ochotnikowem (wieś Rokitno zachowała odrębność administracyjną)[2].

15 kwietnia 1927 miejscowość otrzymała prawa miejskie[3]. Do 17 września 1939 roku miasto znajdowało się w ówczesnym pow. sarneńskim w dawnym województwie wołyńskim i stanowiło garnizon macierzysty batalionu KOP „Rokitno” i placówki wywiadowczej KOP nr 7.

Podczas II wojny światowej Niemcy założyli w Rokitnie getto dla ludności żydowskiej, do którego przesiedlili także Żydów z okolicznych wsi. 26 sierpnia 1942 roku getto zostało zlikwidowane - na miejscu zginęło około 400 osób, 600 osób przewieziono do getta w Sarnach, zdołało zbiec około 300. W 1943 roku Rokitno było miejscem, do którego kierowali się polscy uchodźcy z rzezi wołyńskiej. Ze stacji kolejowej w Rokitnie Niemcy wywozili uchodźców na roboty przymusowe w III Rzeszy. Spośród polskich mężczyzn Niemcy sformowali oddział policji pomocniczej. Stali polscy mieszkańcy i część uchodźców pozostała w miejscowości do czasu ponownego zajęcia jej przez Armię Czerwoną (2-3 stycznia 1944). Polacy zostali ekspatriowani z Rokitna w 1945 roku[4].

W 1989 liczyło 7182 mieszkańców[5].

W 2013 liczyło 6789 mieszkańców[6].

Zabytki | edytuj kod

  • dawny kościół katolicki pw. św. Teresy powstały w l. 1931-1936, obecnie (2005 r.) dom kultury[2]
  • kwatera żołnierzy polskich poległych w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku na zniszczonym cmentarzu rzymskokatolickim.

Przemysł | edytuj kod

  • huta szkła, rozbudowana po II wojnie światowej[2]

Przypisy | edytuj kod

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.61
  2. a b c GrzegorzG. Rąkowski GrzegorzG., Wołyń. Przewodnik po Ukrainie Zachodniej. Część I, Pruszków: Rewasz, 2005, s. 166-167, ISBN 83-89188-32-5, OCLC 69330692 .
  3. Dz.U. z 1927 r. nr 36, poz. 320
  4. Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa 2000, ​ISBN 83-87689-34-3​, ss.768-769
  5. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  6. Чисельність наявного населёння України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.91
Na podstawie artykułu: "Rokitno (osiedle typu miejskiego)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy