Roman Hawranke


Roman Hawranke w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Roman Hawranke (ur. 15 lipca 1878 w Mlewie) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys | edytuj kod

Roman Hawranke urodził się 17 lipca 1878 w Mlewie jako syn Ottona[1]. Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer Armii Cesarstwa Niemieckiego został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu porucznika[2]. W tym stopniu latem 1919 został mianowany dowódcą I batalionu w formowanym Grudziądzkim Pułku Strzelców[3]. W szeregach przemianowanego 64 pułku piechoty pełnił tę funkcję na froncie w wojnie polsko-bolszewickiej, w tym w walkach nad Berezyną, gdzie 5 czerwca 1920 został ranny, po czym trafił do szpitala[4]. Potem ponownie dowodził I batalionem od 27 lipca do 1 sierpnia 1920, lecz po odnowieniu ran ustąpił[5]. Od 29 października 1920 do końca walk był dowódcą II batalionu[6]. Za swoje czyny wojenne otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari[7].

Po wojnie został awansowany na kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[8]. do 1923 był p.o. dowódcy II batalionu 64 pułku piechoty w Grudziądzu[9]. Następnie otrzymał awans na majora z dniem 1 lipca 1923[10] i był etatowym dowódcą II batalionu[11]. Potem został przeniesiony w stan spoczynku i w 1928 zamieszkiwał w Grudziądzu[12]. W 1934 jako emerytowany major był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VIII jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Grudziądz[13].

Przypisy | edytuj kod

  1. Roman Hawranke. wbh.wp.mil.pl. [dostęp 2021-04-02].
  2. Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1920, s. 37.
  3. 16 Dywizja 1929 ↓, s. 14.
  4. 16 Dywizja 1929 ↓, s. 28, 84.
  5. 16 Dywizja 1929 ↓, s. 84.
  6. 16 Dywizja 1929 ↓, s. 85.
  7. 16 Dywizja 1929 ↓, s. 76.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 406.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 308.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 349.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 276.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 899.
  13. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 326, 1011.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Roman Hawranke" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy