Romuald Bielski


Romuald Bielski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Romualda Bielskiego

Romuald Bielski, pseud. „Bej” (ur. 14 lipca 1899 w Starem koło Połtawy, zm. w 1944 w Warszawie) – zawodowy oficer Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, podpułkownik saperów Polskich Sił Zbrojnych, cichociemny, powstaniec warszawski.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Od 1917 roku należał do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i POW w Mławie.

W 1919 roku walczył w 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego, następnie w latach 1919–1920 w Szkole Podchorążych Saperów. Od 1920 roku służył kolejno w 2 zapasowym batalionie saperów, 2 pułku saperów kaniowskich i ponownie w 2 zapasowym batalionie saperów (już w okresie międzywojennym). W 1931 roku wydał książkę Zarys historii wojennej drugiego pułku saperów kaniowskich w serii Zarys Historji Wojennej Pułków Polskich 1918–1920 (wyd. Wojskowe Biuro Historyczne).

W okresie międzywojennym był również aktywnym działaczem harcerskim. Od 1927 roku był działaczem TPH, pilotem Chorągwi Lubelskiej w latach 1933–1936 i sekretarzem Komendy Hufca Puławy w latach 1936–1937.

We wrześniu 1939 roku był kierownikiem zapasu w Dowództwie Saperów Naczelnego Wodza. 18 września przekroczył granicę polsko-rumuńską, został internowany w Rumunii. Dotarł w styczniu 1940 roku do Francji, gdzie pracował w Dowództwie Saperów Sztabu Naczelnego Wodza, pracę tę kontynuował w Wielkiej Brytanii w okresie od czerwca 1940 roku do lipca 1942 roku, początkowo był kierownikiem referatu w Szefostwie Motoryzacji i Broni Pancernej, następnie w sztabie I Korpusu Polskiego. Od lipca 1942 roku – w sztabie 2 Korpusu Polskiego. 17 grudnia 1943 roku został przeniesiony do dyspozycji Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza, po czym we Włoszech przeszkolony do pracy konspiracyjnej.

W ramach operacji „Wildhorn 2” w nocy z 29 na 30 maja 1944 roku jako podpułkownik „Bej” został przetransportowany do Polski. Razem z nim przyleciał gen. Tadeusz Kossakowski. Samolot Douglas Dakota lądował na lądowisku „Motyl”, 18 km na północny zachód od Tarnowa, koło wsi Wał-Ruda. Po upływie 7 minut samolot odleciał do Włoch zabierając ekipę w składzie: mjr Zbigniew Sujkowski „Leliwa”, „Wygoda”, płk Roman Rudkowski „Rudy”, Jan Domański „Bartnicki”, emisariusz Stronnictwa Ludowego.

Bielski został przydzielony do Wydziału Broni Szybkich Oddziału III Komendy Głównej Armii Krajowej.

Zaginął w czasie powstania warszawskiego[a].

Awanse | edytuj kod

  • podporucznik – 1 sierpnia 1920
  • porucznik – 14 lutego 1923
  • kapitan – ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932.

Odznaczenia | edytuj kod

Życie rodzinne | edytuj kod

Był synem Leonarda i Marii z domu Krasuckiej. Ożenił się z Eugenią Bejgorowicz, z którą miał 2 synów, urodzonych w 1924 i 1927 roku. Starszy z nich miał na imię Jan.

Upamiętnienie | edytuj kod

W lewej nawie kościoła św. Jacka przy ul. Freta w Warszawie odsłonięto w 1980 roku tablicę Pamięci żołnierzy Armii Krajowej, cichociemnych – spadochroniarzy z Anglii i Włoch, poległych za niepodległość Polski. Wśród wymienionych 110 poległych cichociemnych jest Romuald Bielski.

Uwagi | edytuj kod

  1. Według Tucholskiego dwie osoby oświadczyły, że zginął, trzecia, że został ranny i po kapitulacji wywieziony ze szpitalem do Rzeszy (Tucholski, 1984, s. 295).

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Romuald Bielski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy