Ropień okołowierzchołkowy


Ropień okołowierzchołkowy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ropień okołowierzchołkowy (łac. abscessus periapicalis, ang. periapical abscess) – proces zapalny toczący się w tkankach okołowierzchołkowych zęba. Jest to pierwsza faza ostrego ropnego zapalenia tkanek okołowierzchołkowych. W odpowiedzi na infekcję bakteryjną do ozębnej migrują granulocyty obojętnochłonne. Masowo ginące w procesach fagocytozy patogennych mikrobów neutrofile są jednym z podstawowych składników gromadzącej się ropy. Powoduje to resorpcję blaszki kostnej zębodołu z jednej strony, a cementu korzeniowego z drugiej.

Spis treści

Objawy | edytuj kod

Chory uskarża się na silny ból odczuwany przy ucisku za ząb przyczynowy oraz na ból samoistny nasilający się po przyjęciu poziomego położenia ciała (np. w nocy). Ból opisywany jest jako pulsujący, ciągły i promieniujący. Zwykle ciepło wzmaga odczucia bólowe, zimno zaś je łagodzi. Niektórzy chorzy podają, że mają uczucie „wysadzania zęba z zębodołu”.

Diagnostyka | edytuj kod

Istotne znaczenie w rozpoznaniu ropnia okołowierzchołkowego stanowi prawidłowo przeprowadzony wywiad lekarski, dodatni objaw Owińskiego oraz badanie RTG. W przypadkach, w których zewnętrzna blaszka wyrostka zębodołowego uległa zniszczeniu przez toczący się proces zapalny obserwować możemy dodatni objaw Smrekera.

W okolicy zęba przyczynowego występuje zwykle bolesne zaczerwienienie błony śluzowej oraz nieznaczny obrzęk.

Analiza zdjęć RTG pokazuje jedynie poszerzenie szpary ozębnowej.

Leczenie | edytuj kod

Zdiagnozowanie ropnia okołowierzchołkowego pociąga za sobą konieczność trepanacji zęba (otwarcia komory). Następnie przeprowadza się leczenie kanałowe zęba, ewentualnie tzw. „leczenie otwarte” w połączeniu z zastosowaniem antybiotyku w odpowiedniej dawce. W przypadku mechanicznych przeszkód w leczeniu kanałowym konieczne może być leczenie chirurgiczneekstrakcja zęba, resekcja wierzchołka korzenia.

Powikłania | edytuj kod

Nieleczony ropień okołowierzchołkowy często przechodzi w ropień podokostnowy.

Wysięk ropny przebija się najczęściej: 1) przez komorę zęba, 2) przez kość wyrostka zębodołowego, 3) przez kieszonkę patologiczną.

W przebiegu ropnia okołowierzchołkowego potencjalnie możliwe jest wystąpienie wszystkich powikłań zapalenia tkanek okołowierzchołkowych.

Bibliografia | edytuj kod

  • Zbigniew Jańczuk: Stomatologia zachowawcza – Zarys kliniczny. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2007. ISBN 978-83-200-3598-8.
  • Maria Barańska-Gachowska: Endodoncja wieku rozwojowego i dojrzałego. Lublin: Wydawnictwo Czelej, 2004. ISBN 83-89309-17-3.
  • Maciej Zabel: Histologia – Podręcznik dla studentów medycyny i stomatologii. Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, 2000. ISBN 83-87944-61-0.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Ropień okołowierzchołkowy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy