Royal Air Force


Royal Air Force w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Royal Air Force (pol. Królewskie Siły Powietrzne), RAF – siły lotnicze Wielkiej Brytanii powstałe w 1918 roku. Obecnym od 26 czewca 2019 dowódcą Królewskich Sił Lotniczych jest Air Chief Marshal Michael Wigston. RAF podporządkowany jest Brytyjskim Siłom Zbrojnym podlegającym królowej Elżbiecie II.

Spis treści

Historia | edytuj kod

RAF powstał 1 kwietnia 1918 z połączenia Royal Flying Corps (Królewski Korpus Lotniczy) oraz Royal Naval Air Service (Służba Lotnicza Marynarki Królewskiej). Tym samym powstały pierwsze na świecie siły powietrzne niezależne od dowództwa lądowego lub marynarki wojennej. RAF podlegał bezpośrednio Ministerstwu Lotniczemu (Air Ministry). W chwili powstania było najliczniejszymi siłami powietrznymi świata - 230 000 personelu i 23 000 samolotów[1], a do końca I wojny światowej RAF miał 4 tys. pilotów oraz 114 tys. personelu naziemnego. Zadania lotnictwa polegały na prowadzeniu zwiadu, bombardowaniu celów naziemnych oraz niszczeniu samolotów przeciwnika.

W okresie międzywojennym RAF nie prowadził żadnych operacji militarnych, a jego działania ograniczały się do transportu poczty i wojska. W 1928 roku samoloty RAF wzięły udział w ewakuacji cywilów w Afganistanie (była to pierwsza tego typu akcja).

W 1936 roku doszło do reorganizacji RAF, powstało: dowództwo myśliwskie (RAF Fighter Command), dowództwo bombowe (RAF Bomber Command) oraz dowództwo obrony wybrzeża (RAF Coastal Command).

Charakterystyczny kształt Supermarine Spitfire, który odegrał znaczącą rolę w bitwie o Anglię

Za największy sukces RAF uważa się bitwę o Anglię (1940), kiedy piloci RAF (również innych niż brytyjska narodowości) powstrzymali naloty niemieckiej Luftwaffe, ratując Wielką Brytanię – nieprzygotowaną wówczas do obrony swojego terytorium przed lądową inwazją niemiecką (zob. operacja Lew Morski). Podobnie na Malcie RAF uratował tę ważną strategicznie wyspę przed zajęciem przez oddziały włoskie.

Samoloty RAF uczestniczyły podczas drugiej wojny światowej w nalotach bombowych na Niemcy, a także do ochrony konwojów przez niszczenie okrętów podwodnych i obrony wybrzeża. Wykorzystywane były też do transportu, w tym do zrzutów osób i wyposażenia na terenach okupowanych przez Niemcy.

RAF nie wziął poważniejszego udziału w kolejnych wojnach, choć i w Korei, Wietnamie, podczas kryzysu sueskiego (1956) walczyły samoloty RAF, jednak ich udział był marginalny (po stronie brytyjskiej operowały tam głównie samoloty lotnictwa marynarki Fleet Air Arm). W latach 1948-1960 RAF brał natomiast ciągły udział w operacjach przeciwpartyzanckich na Malajach (operacja Firedog)[2]. RAF wniósł również istotny wkład w moście powietrznym podczas radzieckiej blokady Berlina na przełomie 1948 i 1949 roku (dostarczając 394 509 ton zaopatrzenia w 65 857 lotach)[3].

W 1968 roku w RAF przeprowadzono kolejne zmiany: trzy dowództwa połączono w jedno – dowództwo uderzeniowe (Strike Command).

RAF odegrał za to istotną rolę podczas wojny falklandzkiej (1982). W wojnie w Zatoce Perskiej (1990) wzięło udział ok. 100 samolotów RAF.

W 2010 dokument Strategic Defence and Security Review zdecydował o natychmiastowym wycofaniu z RAF samolotów Hawker Siddeley Nimrod i Hawker Siddeley Harrier, cięcia dotknęły także eskadry Panavia Tornado, w tym wszystkie Tornada F3.

Określono także przyszłość RAF:

  • 22 samoloty transportowe Airbus A400M zastąpią samoloty C-130 Hercules C1/C3.
  • 14 samoloty-cysterny Airbus A330 MRTT zastąpią wycofane VC10 i TriStar.
  • Wejście do służby samolotów Lockheed F-35 Lightning II opóźniono do 2020, a zamawianą wersję zmieniono na F-35C. W 2012 roku powrócono jednak do wersji F-35B.
  • Ze 160 zamówionych Eurofighter Typhoon 53 sztuki z pierwszej transzy miały być wycofane do 2019, obecnie ten plan nie jest rozpatrywany.
  • Samoloty Panavia Tornado GR4 zostaną w służbie do czasu zastąpienia ich przez F-35, wszystkie Tornado F3 wycofano w 2011.
  • Samoloty Raytheon Sentinel zostaną wycofane po zakończeniu misji w Afganistanie (średnio 5-letnie samoloty).
  • 25 śmigłowców AgustaWestland AW101 zostanie zmodernizowanych i przeniesionych do lotnictwa floty Royal Navy, w ich miejsce zakupionych będzie 14 nowych śmigłowców CH-47 Chinook.
  • Zadanie wycofywanych samolotów rozpoznania elektronicznego Nimrod przejmą 3 zakupione w USA KC-135 przebudowane do wersji Boeing RC-135.

RAF pozostają największymi w Europie siłami powietrznymi, wykorzystują około 1000 statków powietrznych (British Army i Royal Navy mają na wyposażeniu dalsze 500 samolotów i śmigłowców). Znacznie skurczyła się jednak flota samolotów bojowych, obecnie więcej myśliwców w NATO poza USA wykorzystuje Francja, Niemcy, Turcja i Grecja. Priorytetem sił powietrznych Wielkiej Brytanii jest możliwość szybkiego przerzutu wojsk i zaopatrzenia niż operacji na własnym terytorium, stąd proporcjonalnie więcej dużych samolotów transportowych i wielofunkcyjnych samolotów tankujących w powietrzu.

23 listopada 2015 roku premier David Cameron ogłosił zamiar zakupu bez przetargu 9 morskich samolotów patrolowych Boeing P-8 Poseidon przeznaczonych do zwalczania okrętów podwodnych. Decyzja podyktowana jest brakami po skasowaniu programu samolotów Nimrod MRA[4].

Operacje w jakich wziął udział RAF w latach 1918-2018[1] | edytuj kod

Struktura organizacyjna | edytuj kod

Organ który stoi na czele RAF jest Komisja Sił Powietrznych Rady Obrony Zjednoczonego Królestwa. Jest to jedna z komórek brytyjskiego Ministerstwa Obrony. Sam RAF posiada Szefa Sztabu Lotnictwa, który jednocześnie jest członkiem Komitetu Szefów Sztabów i podlega on Szefowi Sztabu Obrony. Kwatera dowództwa RAF znajduje się przy ulicy Whitehall w Londynie. Podstawowa jednostka organizacyjna to dywizjon (squadron), który dzieli się na dwie eskadry, które mogą również występować samodzielnie. Dywizjony mogą zostać grupowane w skrzydła. Tak się dzieje w przypadku jednostek wysyłanych na misji zagraniczne.

Struktura organizacja (2017):

Wyposażenie | edytuj kod

Stopnie wojskowe | edytuj kod

Źródło: International Encyclopedia of Uniform Insignia[14]

Oficerowie | edytuj kod

¹ Tylko podczas wojny oraz stopień honorowy

Podoficerowie i szeregowcy | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Leszek A. Wieliczko, Royal Air Force [w:] Lotnictwo (10-11/2017), Magnum-X, czerwiec 2014, s. 46, ISSN 1732-5323
  2. J.W.R. Taylor, P.J.R. Moyes, Pictorial history of the R.A.F. Volume 3. 1945-1969. Nowy Jork: Arco, 1970 (ang.), s.28-32
  3. J.W.R. Taylor, P.J.R. Moyes, Pictorial history of the R.A.F. Volume 3. 1945-1969. Nowy Jork: Arco, 1970 (ang.), s.26
  4. ​UK to obtain nine P-8 maritime patrol aircraft, Flightglobal.com, 23 listopada 2015 [dostęp 2016-04-18] .
  5. Leszek A. Wieliczko, Royal Air Force [w:] Lotnictwo (10-11/2017), Magnum-X, czerwiec 2014, s. 48-49, ISSN 1732-5323
  6. Leszek A. Wieliczko, Royal Air Force [w:] Lotnictwo (10-11/2017), Magnum-X, czerwiec 2014, s. 49-50, ISSN 1732-5323
  7. Leszek A. Wieliczko, Royal Air Force [w:] Lotnictwo (10-11/2017), Magnum-X, czerwiec 2014, s. 50-53, ISSN 1732-5323
  8. Leszek A. Wieliczko, Royal Air Force [w:] Lotnictwo (10-11/2017), Magnum-X, czerwiec 2014, s. 52, ISSN 1732-5323
  9. Leszek A. Wieliczko, Royal Air Force [w:] Lotnictwo (10-11/2017), Magnum-X, czerwiec 2014, s. 52-54, ISSN 1732-5323
  10. House of Commons Hansard Written Answers, publications.parliament.uk, 25 lutego 2015 [dostęp 2015-06-06]  (ang.).
  11. ChrisCh. Bishop ChrisCh., Marham’s F-35 jets ‘ready to fly, ready to fight’, Eastern Daily Press, 10 stycznia 2019 [dostęp 2019-03-03]  (ang.).
  12. C-130 Accidents & Mishaps for the Royal Air Force, www.c-130.net [dostęp 2018-07-07]  (ang.).
  13. RAF utraciły w Iraku Herculesa.
  14. International Encyclopedia of Uniform Insignia Around the World – Royal Air Force. [dostęp 2013-05-04].

Linki zewnętrzne | edytuj kod


Kontrola autorytatywna (siły powietrzne):
Na podstawie artykułu: "Royal Air Force" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy