Royal Air Force


Royal Air Force w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Royal Air Force (pol. Królewskie Siły Powietrzne), RAF – siły lotnicze Wielkiej Brytanii powstałe w 1918 roku. Obecnym od 26 czerwca 2019 dowódcą Królewskich Sił Lotniczych jest Air Chief Marshal Michael Wigston(ang.). RAF podporządkowany jest Brytyjskim Siłom Zbrojnym podlegającym królowej Elżbiecie II.

Spis treści

Historia | edytuj kod

RAF powstał 1 kwietnia 1918 z połączenia Royal Flying Corps (Królewski Korpus Lotniczy) i Royal Naval Air Service (Służba Lotnicza Marynarki Królewskiej). Tym samym powstały pierwsze na świecie siły powietrzne niezależne od dowództwa lądowego lub marynarki wojennej. RAF podlegał bezpośrednio Ministerstwu Lotniczemu (Air Ministry). W chwili powstania było najliczniejszymi siłami powietrznymi świata: 230 000 personelu i 23 000 samolotów[1], a do końca I wojny światowej RAF miał 4 tys. pilotów i 114 tys. personelu naziemnego. Zadania lotnictwa polegały na prowadzeniu zwiadu, bombardowaniu celów naziemnych, jak również niszczeniu samolotów przeciwnika.

W okresie międzywojennym RAF nie prowadził żadnych operacji militarnych, a jego działania ograniczały się do transportu poczty i wojska. W 1928 roku samoloty RAF wzięły udział w ewakuacji cywilów w Afganistanie (była to pierwsza tego typu akcja).

W 1936 roku doszło do reorganizacji RAF-u, powstało: dowództwo myśliwskie (RAF Fighter Command), dowództwo bombowe (RAF Bomber Command) i dowództwo obrony wybrzeża (RAF Coastal Command).

Charakterystyczny kształt Supermarine Spitfire, który odegrał znaczącą rolę w bitwie o Anglię

Za największy sukces RAF uważa się bitwę o Anglię (1940), kiedy piloci RAF-u (również innych niż brytyjska narodowości) powstrzymali naloty niemieckiej Luftwaffe, ratując Wielką Brytanię – nieprzygotowaną wówczas do obrony swojego terytorium przed lądową inwazją niemiecką (zob. operacja Lew Morski). Podobnie na Malcie RAF uratował tę ważną strategicznie wyspę przed zajęciem przez oddziały włoskie.

Samoloty RAF-u brały udział podczas drugiej wojny światowej w nalotach bombowych na Niemcy, a także do ochrony konwojów przez niszczenie okrętów podwodnych i obrony wybrzeża. Wykorzystywane były też do transportu, w tym do zrzutów osób i wyposażenia na terenach okupowanych przez Niemcy.

RAF nie wziął poważniejszego udziału w kolejnych wojnach, choć i w Korei, Wietnamie, podczas kryzysu sueskiego (1956) walczyły samoloty RAF-u, jednak ich udział był marginalny (po stronie brytyjskiej operowały tam głównie samoloty lotnictwa marynarki Fleet Air Arm). W latach 1948-1960 RAF brał natomiast ciągły udział w operacjach przeciwpartyzanckich na Malajach (operacja Firedog)[2]. RAF wniósł również istotny wkład w moście powietrznym podczas radzieckiej blokady Berlina na przełomie 1948 i 1949 roku (dostarczając 394 509 ton zaopatrzenia w 65 857 lotach)[3].

W 1968 roku w RAF przeprowadzono kolejne zmiany: trzy dowództwa połączono w jedno – dowództwo uderzeniowe (Strike Command).

RAF odegrał za to istotną rolę podczas wojny falklandzkiej (1982). W wojnie w Zatoce Perskiej (1990) wzięło udział ok. 100 samolotów RAF-u.

W 2010 dokument Strategic Defence and Security Review zdecydował o natychmiastowym wycofaniu z RAF-u samolotów Hawker Siddeley Nimrod i Hawker Siddeley Harrier, cięcia dotknęły także eskadry Panavia Tornado, w tym wszystkie Tornada F3.

Określono także przyszłość RAF:

  • 22 samoloty transportowe Airbus A400M zastąpią samoloty C-130 Hercules C1/C3.
  • 14 samoloty-cysterny Airbus A330 MRTT zastąpią wycofane VC10 i TriStar.
  • Wejście do służby samolotów Lockheed F-35 Lightning II opóźniono do 2020, a zamawianą wersję zmieniono na F-35C. W 2012 roku powrócono jednak do wersji F-35B.
  • Ze 160 zamówionych Eurofighter Typhoon 53 sztuki z pierwszej transzy miały być wycofane do 2019, obecnie ten plan nie jest rozpatrywany.
  • Samoloty Panavia Tornado GR4 zostaną w służbie do czasu zastąpienia ich przez F-35, wszystkie Tornado F3 wycofano w 2011.
  • Samoloty Raytheon Sentinel zostaną wycofane po zakończeniu misji w Afganistanie (średnio 5-letnie samoloty).
  • 25 śmigłowców AgustaWestland AW101 zostanie zmodernizowanych i przeniesionych do lotnictwa floty Royal Navy, w ich miejsce kupionych będzie 14 nowych śmigłowców CH-47 Chinook.
  • Zadanie wycofywanych samolotów rozpoznania elektronicznego Nimrod przejmą 3 kupione w USA KC-135 przebudowane do wersji Boeing RC-135.

RAF nadal jest największymi w Europie siłami powietrznymi, wykorzystują około 1000 statków powietrznych (British Army i Royal Navy mają na wyposażeniu dalsze 500 samolotów i śmigłowców). Znacznie skurczyła się jednak flota samolotów bojowych, obecnie więcej myśliwców w NATO poza USA wykorzystuje Francja, Niemcy, Turcja i Grecja. Priorytetem sił powietrznych Wielkiej Brytanii jest możliwość szybkiego przerzutu wojsk i zaopatrzenia niż operacji na własnym terytorium, stąd proporcjonalnie więcej dużych samolotów transportowych i wielofunkcyjnych samolotów tankujących w powietrzu.

23 listopada 2015 roku premier, David Cameron ogłosił zamiar kupna bez przetargu 9 morskich samolotów patrolowych Boeing P-8 Poseidon przeznaczonych do zwalczania okrętów podwodnych. Decyzja podyktowana jest brakami po skasowaniu programu samolotów Nimrod MRA[4].

Operacje w jakich wziął udział RAF w latach 1918-2018[1] | edytuj kod

Struktura organizacyjna | edytuj kod

Organem, który stoi na czele RAF-u, jest Komisja Sił Powietrznych Rady Obrony Zjednoczonego Królestwa. Jest to jedna z komórek brytyjskiego Ministerstwa Obrony. Sam RAF posiada Szefa Sztabu Lotnictwa, który jednocześnie jest członkiem Komitetu Szefów Sztabów i podlega Szefowi Sztabu Obrony. Kwatera dowództwa RAF-u znajduje się przy ulicy Whitehall w Londynie. Podstawowa jednostka organizacyjna to dywizjon (squadron), który dzieli się na dwie eskadry, które mogą również występować samodzielnie. Dywizjony mogą zostać grupowane w skrzydła. Tak się dzieje w przypadku jednostek wysyłanych na misji zagraniczne.

Struktura organizacja (2017):

Wyposażenie | edytuj kod

Stopnie wojskowe | edytuj kod

Źródło: International Encyclopedia of Uniform Insignia[14]

Oficerowie | edytuj kod

¹ Tylko podczas wojny oraz stopień honorowy

Podoficerowie i szeregowcy | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Leszek A. Wieliczko, Royal Air Force [w:] Lotnictwo (10-11/2017), Magnum-X, czerwiec 2014, s. 46, ISSN 1732-5323
  2. J.W.R. Taylor, P.J.R. Moyes, Pictorial history of the R.A.F. Volume 3. 1945-1969. Nowy Jork: Arco, 1970 (ang.), s.28-32
  3. J.W.R. Taylor, P.J.R. Moyes, Pictorial history of the R.A.F. Volume 3. 1945-1969. Nowy Jork: Arco, 1970 (ang.), s.26
  4. ​UK to obtain nine P-8 maritime patrol aircraft, Flightglobal.com, 23 listopada 2015 [dostęp 2016-04-18] .
  5. Leszek A. Wieliczko, Royal Air Force [w:] Lotnictwo (10-11/2017), Magnum-X, czerwiec 2014, s. 48-49, ISSN 1732-5323
  6. Leszek A. Wieliczko, Royal Air Force [w:] Lotnictwo (10-11/2017), Magnum-X, czerwiec 2014, s. 49-50, ISSN 1732-5323
  7. Leszek A. Wieliczko, Royal Air Force [w:] Lotnictwo (10-11/2017), Magnum-X, czerwiec 2014, s. 50-53, ISSN 1732-5323
  8. Leszek A. Wieliczko, Royal Air Force [w:] Lotnictwo (10-11/2017), Magnum-X, czerwiec 2014, s. 52, ISSN 1732-5323
  9. Leszek A. Wieliczko, Royal Air Force [w:] Lotnictwo (10-11/2017), Magnum-X, czerwiec 2014, s. 52-54, ISSN 1732-5323
  10. House of Commons Hansard Written Answers, publications.parliament.uk, 25 lutego 2015 [dostęp 2015-06-06]  (ang.).
  11. ChrisCh. Bishop ChrisCh., Marham’s F-35 jets ‘ready to fly, ready to fight’, Eastern Daily Press, 10 stycznia 2019 [dostęp 2019-03-03]  (ang.).
  12. C-130 Accidents & Mishaps for the Royal Air Force, www.c-130.net [dostęp 2018-07-07]  (ang.).
  13. RAF utraciły w Iraku Herculesa.
  14. International Encyclopedia of Uniform Insignia Around the World – Royal Air Force. [dostęp 2013-05-04].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (siły powietrzne):
Na podstawie artykułu: "Royal Air Force" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy