Royal New Zealand Air Force


Royal New Zealand Air Force w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Royal New Zealand Air Force (RNZAF, Maori: Te Tauaarangi o Aotearoa, z ang. Królewskie Nowozelandzkie Siły Powietrzne) – jeden z trzech rodzajów Sił Obronnych Nowej Zelandii odpowiedzialny za obronę powietrzną kraju. Od 1923 roku działały pod auspicjami Royal Air Force jako New Zealand Permanent Air Force (w 1934 przemianowane na obecną nazwę RNZAF), wykorzystując samoloty podarowane przez Wielką Brytanie z powojennych nadwyżek. W 1937 roku zreformowano je jako niezależna służba. Lotnictwo brało czynny udział w działaniach podczas II wojny światowej w Europie i na Pacyfiku. W szczytowym okresie wojny RNZAF liczyły 34 eskadry, z czego 25 służyło poza granicami kraju, a personel liczył 41 tys. osób w 1945 roku. Po wojnie angażowały się w zwalczanie zbrojnej partyzantki komunistycznej w Malezji oraz operacje pokojowe na Cyprze i w Singapurze. Na samolotach początkowo malowano symbol RAF-u, w okresie II WŚ wprowadzono nowe błękitne koło na tle białego prostokąta z białym okręgiem i złotymi krawędziami, pod koniec lat 60. symbol RAF-u zastąpiono aktualnym znakiem z ptakiem Kiwi. Z powodu przesłanek ekonomicznych i ekologicznych w 2001 roku Nowa Zelandia zaprzestała wykorzystywania samolotów bojowych, rezygnując jednocześnie z możliwości zakupu samolotów F-16 oferowanych przez USA. Do 2003 lotnictwo zostało wtedy zredukowane do około 2,5 tys. ludzi i 53 statków powietrznych. W ramach modernizacji w ostatnich latach wymiana objęła trzy typy wykorzystywanych śmigłowców.

 Zobacz też: Lockheed Ventura#Royal New Zealand Air Force.

Spis treści

Bazy | edytuj kod

  • Baza Ohakea (Manawatu-Wanganui)
    • No. 3 Squadron — UH-1 Iroquois
    • No. 42 Squadron — Beech King Air B200
    • Pilot Training Squadron — CT-4E Airtrainer
    • Central Flying School — CT-4E Airtrainer
  • Baza Auckland
    • No. 5 Squadron — P-3 Orion
    • No. 6 Squadron — SH-2 Seasprite
    • No. 40 Squadron — C-130 Hercules/Boeing 757
  • Baza Woodbourne (Blenheim)
    • punkt serwisu i szkolenia naziemnego

Wyposażenie | edytuj kod

Obecnie | edytuj kod

W przeszłości | edytuj kod

F4U-1 Corsairs w 1945. de Havilland Vampire A-4K Skyhawk w 1982. PB2B-1 Catalina w 1945. North American Harvard w 1961. de Havilland Devon C.1 w 1971. UH-1H

Bojowe

Patrolowe

Treningowe

Transportowe/użytkowe

  • Porterfield 35W – 1.
  • Airspeed Oxford – 229 w latach 1938-1954.
  • de Havilland Dragon – 2 w latach 1939-1944.
  • de Havilland Express – 3 w latach 1939-1943.
  • De Havilland Dragon Rapide – 14 w latach 1939-1953.
  • Avro Anson – 25 w latach 1942-1952.
  • Lockheed Model 18 Lodestar – 9.
  • Douglas Dakota – 49 w latach 1943-1977.
  • Miles Aerovan – 4.
  • Auster J/5 Adventurer – 7 w latach 1947-1970.
  • Airspeed Consul – 6 w latach 1948-1954.
  • de Havilland Devon – 30 w latach 1948-1981.
  • Handley Page Hastings C.3 – 4.
  • Hawker Siddeley Andover C.1 – 10 w latach 1976–1998.
  • Bristol Freighter – 12 w latach 1951-1977.
  • Douglas DC-6 – 3 w latach 1961-1968.
  • AESL CT4 Airtourer – 4 w latach 1970-1993.
  • Fokker F-27-100 Friendship – 3.
  • Cessna 421C – 3 w latach 1981-1991.
  • Boeing 727 – 2 w latach 1981-2003.

Śmigłowce

Przypisy | edytuj kod

  1. World Air Forces 2013, 11 grudnia 2012, flightglobal.com Dostęp: 2012-12-15.
  2. Nowa Zelandia kupiła T-6C
  3. MaksymilianM. Dura MaksymilianM., Nowa Zelandia wymienia samoloty treningowe, defence24.pl, 30 stycznia 2014 [zarchiwizowane z adresu 2017-03-15] .
  4. Bell 205 in Royal New Zealand Air Force - Helicopter Database, www.helis.com [dostęp 2017-11-20]  (ang.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (siły powietrzne):
Na podstawie artykułu: "Royal New Zealand Air Force" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy