Ruch Nowej Kultury (Wrocław)


Ruch Nowej Kultury (Wrocław) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ruch Nowej Kultury powstał w październiku 1980 roku we Wrocławiu. Był stworzony przez hippisowski odłam Wrocławskiej opozycji jako uzupełnienie stricte politycznych inicjatyw pojawiających się na fali rewolucji „Solidarności”. Pomysłodawcami powstania Ruchu byli Jacek Drobny i Andrzej Dziewit, a wśród członków wymienić można Waldemara Fydrycha "Majora", Marka Bieronia "Happenera", Wiesława Cupałę, Piotra Adamcio "Pabla", Zenona Zegarskiego "Wskazówy", Piotra Starzyńskiego. Najważniejszymi akcjami RNK były: pierwszy w Polsce wielkanocny Marsz Pokoju- wspólnie z NZS Uniwersytetu Wrocławskiego, happeningowa dystrybucja pisma "A", które zawierało "Manifest Surrealizmu Socjalistycznego" oraz udział (jesienią 1981) w strajku studenckim na Uniwersytecie Wrocławskim, w trakcie którego wydawano pismo "Pomarańczowa Alternatywa".

Spotkania RNK odbywały się na Uniwersytecie Wrocławskim w klubie "Progress" w budynku Instytutu Filozofii. Według statutu główną władzą RNK była Reprezentacja, którą mogło stanowić dowolnych czterech członków Ruchu. Dlatego też funkcjonowało kilka pieczęci urzędowych RNK - dla zaspokojenia potrzeb pluralizmu wielu Reprezentacji.

Na podstawie artykułu: "Ruch Nowej Kultury (Wrocław)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy