Ruch Odnowy w Duchu Świętym


Ruch Odnowy w Duchu Świętym w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania XVII Ogólnopolskie Czuwanie Odnowy w Duchu Świętym, Częstochowa 2011 XVII Ogólnopolskie Czuwanie Odnowy w Duchu Świętym, Częstochowa 2011

Ruch Odnowy w Duchu Świętym (Katolicka Odnowa Charyzmatyczna) – nurt w Kościele katolickim, który łączy katolicyzm z praktykami ruchu charyzmatycznego; szczególnie widoczne są wpływy zielonoświątkowe. Stawia nacisk na osobistą relację z Jezusem Chrystusem i wyrażanie darów Ducha Świętego[1].

W 2019 rolę koordynującą przejęła od ICCRS struktura pod nazwą CHARIS[2].

Spis treści

Historia | edytuj kod

„Wylanie Ducha” zapowiadane było już w Starym Testamencie, w Księdze Joela (Jl 3,1-2). W Nowym Testamencie Jan Chrzciciel mówi o chrzcie Duchem Świętym i ogniem (Mt 3,11), a sam Jezus o chrzcie Duchem Świętym (Dz 1,5). Zesłanie Ducha Świętego po śmierci Chrystusa, opisane w Dziejach Apostolskich, podczas którego apostołowie żarliwie modlą się razem z Matką Bożą, mówią różnymi językami i głoszą Ewangelię, uważa się za moment powstania Kościoła[3][martwy link].

Ponowne zwrócenie się Kościoła w stronę Ducha Św. miało miejsce pod koniec XIX wieku za sprawą wizji bł. Heleny Guerry, założycielki Zakonu Sióstr Oblatek Ducha Świętego. M.in. za jej namowami papież Leon XIII 1 stycznia 1901 r. wzywał publicznie Ducha Świętego, śpiewając hymn „Veni Creator Spiritus”. U progu nowego wieku powierzył świat Duchowi Świętemu, napisał encyklikę „Divinum illud munus, a w 1902 roku – na wyraźne nalegania s. Guerry – list do biskupów całego świata zachęcający do odnowy wiary i oddania się Duchowi Świętemu[4].

Za początek Katolickiej Odnowy w Duchu Św. uważa się wydarzenia z 18 lutego 1967. Wówczas to studenci i pracownicy naukowi Uniwersytetu Duquesne koło Pittsburgha w stanie Pensylwania, w czasie rozważania Pisma Świętego i wspólnej modlitwy przy udziale przedstawicieli braci odłączonych, przeżyli chrzest w Duchu Świętym[5][martwy link].

Wielkie znaczenie miał również zwołany przez papieża Jana XXIII Sobór watykański II. Jednym z czterech jego moderatorów był belgijski kardynał Léon-Joseph Suenens. Przekonywał on o konieczności używania charyzmatów – właściwych pierwszym chrześcijanom – w życiu współczesnego Kościoła[6][7]. Jego racje przyczyniły się do ujęcia nauczania o charyzmatach w punkcie 12 Konstytucji Dogmatycznej o Kościele „Lumen gentium, gdzie stwierdza się m.in., że dary Ducha Świętego stanowią zwyczajny element życia duchowego Kościoła i są przyznawane każdemu ochrzczonemu jako wezwanie do świętości[8].

W 1975 roku odbył się pierwszy Kongres Odnowy w Duchu Świętym, podczas którego Paweł VI stwierdził, że jest ona nadzieją dla Kościoła[9]. Po roku Radę Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej pod patronatem kardynała Suenensa – mianowanego przez papieża doradcą Odnowy – przeniesiono ze Stanów Zjednoczonych do Brukseli, a po dwóch latach do Rzymu[potrzebny przypis]. Ruch Odnowy wspierali kolejni papieże[10]: Jan Paweł II[11] oraz Benedykt XVI[12] i Franciszek I[13].

W Polsce rozwój Ruchu zaczął się w 1975. Wówczas to ks. Marian Piątkowski, który zetknął się z charyzmatykami w Rzymie po powrocie dzielił się swoimi doświadczeniami, a rok później założył pierwszą polską grupę Odnowy w Poznaniu w parafii p.w. Jana Kantego. Jednocześnie ks. Franciszek Blachnicki – założyciel Ruchu Światło-Życie – ogłosił rok 1975 rokiem Ducha Świętego i zaraz potem w lipcu, grupa oazowiczów przeżyła w Murzasichlu pierwsze wylanie Ducha Świętego. W następnym roku podczas letnich rekolekcji oazowych, powtórzyło się ono kilkukrotnie w różnych miejscowościach. W 1977 w Warszawie ks. Bronisław Dembowski, który przeżył chrzest w Duchu Świętym w USA, zainicjował spotkania modlitewne w kościele Św. Marcina. Zaraz potem powstała się pierwsza warszawska grupa Odnowy o nazwie Maranatha (1976). Równocześnie powstawały grupy w Łodzi, Białymstoku, Krakowie i Wrocławiu. Z inicjatywy ks. Adama Schulza SJ w lutym 1977 doszło do spotkania trzydziestu krajowych liderów w Izabelinie (oprócz już wymienionych jest wśród nich ks. Andrzej Grefkowicz). Wskutek tego Odnowa oddzieliła się od Ruchu Światło-Życie i rozwijała się dwutorowo.

W 1979 odbył się Krajowy Zjazd Koordynatorów z przedstawicielami obu nurtów. W 1983 roku rozpoczęły się czuwania i kongresy na Jasnej Górzej. Podczas I Kongresu (około 200 księży, 700 animatorów świeckich) miał miejsce akt oddania Odnowy Matce Boskiej. W 1996 roku na czuwanie do Częstochowy przyjechało ok. 200 tysięcy sympatyków ruchu[14].

Od strony formalnej Ruch posiadał swój zespół informacyjno-organizacyjno-koordynujący od 1981 r., funkcjonujący w Rzymie pod nazwą Międzynarodowe Biuro Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej (ICCRO). W 1993 przekształcone zostało w Międzynarodowe Służby Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej (ICCRS). W tym samym roku, dokładnie 15 września został zatwierdzony statut Odnowy przez Papieską Radę ds. Świeckich[15].

Obecnie Odnowa w Duchu Świętym podlega Dykasterii ds. Świeckich, Rodziny i Życia[16]. W Polsce oficjalnym delegatem Konferencji Episkopatu Polski ds. Ruchu Odnowy w Duchu Świętym jest bp Andrzej Przybylski[17]; wcześniej funkcję tę pełnił abp Józef Górzyński[18].

W 2017 Kościół katolicki na całym świecie świętował 50-lecie łaski Odnowienia w Duchu Św., m.in. w Rzymie, gdzie odbyły się centralne uroczystości. Obecny był m.in. papież Franciszek[19].

Krytyka | edytuj kod

Ruch spotyka się z krytyką wśród niektórych środowisk kościelnych. Zarzuca mu się „protestantyzowanie” Kościoła[20], iluminizm niektórych członków czy też marginalizowanie roli Maryi[21].

Przypisy | edytuj kod

  1. Global religion and the re-enchantment of the world: The case of the Catholic Charismatic Renewal. SAGE Journals, 2007-10-01.
  2. Rusza Charis, który będzie koordynował całą Katolicką Odnowę w Duchu Świętym. eKai.pl, 2019-06-09.
  3. http://www.odnowa.jezuici.pl/szum/animatorzy-i-liderzy-mainmenu-34/biblia-mainmenu-77/92-qchrzest-w-duchu-witymq-w-wietle-biblii
  4. Jak ściągnąć ogień?. Gość Niedzielny, 2016-10-20.
  5. http://www.odnowa.jezuici.pl/szum/animatorzy-i-liderzy-mainmenu-34/struktura-historia-mainmenu-84/88-historia-katolickiej-odnowy-w-duchu-witym
  6. Wywiad z kard. Suenensem na temat ruchu charyzmatycznego "Nowe Przymierze", czerwiec 1974. oaza.pl.
  7. Józef Budniak: Ruch Odnowy w Duchu Świętym w Kościele Rzymskokatolickim.
  8. ks. Artur Antoni Kasprzak: „Rewolucja kopernikańska” na Soborze Watykańskim II? Analiza historyczno-teologiczna redakcji drugiego rozdziału Konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen gentium, o Ludzie Bożym.
  9. Odnowa charyzmatyczna. SNE.Kalisz.
  10. BĄDŹCIE ŚWIADKAMI RADOŚCI PŁYNĄCEJ Z WIARY. Opoka.pl, 2013-01-28.
  11. Odnowa charyzmatyczna w wypowiedziach Papieży.
  12. BĄDŹCIE ŚWIADKAMI RADOŚCI PŁYNĄCEJ Z WIARY. Opoka.pl, 2013-01-28.
  13. KIM JESTEŚMY, ŻEBY SIĘ DZIELIĆ?. Opoka.pl, 2015-12-22.
  14. Rozwój w Polsce. eKai.pl, 2010-02-27.
  15. Historia powstania Katolickiej Odnowy w Duchu Świętym. odnowadiecplocka.pl.
  16. CHARIS: natura i funkcje. odnowa.org, 2020-02-01.
  17. Biskup Andrzej PRZYBYLSKI nowym opiekunem Odnowy w KEP. lomza.odnowa.org, 2019-10-08.
  18. Episkopat: nowi członkowie komisji i rad oraz delegaci krajowi. eKai.pl, 2014-10-09.
  19. Czekam na Was wszystkich, charyzmatyków świata. Deon.pl, 2014-06-02.
  20. Czy charyzmatycy protestantyzują Kościół. Deon.pl, 2017.
  21. Ruch charyzmatyczny w Kościele katolickim – ks. Karol Stehlin FSSPX. Bibuła.com, 2019-07-17.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Ruch Odnowy w Duchu Świętym" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy