Rudolf Niemira


Rudolf Niemira w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rudolf Niemira (ur. 1 maja 1886 w Święcianach, zm. 6 sierpnia 1952 w Balochmyle, w Szkocji) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego i generał brygady Polskich Sił Zbrojnych.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 1 maja 1886 w Święcanach na wileńszczyźnie w rodzinie Rudolfa i Heleny z d. Hryniewicz. Ukończył w Wilnie szkołę wojskową, studiował też ekonomię w Kijowie[1]. Od 1911 żołnierz w Armii rosyjskiej. Od listopada 1917 w stopniu kapitana służył w I Korpusie Polskim gdzie został wyznaczony na stanowisko dowódcy baterii. W marcu 1919 objął dowództwo I dywizjonu 1 pułku artylerii lekkiej Wielkopolskiej, który 21 września 1919 przemianowano na 1 pułk artylerii polowej Wielkopolskiej. Od marca do września 1919 dowodził dywizjonem w walkach z Ukraińcami. Dowodzony przez niego pododdział stanowił artylerię Grupy Wielkopolskiej generała Daniela Konarzewskiego. Za wyjątkową odwagę w walkach pod Barem i Husiatyniem odznaczony Orderem Virtuti Militari[1]. 23 maja 1919 na wniosek głównodowodzącego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim Komisariat Naczelnej Rady Ludowej mianował go majorem w artylerii ze starszeństwem z 1 października 1917[2]. 6 czerwca 1919 na wniosek głównodowodzącego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim generała piechoty Józefa Dowbor-Muśnickiego Komisariat NRL „nadał mu starszeństwo w posiadanej szarży” majora z dniem 1 października 1916 oraz mianował podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 października 1918[3].

8 października 1919 został wyznaczony na stanowisko dowódcy macierzystego oddziału, który w 1920 przemianowany został na 15 pułk artylerii polowej. Na czele pułku uczestniczył w obejmowaniu Pomorza, a od marca 1920 w walkach z bolszewikami[4]. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w artylerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Równocześnie od 15 lipca 1920 mógł „korzystać tytularnie ze stopnia podpułkownika”[5].

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 28. lokatą w korpusie oficerów artylerii[6]. 31 marca 1924 został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 9. lokatą w korpusie oficerów artylerii[7]. Dowództwo pułku sprawował do kwietnia 1927, kiedy to objął stanowisko dowódcy artylerii konnej 1 Dywizji Kawalerii w Białymstoku[8]. W marcu 1929 mianowany dowódcą 10 Grupy Artylerii w Przemyślu[9]. W listopadzie 1935 przeniesiony został do garnizonu Grodno na równorzędne stanowisko dowódcy 3 Grupy Artylerii. 1 września 1938 przeniesiony w stan spoczynku.

Został osadnikiem wojskowym w osadzie Minczuki (gmina Hołynka)[10]. Był członkiem oddziału Polskiego Białego Krzyża w Przemyślu[11].

We wrześniu 1939 został zmobilizowany i przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Konnej na stanowisko komendanta. Po kampanii wrześniowej, przez Węgry, przedostał się do Francji. W grudniu 1939 wyznaczony na stanowisko dowódcy artylerii dywizyjnej 1 Dywizji Piechoty, która 3 maja 1940 roku została przemianowana na 1 Dywizję Grenadierów. Tego samego dnia został awansowany na generała brygady[12]. Na stanowisku dowódcy artylerii dywizyjnej walczył w kampanii francuskiej. W lipcu 1940 zastąpił gen. bryg. Ottona Krzischa na stanowisku dowódcy artylerii w Dowództwie Obozów i Oddziałów Wojska Polskiego w Szkocji. W październiku 1940, po zorganizowaniu dowództwa I Korpusu objął w nim stanowisko dowódcy artylerii. W październiku 1945 przeniesiony został do rezerwy personalnej Naczelnego Wodza i pozostawał w niej do następnego roku.

Po demobilizacji pozostał w Szkocji. Wykorzystując własne oszczędności kupił dom na wynajem, pełniąc w nim rolę administratora i stróża, co pozwalało mu na uzyskanie środków utrzymania)[13]. Zmarł 6 sierpnia 1952 w Balochmyle[12]. 9 sierpnia 1952 został pochowany na cmentarzu St. Peters w Glasgow[14].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Polak (red.) 1991 ↓, s. 104.
  2. Tygodnik Urzędowy Nr 16 z 4 czerwca 1919 roku, dekret nr 55.
  3. Tygodnik Urzędowy Nr 23 z 24 czerwca 1919 roku, dekret nr 131 i 134.
  4. Ładysław Panufnik, Zarys historii wojennej 15-go Pułku ... s. 5-7, 12.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 29 z 4 sierpnia 1920 roku, poz. 729, 730.
  6. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 187.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 166.
  8. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 12 z 11.04.1927 r.
  9. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 22.03.1929 r.
  10. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 136. [dostęp 5 kwietnia 2015].
  11. „Oświata - to potęga”. Wydawnictwo pamiątkowe z okazji obchodu 15-lecia Niepodległości Państwa Polskiego. Przemyśl: 1933, s. 95.
  12. a b Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 136.
  13. Włodzimierz Nikitenko: Włóczędzy w generalskich mundurach (pol.). Historia.org.pl., 23 września 2014. [dostęp 2016-11-01].
  14. Biuletyn 32/1952 ↓, s. 146.
  15. Dekret Wodza Naczelnego L. 2976 z 13 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 825

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Rudolf Niemira" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy