Rudolf Szura


Rudolf Szura w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rudolf Szura (ur. 2 listopada 1908 w Dębicy, zm. 6 października 1986) – polski sędzia i adwokat, poseł na Sejm PRL IV (1965–1969), V (1969–1972) i VI kadencji (1972–1976).

Życiorys | edytuj kod

Syn Szymona i Franciszki. Po ukończeniu szkoły średniej w Dębicy objął funkcję podprokuratora Sądu Okręgowego w Jaśle oraz kształcił się na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po ukończeniu aplikacji adwokackiej i sądowej zatrudniony w charakterze asesora sądowego w Tyczynie, później w Sanoku.

W 1945 podjął pracę w Ministerstwie Sprawiedliwości RP: organizował prokuraturę okręgową na Podkarpaciu (w Krośnie), był również zastępcą prokuratora Sądu Okręgowego we Wrocławiu. Pracował w Komisji do Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce, wykładał w Szkole Prawniczej Ministerstwa Sprawiedliwości we Wrocławiu. Po przeniesieniu na Kielecczyznę organizował prokuraturę Sądu Apelacyjnego w Kielcach, pełnił obowiązki wiceprokuratora wojewódzkiego i naczelnika wydziału sądowego. Od 1955 prowadził własną praktykę adwokacką. Był wiceprezesem Naczelnego Trybunału Administracyjnego[1].

W 1946 wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego. W 1949 został najpierw sekretarzem, a następnie wiceprzewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu tej partii w Kielcach (był nim do 1951), zaś w latach 1951–1973 był przewodniczącym WK. Od 1949 do 1965 zasiadał w Wojewódzkiej Radzie Narodowej w Kielcach. W 1965 wysunięty na posła w okręgu Busko-Zdrój, pracował w Komisji Wymiaru Sprawiedliwości jako jej wiceprzewodniczący. W V kadencji Sejmu (1969–1972) był reprezentantem okręgu Końskie (zasiadał w tej samej Komisji), w VI – okręgu Ostrowiec Świętokrzyski (pracował w Komisjach Handlu Zagranicznego i Prac Ustawodawczych). Pełnił funkcje w aparacie centralnym SD, był członkiem Centralnego Komitetu (1961–1973).

Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi (1951)[2], Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955)[3], Brązowym Medalem Za zasługi dla obronności kraju oraz Odznaką „Zasłużonemu Działaczowi Stronnictwa Demokratycznego”[4]. Zmarł jesienią 1986, został pochowany na Cmentarzu Starym w Kielcach[5].

Przypisy | edytuj kod

  1. 12. Upolitycznienie i prace społeczne, ora.kielce.pl [dostęp: 6 grudnia 2016]
  2. M.P. z 1951 r. nr 33, poz. 405
  3. M.P. z 1955 r. nr 35, poz. 334
  4. Kurier Polski”, nr 196 z 9 października 1986, s. 2 (nekrolog)
  5. Pożegnanie Rudolfa Szury, „Kurier Polski”, nr 200 z 15 października 1986, s. 2

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Rudolf Szura" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy