Rudy Tomjanovich


Rudy Tomjanovich w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rudy Tomjanovich (ur. 24 listopada 1948 w Hamtramck) – amerykański koszykarz występujący na pozycji skrzydłowego, po zakończeniu kariery zawodniczej trener koszykarski, dwukrotny mistrz NBA, jako trener Houston Rockets.

Kariera zawodnicza | edytuj kod

Został wybrany w 1970 roku w pierwszej rundzie draftu przez San Diego Rockets. W swoim pierwszym sezonie w NBA spędzał na parkiecie średnio ponad 10 minut, notując ok. 5 punktów i 5 zbiórek na mecz. W następnych dwóch sezonach po przenosinach zespołu do Houston, zdecydowanie poprawił swoje statystyki. W trzecim sezonie był najlepszym strzelcem drużyny (18,7 punktu na mecz) oraz najlepszym w walce na tablicach notując średnio 11,6 zbiórek w meczu. W sezonie 1974-1975, awansował z Rakietami do pierwszych playoffów w historii drużyny. W sezonie 1976-77 zespół awansował do finału konferencji. Kolejny sezon okazał się dla Tomjanovicha bardzo pechowy. W czasie meczu z Los Angeles Lakers doszło do bijatyki, w której Rudy został uderzony w twarz, przez co pauzował przez pół sezonu. Jeszcze dziś Tomjanovich ma problemy ze słuchem, spowodowane tamtą bójką. Na parkietach spędził jeszcze trzy sezony, które nie obfitowały w sukcesy. Karierę zakończył 2 października 1981 roku, a jego numer - 45 zawisnął pod dachem hali w Houston 28 stycznia 1982 roku. W latach 1973-1979 co rok uczestniczył w meczu gwiazd.

Kariera trenerska | edytuj kod

Przygodę z trenerką rozpoczął w sezonie 1985-86. Był asystentem trenera Rockets. Posadę pierwszego trenera objął w trakcie sezonu 1991-92, kiedy to rozegrane były już 52 spotkania. Nie udało mu się doprowadzić zespołu do playoff. W kolejnym sezonie ta sztuka mu się udała i awansował nawet do półfinału konferencji. W kolejnym sezonie Houston Rockets wygrało aż 58 spotkań sezonu zasadniczego i zdobyło pierwsze w historii klubu Mistrzostwo ligi. Rok później udało się obronić tytuł. Nie udało się to po raz trzeci. W sezonie 1996-1997 podopieczni Tomjanovicha dotarli do finału konferencji zachodniej, w którym ulegli po wyrównanej rywalizacji Utah Jazz. Następne dwa sezony to awans do pierwszej rundy playoff. W latach 1999-2003 Rakiety nie awansowały do playoff, a Tomjanovich z powodu choroby musiał ustąpić ze stanowiska trenera.

Podsumowując, podczas dwunastu sezonów pracy w Houston doprowadził drużynę siedem razy do fazy playoff i dwa razy do tytułu Mistrzów NBA. Ekipa wygrała 56% spotkań.

W 2004 roku został szkoleniowcem Los Angeles Lakers. Obecnie jest na trenerskiej emeryturze.

Osiągnięcia | edytuj kod

Tomjanovich w barwach Michigan Wolverines (1970).

Na podstawie[1][2], o ile nie zaznaczono inaczej.

Zawodnicze | edytuj kod

NCAA
  • Zaliczony do:
  • Lider Big Ten w zbiórkach (1969, 1970)
  • Drużyna Michigan Wolverines zastrzegła należący do niego numer 45
NBA
  • Wicemistrz NBA (1981)
  • Uczestnik meczu gwiazd:
    • NBA (1974–1977, 1979)
    • Legend NBA (1989)[3]
  • Zespół Houston Rockets zastrzegł należący do niego numer 45

Trenerskie | edytuj kod

Statystyki | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Profil na realgm.com (ang.). realgm.com. [dostęp 5 września 2017].
  2. Profil na bentley.umich.edu (ang.). bentley.umich.edu. [dostęp 5 września 2017].
  3. NBA ALL-STAR LEGENDS GAME RESULTS, ROSTERS, AND PLAYERS (ang.). nba-allstar.com. [dostęp 14 marca 2018].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Rudy Tomjanovich" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy