Run Length Limited


Run Length Limited w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

RLL (ang. Run Length Limited) – grupa metod kodowania danych zapisywanych na nośnikach magnetycznych, takich jak dyski twarde, dyskietki i dyski optyczne, stosowana masowo od początku lat 80. do wczesnych lat 90.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Kodowanie RLL zostało komercyjnie wprowadzone przez IBM w 1979 roku do zapisu danych na dyskach twardych ich komputerów typu mainframe. Pierwsze napędy dyskowe używały bardzo prostego kodowania RLL (0,1) zwanego kodowaniem FM, które w połowie lat 80. zostało wyparte przez kodowanie RLL (1,3) nazywane metodą MFM, a które nadal jest wykorzystywane w przypadku dysków optycznych takich jak CD, MD, DVD i Blu-Ray. Na początku lat 90. standardem kodowania danych stosowanym w dyskach twardych były metody RLL (1,7) i RLL (2,7) pozwalające na upakowanie do 50% więcej danych na dysku (przy takiej samej częstotliwości maksymalnej sygnału) niż metoda MFM.

Idea | edytuj kod

Metoda RLL polega na tym, że grupy bitów są zamieniane na ciągi innych bitów tak, by uzyskać jednoznaczne kodowanie przy ograniczonym minimalnym i maksymalnym czasie bez zmiany sygnału. Zgodnie z tą ideą można uzyskać wiele różnych wersji kodowania. Wersje te oznaczane są cyfrowo np. technika RLL (2,7) oznacza, że najkrótszy czas bez zmiany sygnału wynosi 2 takty, a najdłuższy 7 taktów. Pierwsza liczba decyduje o maksymalnej częstotliwości jaka wystąpi na głowicy zapisującej (tu częstotliwość taktowania / (2+1)), natomiast druga o minimalnej częstotliwości (maksymalnym czasie między zmianami). Zwiększenie pierwszej liczby umożliwia zwiększenie częstotliwości taktowania przy niezmienionej częstotliwości na głowicy zapisującej, ale wymaga to zwiększenia drugiej liczby. Zwiększenie drugiej liczby oznacza zwiększenie maksymalnych czasów, jednak nie można ich zbytnio zwiększać, bo niedokładności w obrotach talerza dysku mogą spowodować nieprawidłowe rozpoznawanie długości sygnału.

Przykłady | edytuj kod

W bitach wyjściowych zero oznacza „nie zmieniać kierunku prądu”, jedynka – „zmienić kierunek prądu”.

Przykładowy ciąg bitów 010011 zostanie rozbity na grupy i zakodowany:

010 – 100100 011 – 001000 

Powyższy ciąg sygnałów 100100001000 odpowiada przebiegowi prądu głowicy –––_____––––, więc do zakodowania 6 bitów wystarczyły 3 zmiany kierunku prądu, najkrótszy czas między zmianami jest równy 3 takty, a najdłuższy 5. Dla porównania, w metodzie FM maksymalna liczba zmian jest równa 2 na bit, w MFM 1 na bit, a w RLL (2,7) – 1 na 2 zapisywane bity.

Przykładowe przebiegi sygnałów dla sekwencji bitów 10110010 dla najczęściej spotykanych rodzajów kodowania RLL:


Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Run Length Limited" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy