Rybiarka duża


Rybiarka duża w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rybiarka duża[2], sowa rybiarka (Bubo peli) – gatunek dużego ptaka drapieżnego z rodziny puszczykowatych (Strigidae). Zamieszkuje znaczną część Afryki Subsaharyjskiej. Osiadły.

Spis treści

Systematyka | edytuj kod

Po raz pierwszy sowa ta została opisana naukowo przez Karola Bonapartego w 1850 roku. Epitet gatunkowy peli oraz nazwa angielska upamiętniają holenderskiego przyrodnika Hendrika Severinusa Pela (1818–1876), gubernatora Holenderskiego Złotego Wybrzeża w latach 1840–1850[3]. Polska nazwa „rybiarka” wzięła się od jej głównego pożywienia – ryb.

Gatunek niekiedy zaliczany jest do rodzaju Scotopelia. Jest to gatunek monotypowy, nie wyróżnia się podgatunków[4][5].

Morfologia | edytuj kod

Wygląd zewnętrzny: Obie płci ubarwione podobnie. Upierzenie w szacie spoczynkowej: Wierzch ciała w rdzawobrązowe prążki, spód jasnopłowy z delikatnymi kreskami. Oczy duże, ciemne. Głowa spłaszczona, bez „uszu”. Skok nieopierzony, białawy, często zakryty przez nogawice. dziób czarny, zakrzywiony. Upierzenie młodych: białawe z rudym nalotem, kolejne szaty coraz ciemniejsze. Młode osiągają dorosłe upierzenie po 15 miesiącach.

Rozmiary:

  • Długość ciała: 51–65 cm
  • Rozpiętość skrzydeł: 153 cm
  • Masa ciała: 2055–2325 g (u czterech zważonych samic)[4]

Głos | edytuj kod

  • Niskie, huczące „huuuummmmmm – it”, donośne, często powtarzane.

Środowisko i zasięg występowania | edytuj kod

Najchętniej zamieszkuje brzegi porośnięte kępami wysokich drzew na nizinnych terenach.

Afryka od Senegalu, Nigerii i Etiopii na południe do Konga, Botswany i wschodniej części Południowej Afryki.

Pożywienie | edytuj kod

Głównie żywi się rybami, rzadko uzupełniając dietę żabami, krabami i mięczakami. Czeka na swoim stanowisku nad wodą. Śledzi najmniejsze zafalowania, które mogłaby wywołać ryba. Błyskawicznie rzuca się w dół, chwyta rybę mocno w pazury i powraca na stanowisko. Najpierw pożera głowę, niekiedy się nią nawet całkowicie zadowala.

Tryb życia i zachowanie | edytuj kod

Żyje samotnie lub w parach, czasami z potomstwem. Dzień spędza ukryta w koronach nadbrzeżnych drzew. Rzadko oddala się od rzeki. Kiedy zapada zmrok, rybiarka rusza na polowanie.

Długość życia: Nie jest znana.

Rozród | edytuj kod

Okres godowy | edytuj kod

Toki: Samiec wabi samicę głębokim nawoływaniem, po którym następuje miękki, brzęczący dźwięk. Samica odpowiada wyższym, delikatniejszym tonem oraz krótszym odzewem. Podniecona sowa stroszy pióra i głowa staje się bardziej okrągła.

Środowisko: Zazwyczaj wybiera wysoko położoną dziuplę w pniu dużego, rozgałęzionego i cienistego drzewa, rosnącego w pobliżu rzeki.

Gniazdo: Nie budują gniazda, ale wyścielają dno dziupli miękkimi gałązkami lub liśćmi.

Okres lęgowy | edytuj kod

Jaja: Ptak składa z reguły 2.

Wysiadywanie: Wysiadywanie trwa ok. 32 dni. Samica wysiaduje i ogrzewa je, a samiec zaopatruje ją i młode w pożywienie.

Rozmnażanie rybiarki zaplanowane jest tak, by pisklęta wykluły się w porze, kiedy w rzekach nie brakuje ryb.

Pisklęta: Wychowanie piskląt trwa około 10 tygodni. Rybiarki starają się każdego wroga odciągnąć jak najdalej od piskląt, atakując lub udając ranną. Pisklęta zyskują ubarwienie dorosłych po 15 miesiącach. Zwykle przeżywa tylko jedno.

Możliwości obserwacji | edytuj kod

Odróżnić ją można od innych sów po charakterystycznych dużych i czarnych oczach oraz okrągłej głowie. Zobaczyć ją można w pobliżu rzek w Afryce.

Przypisy | edytuj kod

  1. BirdLife International: Scotopelia peli (ang.). The IUCN Red List of Threatened Species, 2018. [dostęp 2020-01-26].
  2. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Striginae Leach, 1820 - puszczyki (Wersja: 2020-01-13). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-01-26].
  3. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. [dostęp 2020-01-25]. (ang.)
  4. a b Holt, D.W., Berkley, R., Deppe, C., Enríquez Rocha, P., Petersen, J.L., Rangel Salazar, J.L., Segars, K.P., Wood, K.L., Kirwan, G.M. & Marks, J.S.: Pel's Fishing-owl (Scotopelia peli). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-03-16].
  5. F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Owls (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-03-16].

Bibliografia | edytuj kod

  • Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2000. ISBN 83-7073-059-0.
  • Ptaki. Warszawa: IMP, 1999, seria: Encyklopedia zwierząt od A do Z. ISBN 83-908277-3-5.
Na podstawie artykułu: "Rybiarka duża" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy