Rym wewnętrzny


Rym wewnętrzny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rym wewnętrzny – współbrzmienie, które łączy słowa stojące nie w klauzulach, ale wewnątrz jednego wersu lub kilku linijek[1].

Rymy wewnętrzne i wewnętrzno-zewnętrzne występują w wierszu Bolesław Leśmian Zielony dzban:

Wybiła godzina - wiosna się zaczyna, Z chaty poprzez kwiaty wybiega dziewczyna, Dzban zielony, pełen wody, Niesie zmarłym dla ochłody W skwar śmiertelnej niepogody, Co w proch wargi ścina.

Znanym przykładem zastosowania rymów wewnętrznych jest wiersz Vitězslava Nezvala Smuteční hrana za Otokara Březinu[2]. W pierwszej zwrotce tego napisanego ściśle jambicznym aleksandrynem utworu[3] rymują się w średniówce i klauzuli słowa:

duch kruh Bůh Katedrálu much stuh bez předtuch Grálu

Przypisy | edytuj kod

  1. Stanisław Sierotwiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 1966, s. 238.
  2. Jiří Poláček, Básnické nekrology Vítězslava Nezvala, https://journals.muni.cz/universitas/article/viewFile/425/414.
  3. Zobacz: Wiktor J. Darasz, Jamb, Język Polski, 4/1999, s. 294-295.
Na podstawie artykułu: "Rym wewnętrzny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy