Sąd Konstytucyjny (Włochy)


Sąd Konstytucyjny (Włochy) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sąd Konstytucyjny Republiki Włoskiej (wł. Corte costituzionale della Repubblica italiana) – sąd konstytucyjny Republiki Włoskiej, organ państwowy, który ma za zadanie:

Palazzo della Consulta, siedziba Sądu Konstytucyjnego

Sąd Konstytucyjny jest organem konstytucyjnym, którego status jest uregulowany w Konstytucji Republiki Włoskiej (Część II. Ustrój Republiki, Tytuł VI. Gwarancje konstytucyjne, Rozdział I. Sąd Konstytucyjny (art. 134-137)).

Sąd składa się z 15 sędziów z nominacji: 1/3 Prezydenta, 1/3 Parlamentu (wybiera na posiedzeniu połączonych izb) i 1/3 najwyższych sądów powszechnych i administracyjnych. Sędziami Sądu Konstytucyjnego mogą zostać sędziowie zawodowi (także w stanie spoczynku) z najwyższych sądów powszechnych i administracyjnych, profesorowie zwyczajni prawa (it. professori ordinari, ang. full professors) oraz prawnicy z co najmniej dwudziestoletnią praktyką.

Obecnie od 24 lutego 2016 Prezesem sądu jest Paolo Grossi, Wiceprzewodniczącymi są Giorgio Lattanzi, Aldo Carosi i Marta Cartabia[1].

Literatura | edytuj kod

  • red. Zbigniew Witkowski; Konstytucja Włoch. Biblioteka Sejmowa.; Wydawnictwo Sejmowe 2004, ​ISBN 83-7059-684-3

Przypisy | edytuj kod

  1. Corte Costituzionale, www.cortecostituzionale.it [dostęp 2017-11-27]  (wł.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (sąd najwyższy):
Na podstawie artykułu: "Sąd Konstytucyjny (Włochy)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy