STS-51-I


STS-51-I w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

STS-51-I (ang. Space Transportation System) – szósta misja wahadłowca kosmicznego Discovery i dwudziesta programu lotów wahadłowców[2].

Spis treści

Załoga[2] | edytuj kod

*(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Cel misji[2] | edytuj kod

Umieszczenie na orbicie satelitów telekomunikacyjnych Aussat-1, ASC-1 oraz Leasat-4 (Syncom IV-4), naprawa (aktywacja) w otwartej przestrzeni satelity Leasat-3 (Syncom IV-3) umieszczonego na orbicie przez załogę Discovery STS-51-D. Satelita ten od kwietnia 1985 obiegał bezużytecznie naszą planetę, bez żadnej kontroli ze strony stacji naziemnych.

Przebieg misji | edytuj kod

Start miał miejsce 27 sierpnia 1985 roku i przebiegał normalnie. Nowego typu czujniki temperatury silników głównych działały bez zarzutu. Wstępną orbitę 352 x 63 km (o nachyleniu 28,5°) zmieniono pojedynczym manewrem OMS na orbitę kołową przebiegającą na wysokości 352 km.

Satelity Aussat i ASC powinny być po otwarciu pokrywy ładowni przetestowane i zakryte, do czasu wypuszczenia, osłonami termicznymi. Leasat takiej osłony nie wymagał. Okazało się, że osłona australijskiego satelity nie działa prawidłowo. Groziło to uszkodzeniem na skutek znacznych wahań temperatury. W związku z tym podjęto decyzję natychmiastowego wypuszczenia Aussat 1, a chwilę potem także ASC- 1. Po raz pierwszy wahadłowiec umieścił na orbicie dwa satelity jednego dnia i to w pierwszej dobie lotu. Wkrótce po uwolnieniu zadziałały człony PAM-D obu obiektów. W trzecim dniu nastąpił wyładunek Leasata-4 i załoga skoncentrowała się na przechwyceniu i naprawie Leasata-3. Ponieważ uszkodzeniu uległ serwomechanizm w jednym z przegubów manipulatora RMS, nie mógł on pracować w reżimie automatycznym i astronauta Lounge poruszał nim wydając polecenia krok po kroku. Wobec pracochłonności tej procedury astronauci odbyli dwa spacery (31 sierpnia i 1 września) zamiast planowanego jednego. Po uchwyceniu satelity stojący w ładowni Fisher zainstalował wtyki z kablami zwierającymi i bezpiecznikami, dzięki czemu wykluczono możliwość włączenia się potężnego silnika satelity. Posługując się dodatkowym zasilaczem Fisher odchylił antenę dookólną. Po nocnym odpoczynku astronauci założyli koszulkę termiczną na dysze silnika satelity, usunęli bezpieczniki i kable zwierające. Kolejną czynnością było zainicjowanie czynności aktywujących Leasata za pomocą zainstalowanych poprzedniego dnia układów. Wreszcie Van Hoffen mógł wyekspediować satelitę do samodzielnego lotu, równocześnie wprawiając go w ruch wirowy. Nie bez znaczenia przy tym były warunki fizyczne astronauty: wzrost 190 cm, waga 98 kg. Drugi spacer trwał 4,5 godziny. Oszacowano na podstawie wskazań ciśnieniomierza, że zamarzła jedna czwarta zapasów ciekłego materiału pędnego, choć nie stwierdzono pęknięć przewodów.

Siedmiodniowy udany lot Discovery, dwudziesta misja STS zakończyła się 3 września 1985 roku lądowaniem w Bazie Edwards w Kalifornii.

Parametry misji[1] | edytuj kod

Spacery kosmiczne[2] | edytuj kod

  • W. Fisher i J. van Hoften – EVA 1
    • Start EVA 1: 31 sierpnia 1985
    • Koniec EVA 1: 31 sierpnia 1985
    • Czas trwania: 7 godz. 20 min
  • W. Fisher i J. van Hoften – EVA 2
    • Start EVA 2: 1 września 1985
    • Koniec EVA 2: 1 września 1985
    • Czas trwania: 4 godz. 31 min

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Mark Wade: STS-51-I (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2017-07-23].
  2. a b c d Tomáš Přibyl: Dzień, w którym nie wróciła COLUMBIA. Bielsko-Biała: Wydawnictwo >DEBIT<, 2003, s. 161. ISBN 83-7167-224-1.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Wahadłowiec kosmiczny Discovery (OV-103)
Na podstawie artykułu: "STS-51-I" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy