Salomon Lefmann


Salomon Lefmann w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Salomon Lefmann

Salomon Lefmann (ur. 25 grudnia 1831 w Telgte/Westfalia, zm. 1912 w Heidelbergu) – niemiecki filolog pochodzenia żydowskiego.

Naukę pobierał w szkole żydowskiej w Telgte. Kształcił się także na akademii w Münster, następnie na uniwersytetach w Heidelbergu, Berlinie i Paryżu. W 1870 został adiunktem, następnie profesorem sanskrytu na uniwersytecie w Heidelbergu.

Dzieła | edytuj kod

  • De Aristotelis in Hominum Educatione Principiis (1864)
  • August Schleicher (1870)
  • Geschichte des Alten Indiens (1879-90)
  • Lalita Vistara (1883)
  • Franz Bopp (1891-97)

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Salomon Lefmann" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy