Salut 6


Salut 6 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Salut 6 (ros. Салют-6) – radziecka stacja orbitalna, ósma z wszystkich stacji programu Salut. Została wyniesiona na orbitę 29 września 1977 za pomocą rakiety Proton K z kosmodromu Bajkonur w ZSRR (obecnie Kazachstan). Funkcjonowała przez pięć lat.

Była to pierwsza stacja, którą odwiedzili ludzie spoza USA czy ZSRR, w ramach programu Interkosmos. Byli to głównie obywatele państw członkowskich Układu Warszawskiego, w tym Polski. Stacja Salut 6 była także pierwszym celem statku zaopatrzeniowego Progress. Stację zdjęto z orbity za pomocą bezzałogowego statku Kosmos 1267 w dniu 29 lipca 1982.

Spis treści

Budowa stacji | edytuj kod

W bazie satelitarnej dokonano istotnych modyfikacji w porównaniu z poprzednimi Salutami. Przede wszystkim dodano drugi węzeł cumowniczy. Umieszczono go na drugim końcu kadłuba bazy. Węzeł cumowniczy został domontowany do przedziału przejściowego. Dodatkowy węzeł cumowniczy został w zasadzie przeznaczony do przyjmowania statków typu Progress, ale również mogły do niego cumować statki typu Sojuz i Sojuz-T. Zainstalowanie dodatkowego węzła i przedziału przejściowego na agregatowej stronie bazy, zmusiło do innego zlokalizowania obu silników manewrowych niż w bazach Salut 4 i Salut 5. Musiały być odsunięte na większą odległość od wzdłużnej osi bazy. Zmniejszono przy tym ciąg obu silników z 4000 N do około 3000 N, a także zastosowano jako materiał pędny niesymetryczną dimetylohydrazynę i tetratlenek diazotu zamiast nafty i kwasu azotowego. W skład systemu orientacyjnego i korekcyjnego weszły 32 rakietowe dysze (główne i zapasowe) rozmieszczone w części agregatowej bazy. Wzbogacono wyposażenie naukowe i inaczej je rozmieszczono. Wśród wyposażenia znalazła się aparatura Zakładów Zeissa MKF6M, przeznaczona do dokładnych fotografii powierzchni Ziemi. Oprócz tego w bazie znalazły się:

  • druga kamera fotograficzna KATE 140
  • teleskop BST1M wykonujący obserwacje w dalekiej podczerwieni
  • spektrometr podczerwieni FM 107
  • spektrometr Mikron
  • radiometr nadfioletowy FM 4 UF, przeznaczony do obserwacji gwiazd

Zainstalowano aparaturę do topienia substancji (piece Spław i Kristałł) przeznaczone do uzyskiwania nietypowych stopów metali. Zasadnicze źródło energii stanowiły fotoogniwa słoneczne. Rozmieszczone na trzech płytach umieszczonych tak jak na Salucie 4 i 5, ale o powierzchni zwiększonej do 60 m². Wytworzony prąd ładował akumulatory niklowo-kadmowe. W systemie regulacji temperatury zastosowano dwa obwody cieczowe. W systemie oczyszczającym atmosferę zamontowano urządzenia do odzyskiwania wody użytkowej z atmosfery bazy. Zmniejszało to wilgotność bazy i korzystnie wpływało na komfort klimatyczny pomieszczeń[1].

Historia | edytuj kod

Operacje dokowania | edytuj kod

Godziny podane według czasu moskiewskiego.

Załogi | edytuj kod

Godziny podane według czasu GMT.

Spacery kosmiczne | edytuj kod

Godziny podane według czasu GMT.

Podsumowanie | edytuj kod

  • Liczba dni na orbicie: 1764
  • Liczba dni z załogami na orbicie: 676
  • Liczba załóg: 16
  • Liczba załóg podstawowych: 5
  • Liczba załóg odwiedzających: 10 (w tym 8 międzynarodowych)
  • Jedna „załoga remontowa”
  • Liczba kosmonautów: 27 (w tym 6 dwukrotnie)
  • Dwóm załogom nie udało się dotrzeć na stację
  • 12 statków towarowych dostarczyło załogom 20 ton różnorodnych ładunków
  • Do stacji dokowały 35 razy obiekty z załogą i bez

Uwagi | edytuj kod

  1. Nie udało się uzyskać trwałego połączenia i misja została przerwana.

Przypisy | edytuj kod

  1. Andrzej Marks: Baza satelitarna ALFA. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1997. ISBN 83-204-2203-5.

Linki zewnętrzne | edytuj kod


Kontrola autorytatywna (stacja kosmiczna):
Na podstawie artykułu: "Salut 6" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy