Salvatore Antibo


Salvatore Antibo w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Salvatore Antibo (ur. 7 lutego 1962 w Altofonte[1]) – były włoski lekkoatleta, długodystansowiec, wicemistrz olimpijski i mistrz Europy.

W 1981 zdobył srebrny medal mistrzostw Europy juniorów w biegu na 5000 metrów[2]. Seniorską karierę rozpoczął na mistrzostwach Europy w 1982 w Atenach, gdzie zajął 6. miejsce w biegu na 10 000 metrów, a w biegu na 5000 metrów odpadł w przedbiegach[3]. Na mistrzostwach świata w 1983 w Helsinkach był 13. w finale biegu na 5000 metrów[4]. Podczas igrzysk olimpijskich w 1984 w Los Angeles Antibo ukończył bieg na 10 000 metrów na 5. miejscu, ale ostatecznie został sklasyfikowany o 1 miejsce wyżej, ponieważ Fin Martii Vainio został zdyskwalifikowany z powodu dopingu. W biegu na 5000 metrów Antibo odpadł w półfinale[1].

Na mistrzostwach Europy w 1986 w Stuttgarcie Antibo zdobył brązowy medal na 10 000 metrów, za swymi rodakami Stefano Mei i Alberto Covą. W biegu na 5000 metrów zajął 10. miejsce[5]. Nieudane były dla niego mistrzostwa świata w 1987 w Rzymie. Nie wystartował w eliminacjach biegu na 5000 metrów, a na 10 000 metrów zajął 16. miejsce[6]. Zajął 2. miejsce w biegu na 10 000 metrów w Pucharze Europy w 1987[7]. Na igrzyskach olimpijskich w 1988 w Seulu zdobył srebrny medal w biegu na 10 000 metrów, przegrywając z Ibrahimem Butajjibem z Maroka. Na 5000 metrów odpadł w półfinale[1]. Zwyciężył w biegu na 10 000 metrów w Pucharze Świata w 1989 w Barcelonie[8]. W 1989 i 1991 zwyciężył w biegach na 5000 metrów podczas finału „A” Pucharu Europy[7].

Bardzo udane były dla Antibo mistrzostwa Europy w 1990 w Splicie[9]. Wywalczył na nich tytuły mistrzowskie zarówno na 5000 metrów, jak i na 10 000 metrów. Natomiast na mistrzostwach świata w 1991 w Tokio zajął ostatnie, 20. miejsce w finale biegu na 10 000 metrów[10]. Na swych ostatnich igrzyskach olimpijskich w 1992 w Barcelonie zajął 4. miejsce na 10 000 metrów i 16. miejsce na 5000 metrów[1]. Na mistrzostwach świata w 1993 w Stuttgarcie Antibo był 12. na 10 000 metrów[11]. Po tych zawodach zakończył międzynarodową karierę lekkoatletyczną.

Rekordy życiowe | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Salvatore Antibo, olympedia.org [dostęp 2020-08-06]  (ang.).
  2. European Junior Championships 1981, wjah.co.uk [dostęp 2016-03-25] [zarchiwizowane z adresu 2013-10-31]  (ang.).
  3. Berlin 2018 Leichtathletik – EM Statistics Handbook, European Athletics, 562 i 563 [dostęp 2020-08-06] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-14]  (ang.).
  4. IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook, World Athletics, s. 124 [dostęp 2020-08-06]  (ang.).
  5. Berlin 2018 Leichtathletik – EM Statistics Handbook, European Athletics, s. 570 [dostęp 2020-08-06] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-14]  (ang.).
  6. IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook, World Athletics, s. 124–125, 130 [dostęp 2020-08-06]  (ang.).
  7. a b European Cup A Final and Superleague (Men), GBRAthletics [dostęp 2020-08-06]  (ang.).
  8. IAAF World Cup in Athletics, GBRAthletics [dostęp 2010-06-28]  (ang.).
  9. Berlin 2018 Leichtathletik – EM Statistics Handbook, European Athletics, s. 578–579 [dostęp 2020-08-06] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-14]  (ang.).
  10. IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook, World Athletics, s. 130 [dostęp 2020-08-06]  (ang.).
  11. IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook, World Athletics, s. 131 [dostęp 2020-08-06]  (ang.).

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Salvatore Antibo" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy