Samantha Stosur


Samantha Stosur w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Samantha Stosur (ur. 30 marca 1984 w Brisbane) – australijska tenisistka o polskich korzeniach[1], była liderka światowej klasyfikacji deblistek. Mistrzyni w singlu wielkoszlemowego US Open 2011 oraz finalistka w singlu French Open 2010, zwyciężczyni dwóch turniejów wielkoszlemowych w deblu i trzech w mikście. Australijka jest ponadto dwukrotną triumfatorką turnieju mistrzyń w grze podwójnej i reprezentantką kraju w rozgrywkach Pucharu Federacji oraz Pucharu Hopmana.

Spis treści

Kariera zawodowa | edytuj kod

1999–2001 | edytuj kod

W październiku 1999 roku Stosur wystąpiła w swoim pierwszym turnieju ITF w australijskim Kooralbyn, gdzie w pierwszej rundzie przegrała z Lisą McShea. Kilka pierwszych turniejów zagrała jedynie w grze pojedynczej. W grze podwójnej po raz pierwszy wystartowała w mieście, w którym mieszka – Gold Coast w parze z Melissą Dowse. W styczniu 2000 Australijka po raz pierwszy grała w eliminacjach do zawodowej imprezy, a był to wielkoszlemowy turniej Australian Open w Melbourne. Przegrała w pierwszej rundzie. W styczniu 2001 po raz kolejny próbowała swoich sił w eliminacjach turniejowych (w Gold Coast oraz Australian Open), ale i tym razem nieudanie. 18 marca wygrała swój pierwszy turniej ITF w grze podwójnej w Benalla ze swoją rodaczką, Monique Adamczak. Tydzień wcześniej grała w finale ITF w Warrnambool. Po półrocznej przerwie zagrała w japońskim Kugayama, dochodząc do finału singla i debla. Od tej pory coraz częściej wygrywała turnieje Międzynarodowej Federacji Tenisowej.

2002 | edytuj kod

Jako 261 zawodniczka na świecie otrzymała dziką kartę do turnieju zawodowego w Mondial Australian Women’s Hardcourts w 2002 i to był jej profesjonalny debiut. Przegrała w pierwszej rundzie z Anastasiją Myskiną, podobnie jak w grze podwójnej z Evie Dominikovic. Zadebiutowała z dziką kartą w Australian Open – w pierwszej rundzie uległa Grécie Arn. W sezonie nie startowała później w imprezach zawodowych, ograniczając się do występów w turniejach ITF. Tam odnosiła znacznie większe sukcesy w deblu niż w singlu.

2003 | edytuj kod

Po porażce w pierwszej rundzie w Gold Coast w 2003, doszła do trzeciej rundy Australian Open, eliminując Conchitę Martínez w pierwszej rundzie, a ulegając Danieli Hantuchovej. W deblu odpadła w pierwszej rundzie. Kolejne jej występy to pierwsza runda w Regions Morgan Keegan Championships and the Cellular South Cup (po kwalifikacjach) i Wimbledonie (przegrała z Lindsay Davenport), kilkakrotnie nie przeszła kwalifikacji. Z Alicią Molik w drugiej rundzie w Londynie przegrały z siostrami Williams.

2004 | edytuj kod

Rok 2004 zakończyła w gronie stu najlepszych tenisistek świata. Osiągnęła pierwszy turniejowy półfinał w Gold Coast, pokonując Meghann Shaughnessy, wkrótce także ćwierćfinał w Acapulco i Seulu, gdzie przegrała z Mariją Szarapową. W swoich dwóch meczach singlowych na Melbourne Park ustanowiła rekord turnieju w szybkości kobiecego serwisu, wynoszący 193 km/h. Po raz pierwszy w karierze zagrała we wszystkich turniejach wielkoszlemowych. 12 kwietnia sklasyfikowana na 97 miejscu rankingu, po raz pierwszy na miejscu dwucyfrowym. Poniosła porażkę na igrzyskach olimpijskich w Atenach, kończąc występy w grze pojedynczej i podwójnej na pierwszej rundzie (partnerką deblową była Nicole Pratt).

2005 | edytuj kod

W roku 2005 wygrała pierwsze siedem turniejów deblowych w zawodowej karierze (w tym wielkoszlemowy US Open). Finały w Gold Coast i Sydney na początku roku dały jej prowadzenie w rankingu Champions Race, tuż przed rozpoczęciem Australian Open wdarła się do czołowej pięćdziesiątki rankingu tenisistek WTA. Zdobyła tytuł gry mieszanej w Melbourne. Z Bryanne Stewart wygrała pierwsze turnieje deblowe w Sydney i Amelia Island, w kolejnej części sezonu jej deblową partnerką została Lisa Raymond. Razem z Raymond wygrały turniej mistrzyń pod koniec sezonu.

2006 | edytuj kod

W 2006 roku razem z Raymond Samantha zdobyła drugi wielkoszlemowy tytuł w deblu na kortach Rolanda Garrosa. Para zakończyła sezon na pierwszym miejscu rankingu Race i obroniła tytuł z turnieju mistrzyń. Obydwie zawodniczki zostały jednoczesnymi liderkami klasyfikacji deblistek (Stosur po raz pierwszy 6 lutego). Doszła do finału w Pradze w grze pojedynczej, półfinału w New Haven i trzykrotnie do ćwierćfinałów. Osiągnęła najlepszy singlowy wynik wielkoszlemowy czwartą rundą Australian Open, gdzie przegrała z Martiną Hingis (pokonała wcześniej Anę Ivanović). W sezonie ograła też Danielę Hantuchovą, Annę Czakwetadze i Lindsay Davenport. Zadebiutowała w czołowej trzydziestce rankingu singlowego.

2007 | edytuj kod

Przegrała w ćwierćfinale w Mondial Australian Women’s Hardcourts 2007 z Dinarą Safiną oraz w drugiej rundzie w Sydney z Jeleną Janković. Także w drugiej rundzie odpadła z Australian Open. Była w ćwierćfinałach w Rakuten Japan Open Tennis Championships i Regions Morgan Keegan Championships and the Cellular South Cup. W turniejach w Indian Wells, Miami i Charleston doszła do trzeciej rundy. Odpadła w pierwszej rundzie w Berlinie i pokonała Amélie Mauresmo w drugiej rundzie w Rzymie (w trzeciej przegrała z Patty Schnyder). W grze podwójnej osiągnęła półfinał Australian Open, razem z Lisą Raymond wygrała turniej w Tokio, Indian Wells, Miami i Berlinie. 8 kwietnia 2007 utraciła prowadzenie w rankingu deblistek (Raymond wystartowała w jednym z turniejów z inną partnerką i zyskała dodatkowe punkty, Stosur w nim nie wzięła udziału). Trzecią rundę osiągnęła na kortach Rolanda Garrosa, przegrywając z Nicole Vaidišovą. Wystąpiła też w Wimbledonie, New Haven i US Open, ale tylko w Londynie przeszła pierwszą rundę. Po utracie pierwszego miejsca w rankingu deblistek odniosła razem z Lisą Raymond zwycięstwa w Berlinie i Eastbourne. Na Roland Garros i Wimbledonie dotarły do półfinałów, ale w Nowym Jorku odpadły już w czwartej rundzie. Ewidentnie Amerykanka i Australijka straciły tytuł najlepszych w sezonie, wyparte przez debel Liezel Huber/Cara Black.

Stosur nie pojawiła się na światowych kortach już do końca roku 2007, zajmując w listopadzie piąte miejsce w gronie deblistek całego świata. Jak się okazało, przyczyną absencji i słabych wyników po Wimbledonie była borelioza, na którą zachorowała tenisistka. Pierwsze objawy w postaci bólu głowy pojawiły się u niej już w lipcu podczas podróży z Nowego Jorku do Tampy. Australijka trafiła do szpitala, gdzie podejrzewano nawet zapalenie opon mózgowych. Treningi wznowiła w grudniu, planując powrót wraz z początkiem 2008 roku. Plany te spaliły jednak na panewce, a na tydzień przed końcem roku Stosur poinformowała, że wycofuje się zarówno z turnieju w Gold Coast, jak i Australian Open.

2008 | edytuj kod

Do rywalizacji powróciła na przełomie kwietnia i maja, startując w dwóch amerykańskich turniejach Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W Dothan przegrała w półfinale z Varvarą Lepchenko, a w ćwierćfinale w Charlottesville z Yaniną Wickmayer. W profesjonalnej imprezie w Rzymie przeszła do drugiej rundy, podobnie na kortach Roland Garros. W Birmingham musiała startować w kwalifikacjach, przeszła je, a w drugiej rundzie uległa Katerynie Bondarenko. W Eastbourne awansowała do półfinału, pokonując po drodze Amélie Mauresmo i Caroline Wozniacki. Na Wimbledonie w drugiej rundzie nie dała rady Nicole Vaidišovej.

Od turnieju w Rzymie wznowiła deblową współpracę z Lisą Raymond. W Paryżu przeszły do trzeciej rundy, ulegając Nurii Llagosteri Vives i Maríi José Martínez Sánchez. W Londynie doszły do finałowej rozgrywki, w której przegrały z duetem sióstr Williams. Wcześniej wyeliminowały liderki rankingu, Black i Huber oraz trzecią parę turnieju, Peschke i Stubbs.

Wraz z Bobem Bryanem wygrała grę mieszaną Wimbledonu. W drodze do finału pokonali trzy wysoko rozstawione miksty, Huber i Murray, Dechy i Ram oraz Black i Hanley.

Na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie wraz z Rennae Stubbs odpadła już w 2. rundzie. Zdecydowanie bardziej zgrany zespół stworzyła z Raymond. Kolejny występ i kolejny finał wielkoszlemowego turnieju – w US Open przegrały dopiero z deblem Black/Huber 3-6 6-7(6).

W singlu z bardziej znaczących występów trzeba wymienić półfinał w Eastbourne (przegrany z Nadieżdą Pietrową), ćwierćfinał w Stanford i finał w Seulu (uległa Marii Kirilenko).

2009 | edytuj kod

W roku 2009 Stosur zdecydowanie postawiła na występy singlowe, chociaż w deblu radziła sobie bardzo dobrze. Razem z Rennae Stubbs była w finale Eastbourne, Wimbledonu (również przegrana z siostrami Williams), Toronto i półfinale US Open. Te wyniki pozwoliły deblowi Stosur/Stubbs wystąpić w Sony Ericsson Championships, gdzie przegrały pierwszy mecz z deblem Black/Huber.

Singiel, który od tego sezonu stał się dla Stosur sprawą priorytetową, przyniósł jej kilka znaczących sukcesów i pozwolił zakończyć rozgrywki na miejscu nr 13 w rankingu światowym. Australijka była w trzeciej rundzie Australian Open, ćwierćfinale Miami (wygrana m.in. z Dinarą Safiną, ówczesnym numerem 2. cyklu), półfinale Rolanda Garrosa (pierwszy raz dotarła do takiej fazy w turnieju Wielkiego Szlema), 3. rundzie Wimbledonu, półfinale Stanford, finale Los Angeles, ćwierćfinale Toronto oraz 2. rundzie US Open. Na sam koniec sezonu odniosła swoje pierwsze turniejowe zwycięstwo w Osace, pokonując w półfinale Caroline Wozniacki, a w finale Francescę Schiavone 7:5, 6:1.

2010 | edytuj kod

W 2010 roku w deblu zdecydowała się występować z Nadieżdą Pietrową. Współpraca ta przyniosła wyniki w postaci finału Indian Wells, Miami oraz trzecich rund na kortach im. Rolanda Garrosa i w Wimbledonie. Po turnieju w Londynie Stosur zrezygnowała w tym sezonie z dalszych występów deblowych, by nie obciążać organizmu i skupić się na singlu. Wpływ na tę decyzję miała kontuzja ramienia.

W grze pojedynczej rozegrała jak do tej pory najlepszy sezon w karierze. W Australian Open przegrała dopiero w 4. rundzie z późniejszą mistrzynią turnieju – Sereną Williams. Następnie począwszy od marcowego Indian Wells (półfinał), aż do turnieju w Eastbourne (również półfinał) nie schodziła poniżej poziomu ćwierćfinału. Spośród licznych udanych występów należy wymienić: wygrany turniej w Charleston, finały w Stuttgarcie (przegrana z Justine Henin) i na kortach Rolanda Garrosa. Ten ostatni wynik jest jej najlepszym do tej pory sukcesem. W drodze do finału Stosur pokonała Justine Henin (przerwała w ten sposób fenomenalną serię 21 zwycięstw z rzędu Belgijki w tym turnieju), Serenę Williams (po dramatycznym meczu z numerem jeden rankingu zwyciężyła 6:2, 6:7(2), 8:6), a w półfinale gładko Jelenę Janković 6:1, 6:2. W walce o tytuł uległa Francesce Schiavone, którą pokonała rok wcześniej w pierwszej rundzie w tym samym turnieju.

Po nieudanym turnieju wimbledońskim (1. runda z późniejszą ćwierćfinalistką Kaią Kanepi) przeniosła się na korty twarde, gdzie zaliczyła półfinał w Stanford i ćwierćfinał San Diego. Następnie zrezygnowała z udziału w turniejach w Cincinnati i Montrealu z powodu kontuzji ramienia. W US Open dotarła do ćwierćfinału, gdzie kolejny raz w tym sezonie przegrała z późniejszą mistrzynią. Tym razem była to Kim Clijsters, z którą przegrała w trzech zaciętych setach. Równie dramatyczny mecz stoczyła rundę wcześniej z Jeleną Diemientjewą. Po 2 godzinach i 40 minutach walki zwyciężyła 6:3, 2:6, 7:6(2). Wyniki singlowe w sezonie 2010 pozwoliły jej na stałe zagościć w czołowej dziesiątce singlowego rankingu.

2011 | edytuj kod

W kwietniu wygrała w deblu z partnerką Sabine Lisicki turniej Porsche Tennis Grand Prix 2011 w Stuttgarcie.

W 2011 dotarła w singlu do finału w Toronto, gdzie przegrała w finale z Sereną Williams wynikiem 4:6, 2:6. Kilka tygodni później zrewanżowała się Williams, pokonując ją w singlowym finale wielkoszlemowego US Open wynikiem 6:2, 6:3. Było to jej pierwsze mistrzostwo w Wielkim Szlemie w singlu. W 2011 wraz z mistrzynią świata w biegu na 100 metrów przez płotki Sally Pearson była ambasadorką kandydatury Gold Coast do organizacji igrzysk Wspólnoty Narodów w 2018 roku[2].

2012 | edytuj kod

W sezonie olimpijskim 2012 Stosur osiągnęła dwa finały singlowe: w Ad-Dausze i Moskwie. W tym roku Australijka zanotowała pierwszą rundę Australian Open, półfinał French Open, drugą rundę Wimbledonu i ćwierćfinał US Open w singlu oraz pierwszą rundę French Open i drugą Wimbledonu w deblu. Na igrzyskach olimpijskich osiągnęła pierwszą rundę zawodów, zarówno w grze pojedynczej, jak również w grze podwójnej. Uczestniczyła w Mistrzostwach WTA jako zawodniczka rezerwowa, jednakże po rezygnacji Petry Kvitovej z dwóch ostatnich meczów, Stosur zajęła jej miejsce. Ostatecznie przegrała kolejne dwa mecze z Errani i Szarapową, przez co zajęła ostatnie miejsce w grupie.

2013 | edytuj kod

Sezon 2013 Stosur rozpoczęła od porażek w pierwszej rundzie turniejów w Brisbane i Sydney. W Australian Open z rywalizacji gry pojedynczej i podwójnej odpadła w drugiej rundzie, natomiast w udział w grze mieszanej zakończyła po pierwszym meczu. W lutym osiągnęła ćwierćfinały turniejów WTA Premier Series w Ad-Dausze i Dubaju. Następnie osiągnęła ćwierćfinał w Indian Wells, a mecz o półfinał z Angelique Kerber z powodu kontuzji prawej łydki oddała walkowerem[3]. Z tej też przyczyny w Miami nie zagrała.

Jej kolejny występ miał miejsce w Charleston, gdzie w spotkaniu trzeciej rundy z Eugenie Bouchard skreczowała przy stanie 1:6, 0:2, gdyż nastąpiło odnowienie urazu łydki[4]. W Stuttgarcie i w Madrycie nie wygrała meczu. W Rzymie natomiast osiągnęła ćwierćfinał singla i drugą rundę debla. Na French Open wygrała po dwa mecze w grze pojedynczej i podwójnej. Okres gry na nawierzchni trawiastej rozpoczęła od zawodów w Eastbourne, gdzie przegrała w drugim meczu. Na Wimbledonie awansowała do trzeciej rundy singla, a w deblu odpadła po pierwszym meczu.

Okres przygotowawczy do ostatniego turnieju wielkoszlemowego rozpoczęła w Stanford. W swoim pierwszym meczu uległa Woldze Hawarcowej 2:6, 4:6. Następnie zwyciężyła w Carlsbadzie, odnosząc tym samym czwarty triumf singlowy w karierze. W finale pokonała Wiktoryję Azarankę w dwóch setach. W Toronto i Cincinnati osiągnęła trzecie rundy. Po drugim z tych turniejów rozstała się ze szkoleniowcem, Davidem Taylorem, który trenował ją przez sześć lat[5]. Na US Open przegrała w pierwszej rundzie singla i drugiej debla.

W Tokio Australijka awansowała do trzeciej rundy singla, a w Pekinie przegrała w swoich pierwszych meczach w obu konkurencjach. Udział w Seulu zakończyła triumfem 3:6, 7:5, 6:2 nad Eugenie Bouchard w meczu mistrzowskim gry pojedynczej i finałem w deblu. W Moskwie natomiast awansowała do finału singla, a w deblu odniosła turniejowe zwycięstwo. W turnieju Tournament of Champions wygrała dwa spotkania fazy grupowej, a następnie awansowała do finału, w którym uległa Simonie Halep 2:6, 6:2, 6:2.

2014 | edytuj kod

Sezon 2014 rozpoczęła udziałem w Pucharze Hopmana, w którym Australia zajęła ostatnie miejsce w grupie z trzema porażkami na koncie. W Hobart Stosur awansowała do półfinału. W Australian Open osiągnęła trzecią rundę w grze pojedynczej i drugą w grze podwójnej. W Ad-Dausze wygrała jeden mecz. W Dubaju natomiast zanotowała półfinał debla. W Indian Wells wygrała dwa mecze w grze pojedynczej, a w deblu osiągnęła kolejny półfinał. Także trzecią rundę zapisała na swoim koncie w Miami.

Na kortach ziemnych w Charleston Australijka wygrała w jednym spotkaniu. Bez zwycięstwa pozostała w Oeiras. Następnie awansowała do trzecich rund w Madrycie oraz Rzymie. Udział we French Open zakończyła na czwartym pojedynku w singlu i po pierwszym w deblu.

Okres gry na kortach trawiastych rozpoczęła od trzeciej rundy w Birmingham i pierwszej w Eastbourne. Na Wimbledonie zanotowała kolejno: pierwszą rundę gry pojedynczej, trzecią gry podwójnej i finał gry mieszanej. W pojedynku mistrzowskim razem z Nenadem Zimonjiciem pokonali Chan Hao-ching i Maksa Mirnego 6:4, 6:2.

Udział w US Open Series rozpoczęła od pierwszej rundy w Stanford, w której przegrała z Naomi Ōsaką 6:4, 6:7(7), 5:7. W Montrealu i Cincinnati w drugiej rundzie ulegała Serenie Williams. W New Haven awansowała do półfinału, występując w zawodach z dziką kartą. Nie sprostała w nim Petrze Kvitovej. Na US Open pokonała w pierwszej rundzie Lauren Davis 6:1, 6:4, by w kolejnym spotkaniu przegrać z Kaią Kanepi 6:3, 3:6, 6:7(8).

Okres gry na kortach w Azji najwyżej rozstawiona Stosur rozpoczęła od porażki w pierwszej rundzie w Kantonie. W Wuhanie Australijka przegrała w pierwszym meczu z Karolíną Plíškovą 4:6, 4:6. W zawodach WTA Premier Mandatory w Pekinie awansowała do półfinału, pokonując w turnieju Francescę Schiavone, Caroline Wozniacki oraz Alizé Cornet, a także orzymując walkower od Sereny Williams. W półfinale ponownie uległa Kvitovej. Na zakończenie sezony wygrała turniej w Osace, pokonując w meczu mistrzowskim Zarinę Dijas 7:6(7), 6:3.

2015 | edytuj kod

Stosur rozpoczęła sezon 2015 porażką w Brisbane z Varvarą Lepchenko. W Sydney i Australian Open awansowała do drugiej rundy. W pierwszych deblowych zawodach wielkoszlemowych osiągnęła trzecią rundę. W rozgrywkach Grupy Światowej Pucharu Federacji przegrała wszystkie trzy mecze w konfrontacji z Niemcami. W Dubaju Australijka przegrała w drugiej rundzie z Caroline Wozniacki, zaś w Dosze nie wygrała meczu. Zawody w Indian Wells zakończyła na trzeciej rundzie singla i półfinale debla, a w Miami doszła do trzeciej rundy gry pojedynczej i pierwszej rundy gry podwójnej.

Okres gry na nawierzchni ceglanej Stosur rozpoczęła od osiągnięcia drugiej rundy w Charleston, trzeciej w Madrycie i pierwszej w Rzymie. Następnie triumfowała w rozgrywkach w Strasburgu, pokonując w finale Kristinę Mladenovic 3:6, 6:2, 6:3. Na French Open przegrała w trzeciej rundzie z rozstawioną z numerem drugim Mariją Szarapową. W deblu ponownie zanotowała trzecią rundę.

W zawodach rozgrywanych na trawie w Eastbourne Australijka przegrała w swoim pierwszym meczu z Cwetaną Pironkową. Podczas Wimbledonu w trzeciej rundzie przegrała z Coco Vandeweghe 2:6, 0:6. W grze podwójnej osiągnęła drugą rundę.

W Båstad tenisistka wygrała jeden mecz. Kolejny singlowy triumf w zawodach WTA Tour zaliczyła w Bad Gastein, gdzie w meczu mistrzowskim pokonała Karin Knapp 3:6, 7:6(3), 6:2. W Waszyngtonie zanotowała półfinał, przegrywając w nim ze Sloane Stephens w dwóch setach.

2016 | edytuj kod

Australijka zainaugurowała sezon wygranym meczem w Brisbane. W Sydney dotarła do trzeciej rundy. Odpadła już na początku Australian Open.

Stosur powróciła na korty podczas marcowych turniejów rangi WTA Premier Mandatory w Indian Wells i Miami. W pierwszym z nich wygrała seta ze zwyciężczynią obu zawodów Wiktoryją Azaranką, ale w drugim przegrała mecz otwarcia.

Grę na nawierzchniach ceglanych tenisistka zaczęła od zawodów w Charleston, wygrywając dwa mecze. Następnie dotarła do finału w Pradze, gdzie zatrzymała ją dopiero Lucie Šafářová. W Madrycie osiągnęła półfinał, w którym uległa późniejszej triumftorce Simonie Halep. Równie daleko zaszła w wielkoszlemowym French Open, m.in. rewanżując się Rumunce.

Wimbledon i US Open zakończyła na drugiej rundzie, a na igrzyskach olimpijskich przegrała w trzecim meczu ze zdobywczynią srebrnego medalu Angelique Kerber.

Zakończyła rok na 21. miejscu, co jest wynikiem porównywalnym z poprzednimi trzema latami. W deblu wygrała kilka meczów, zajmując 124. pozycję w rankingu.

2017 | edytuj kod

Podczas styczniowych turniejów w swoim rodzinnym kraju nie wygrała ani jednego meczu. W lutym doszła do ćwierćfinału w Tajpej i Dosze, a w Dubaju odniosła jedno zwycięstwo. W marcu po porażce w drugiej rundzie w Indian Wells doszła do czwartej rundy w Miami, gdzie była bliska zwycięstwa z Simoną Halep.

Życie prywatne | edytuj kod

Tenisistka mieszka w Gold Coast. Jest córką Dianne i Tony’ego Stosur. Ma dwóch braci, Daniela i Dominica. Jej hobby to muzyka i zakupy.

Historia występów wielkoszlemowych | edytuj kod

Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

     Qx, przegrana w x rundzie kwalifikacji

     A, brak startu

Występy w grze pojedynczej | edytuj kod

Występy w grze podwójnej | edytuj kod

Występy w grze mieszanej | edytuj kod

Finały turniejów WTA | edytuj kod

Gra pojedyncza 25 (9–16) | edytuj kod

Gra podwójna 41 (26–15) | edytuj kod

Gra mieszana 3 (3–0) | edytuj kod

Występy w Turnieju Mistrzyń | edytuj kod

W grze pojedynczej | edytuj kod

W grze podwójnej | edytuj kod

Występy w Turnieju WTA Tournament of Champions/WTA Elite Trophy | edytuj kod

W grze pojedynczej | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. http://www.tennis-x.com/story/2010-06-04/k.php Samantha Stosur Interview.
  2. MaciekM. Jałoszyński MaciekM., Sprintem przez świat, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-11-11]  (pol.).
  3. Łukasz Iwanek: WTA Indian Wells: Karolina Woźniacka i Andżelika Kerber bez gry w półfinale (pol.). W: WTA Indian Wells [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-03-13. [dostęp 2013-04-21].
  4. Łukasz Iwanek: WTA Charleston: Woźniacka bez gry w ćwierćfinale, Janković utrzymuje dobrą formę (pol.). W: WTA Charleston [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-04-05. [dostęp 2013-04-21].
  5. Polska Agencja Prasowa: Samantha Stosur rozstała się z trenerem (pol.). sportowefakty.pl, 2013-08-17. [dostęp 2013-08-17].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Samantha Stosur" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy