Samuel Engel


Samuel Engel w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Samuela Engela i Szymona Harnama i na Cmentarzu Komunalnym na Dołach w Łodzi

Samuel Engel ps. Samek (ur. 17 listopada 1904 w Bełchatowie, zm. 17 maja 1924 w Łodzi[1]) – polski działacz komunistyczny i robotniczy żydowskiego pochodzenia.

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z Bełchatowa. Był uczestnikiem III powstania śląskiego. W latach 20. XX wieku działał w ruchu komunistycznym między innymi w ramach Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej[1]. 28 kwietnia 1924 roku wykonał wyrok sądu partyjnego na policyjnym agencie Edwardzie Łuczaku[2]. Po aresztowaniu został skazany przez sąd na śmierć i stracony przez rozstrzelanie[3]. Został pochowany na Cmentarzu Doły w Łodzi (kwatera VII, rząd 5, grób 25).

W okresie PRL był patronem ulicy na terenie poznańskiej dzielnicy Łazarz (obecnie ponownie ul. Andrzeja i Władysława Niegolewskich)[1][4].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Zbigniew Zakrzewski – Nazwy osobowe i historyczne ulic Poznania (Wydaw. Poznańskie, 1971; str. 107)
  2. Krystyna Trembicka – Między apologią a negacją: studium myśli politycznej Komunistycznej Partii Polski w latach 1918-1932 (Wyd. Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 1995; str. 182)
  3. Leszek Krzemień – Dwudziestolatki początku wieku XX: o ludziach pracy i walce młodzieży komunistycznej w Polsce w latach 1918-1928 (Iskry, 1967)
  4. Ulice (pol.). poznanczyk.com. [dostęp 2016-01-09].
Na podstawie artykułu: "Samuel Engel" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy