Sancta sanctorum


Sancta sanctorum w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Model Świętego Przybytku, za którym jest Sancta sanctorum

Sancta sanctorum (łac. święte świętych, gr. άγια των αγίων hagia ton hagion, hebr.: קֹדֶשׁ הַקֳּדָשִׁים,Qṓḏeš HaqQŏḏāšîm)[1] – pojęcie ze Starego Testamentu odnoszące się do wewnętrznego sanktuarium Świętego Przybytku, a potem Świątyni Jerozolimskiej, gdzie Arka Przymierza była przechowywana podczas okresu Pierwszej Świątyni (966-586 p.n.e.). Do Sancta sanctorum mógł wchodzić jedynie arcykapłan podczas Jom Kipur.

W chrześcijaństwie | edytuj kod

W cerkwi prawosławnej część prezbiterium za ikonostasem nazywana jest Sancta sanctorum. Mogą do niej wchodzić jedynie mężczyźni służący przy nabożeństwie, a także zakonnice z nałożoną wielką schimą.

Przypisy | edytuj kod

  1. Przykład genetivus elativus lub superlativus absolutus, konstrukcji rzeczownika liczby pojedynczej z tym samym rzeczownikiem liczby mnogiej, podobnie jak Król królów czy Pieśń nad pieśniami.
Na podstawie artykułu: "Sancta sanctorum" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy