Sanskryt klasyczny


Sanskryt klasyczny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sanskryt klasyczny – język średnioindyjski, jedna z postaci sanskrytu, wywodząca się z języka wedyjskiego. Trwał od II do XVI wieku nowej ery[1]. Pierwszą gramatykę sanskrytu klasycznego opracował Panini[2][3][4].

Przypisy | edytuj kod

  1. Zbigniew Gołąb, Adam Heinz, Kazimierz Polański: Słownik terminologii językoznawczej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968, s. 504–505.
  2. Zbigniew Gołąb, Adam Heinz, Kazimierz Polański: Słownik terminologii językoznawczej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968, s. 697.
  3. sanskryt, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2018-10-23] .
  4. George Cardona: Sanskrit language (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2018-10-23].
Na podstawie artykułu: "Sanskryt klasyczny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy