Sato Kilman


Sato Kilman w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sato Kilmanvanuacki polityk, wicepremier i minister spraw zagranicznych w latach 2004-2007, lider opozycji od marca do listopada 2009, wicepremier i minister handlu od 18 listopada 2009 do 2 grudnia 2010. Przewodniczący Ludowej Partii Postępu. Premier Vanuatu od 2 grudnia 2010 do 24 kwietnia 2011, od 13 maja 2011 do 16 czerwca 2011 oraz ponownie od 26 czerwca 2011 do 23 marca 2013.

Życiorys | edytuj kod

Sato Kilman jest członkiem parlamentu Vanuatu z okręgu Lakatoro na wyspie Malekula. Od lipca do grudnia 2004, razem z Hamem Lini, przewodził opozycji wobec rządu premiera Serge'a Vohora. Mocno krytykował wówczas próby nawiązania stosunków dyplomatycznych z Tajwanem. W grudniu 2004 zgłosił wobec rządu Vohora wotum nieufności, w wyniku którego jego gabinet został obalony[1]. W nowym gabinecie, na którego czele stanął Ham Lini, objął 13 grudnia 2004 stanowisko wicepremiera i ministra spraw zagranicznych[2]. 29 lipca 2007 został usunięty z urzędu z powodu oskarżeń jego współpracowników o oszustwa i kradzież środków publicznych[3].

W wyborach parlamentarnych z 2 września 2008, Ludowa Partia Postępu zdobyła 4 mandaty i znalazła się w opozycji, jako część koalicji Sojusz. W marcu 2009 Kilman został mianowany liderem całej opozycji[4].

18 listopada 2009 powrócił do rządu po tym, jak premier Edward Natapei zaprosił do koalicji opozycyjny dotąd Sojusz w miejsce Zjednoczonej Partii Narodowej (VNUP) oraz Partii Republikańskiej (VRP), które planowały uchwalenie wotum nieufności przeciw premierowi. W rządzie Natapei objął stanowisko wicepremiera i ministra handlu[5][6].

2 grudnia 2010 został mianowany nowym szefem rządu, po uchwaleniu przez parlament wotum nieufności wobec rządu premiera Natapei, który przebywał wówczas poza granicami kraju, uczestnicząc w szczycie klimatycznym w Cancún[7][8].

Również jego gabinet został odsunięty od władzy w wyniku parlamentarnego głosowania nad wotum nieufności 24 kwietnia 2011. Za jego przyjęciem opowiedziało się 26 z 52 deputowanych. Nowym szefem rządu został wybrany po raz kolejny Serge Vohor[9][10].

Kilman odwołał się jednak do sądu. 13 maja 2011 Sąd Apelacyjny anulował mianowanie Vohora na stanowisko premiera, uznając jego wybór za niekonstytucyjny. Sąd uznał, że jego wybór odbył się w oparciu o zwykłą większość głosów (26 z 52), a nie wymaganą przez konstytucję większość bezwzględną (co najmniej 27 spośród 52 głosów). W rezultacie Kilman powrócił na stanowisko szefa rządu[11].

16 czerwca 2011, decyzją sądu, wybór Sato Kilmana na stanowisko premiera 2 grudnia 2010 uznany został za nieważny, co skutkowało natychmiastowym złożeniem urzędu. Sąd uznał, że głosowanie nad powołaniem jego rządu odbyło się z naruszeniem przepisów konstytucji, gdyż nie było tajne. Pełniącym obowiązki szefa rządu, do czasu wyboru przez parlament nowego premiera, został były premier Edward Natapei, który złożył wniosek w tej sprawie do sądu, a ministrowie z jego ówczesnego gabinetu powrócili na swoje dawne stanowiska[12]. Kilman powrócił w ten sposób na zajmowane wówczas stanowisko wicepremiera i ministra handlu.

26 czerwca 2011 został wybrany przez parlament po raz kolejny na urząd szefa rządu. Za jego kandydaturą opowiedziało się 29 deputowanych, podczas gdy 23 poparło kandydaturę Serge'a Vohora[13]. Następnego dnia premier Kilman powołał swój rząd, w którym stanowiska objęli wszyscy byli ministrowie[14]. Po rezygnacji z urzędu, jego następcą 23 marca 2013 został Moana Carcasses Kalosil.

Przypisy | edytuj kod

  1. Vanuatu tosses out the Vohor Government (ang.). Radio New Zealand International, 10 grudnia 2004. [dostęp 2009-12-01].
  2. Vanuatu restates commitment to good governance (ang.). Radio New Zealand International, 14 grudnia 2004. [dostęp 2009-12-01].
  3. VANUATU: Deputy PM sacked over fraud allegations (ang.). ABC Online, 31 lipca 2007. [dostęp 2009-12-01].
  4. Vanuatu opposition name Kilman as new leader (ang.). Radio New Zeland International, 4 marca 2009. [dostęp 2009-12-01].
  5. Vanuatu PM removes two political parties from his coalition government (ang.). Islands Business, 18 listopada 2009. [dostęp 2009-12-01].
  6. Vanuatu PM counters challenge with major reshuffle (ang.). Radio New Zealand International, 18 listopada 2009. [dostęp 2009-12-01].
  7. Vanuatu’s Natapei ousted in no confidence challenge (ang.). Radio New Zeland International, 2 grudnia 2010. [dostęp 2010-12-02].
  8. Vanuatu PM Natapei ousted in no confidence vote (ang.). BBC News, 2 grudnia 2010. [dostęp 2010-12-02].
  9. New look Vanuatu government sworn in (ang.). rnzi.com, 25 kwietnia 2011. [dostęp 2011-04-26].
  10. Ousted Vanuatu government plans legal challenge of no-confidence motion (ang.). rnzi.com, 25 kwietnia 2011. [dostęp 2011-04-26].
  11. Appeal court restores Kilman as Vanuatu prime minister (ang.). rnzi.com, 13 maja 2011. [dostęp 2011-05-15].
  12. Vanuatu has its fifth change of leader in ten months (ang.). rnzi.com, 16 czerwca 2011. [dostęp 2011-06-16].
  13. Kilman elected Vanuatu PM - ten days after ouster by court (ang.). rnzi.com, 27 czerwca 2011. [dostęp 2011-07-03].
  14. Vanuatu’s new PM reinstates cabinet (ang.). rnzi.com, 27 czerwca 2011. [dostęp 2011-07-03].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Sato Kilman" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy