Saturnin Zawadzki


Saturnin Zawadzki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Saturnin Zawadzki (ur. 7 lipca 1923 w Radomiu, zm. 17 września 2003) – polski gleboznawca, profesor nauk rolniczych, przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Agrofizyki Polskiej Akademii Nauk oraz Rady Naukowej Instytutu Melioracji i Użytków Zielonych.

Maturę zdawał już w warunkach okupacyjnych, przed Komisją Tajnego Nauczania w Lublinie. W 1942 roku podjął pracę w leśnictwie. Będąc członkiem ZWZAK wypełniał misję utrzymywania łączności z więźniami Majdanka, przekazując im przez robotników leśnych listy i inne przesyłki oraz odbierając grypsy do ich rodzin. W latach 1945-1947 pełnił służbę żołnierską w II Armii Wojska Polskiego. Zwolniony z wojska na własną prośbę, ukończył studia na Wydziale Rolnym UMCS w Lublinie, uzyskując w 1950 roku dyplom inżyniera i magistra nauk agrotechnicznych. W 1954 rozpoczął także pracę w Instytucie Melioracji i Użytków Zielonych, do którego w 1958 roku przeszedł na pełny etat otrzymując zadanie utworzenia Pracowni Gleboznawstwa Melioracyjnego. Był autorem prac dotyczących genezy, ewolucji i przekształceń hydrogenicznych gleb (m.in. Zarys charakterystyki gleb Polski, Gleboznawstwo).

Odznaczenia | edytuj kod

Jest pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Saturnin Zawadzki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy