Sebastian Strzałkowski


Sebastian Strzałkowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sebastian Strzałkowski (ur. 2 stycznia 1925 w Stelmachowie, w woj. wileńskim, zm. 8 listopada 2005 w Kościerzynie) – generał dywizji Wojska Polskiego, zastępca dowódcy Marynarki Wojennej ds. technicznych, komendant Wyższej Oficerskiej Szkoły Samochodowej im. gen. Aleksandra Waszkiewicza (1969–1974), kwatermistrz – zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego (1974–1977), zastępca Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego (1977–1986).

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był synem porucznika rezerwy WP Józefa, który zamordowany został w Katyniu[1]. W 1940 razem z matką został deportowany do Kazachstanu, gdzie pracował jako traktorzysta w kołchozie. W maju 1943 wstąpił do 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki i przydzielony został do 2 pułku piechoty, na stanowisko zwiadowcy. Walczył w bitwie pod Lenino. Następnie ukończył Oficerską Szkołę Piechoty im. Tadeusza Kościuszki w Riazaniu i dowodził plutonem na szlaku bojowym 1 Armii Wojska Polskiego.

Po wojnie służył w Wojskach Ochrony Pogranicza. Według materiałów zgromadzonych w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej był w latach 1947–1950 tajnym informatorem (tajnym współpracownikiem) Urzędu Bezpieczeństwa o pseudonimie „Tomasz”[2].

Od 1950 zajmował odpowiedzialne stanowiska w służbach kwatermistrzowskich Sił Zbrojnych PRL. Między innymi dowodził batalionem budowlanym, był wykładowcą służby kwaterunkowo-budowlanej w Akademii Sztabu Generalnego WP i zastępcą dowódcy Marynarki Wojennej do spraw technicznych. W latach 1969–1974 pełnił obowiązki komendanta Wyższej Oficerskiej Szkoły Samochodowej im. gen. Aleksandra Waszkiewicza w Pile. 12 października 1972 awansowany na generała brygady. W latach 1974–1977 wypełniał obowiązki na stanowisku kwatermistrza – zastępcy dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Od 1977 do 1986 był szefem Służby Zakwaterowania i Budownictwa – zastępcą Głównego Kwatermistrza. W 1978 awansował na generała dywizji. W 1987 pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku. W latach 1988–1990 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[3], a w latach 1979 i 1985 był wybierany w skład Rady Naczelnej ZBoWiD.

W okresie stanu wojennego w Polsce (1981-1983) był pełnomocnikiem Komitetu Obrony Kraju - komisarzem wojskowym w Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych.

9 maja 1985 wchodził w skład polskiego zgrupowania kombatantów i żołnierzy, które brało udział w paradzie z okazji 40-lecia Zwycięstwa na Placu Czerwonym w Moskwie. W lutym 1989 wszedł w skład działającej przy Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa Komisji do spraw Upamiętnienia Ofiar Represji Okresu Stalinowskiego[4].

Pochowany na Cmentarzu Witomińskim (kwatera 63-75-13)[5].

Grób generała dywizji Sebastiana Strzałkowskiego i jego żony Barbary na Cmentarzu Witomińskim

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. W Katyniu zamordowanych zostało dwóch poruczników WP noszących nazwisko Strzałkowski: Józef rocznik 1889 i Leopold rocznik 1887.
  2. Inwentarz archiwalny. ipn.gov.pl. [dostęp 2020-06-24].
  3. Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011 radaopwim.gov.pl [dostęp 2011-11-06]
  4. Rzeczpospolita, 1989, nr 37 (2171), str. 1-2
  5. http://gdynia.grobonet.com/grobonet/start.php?id=detale&idg=154502&inni=0&cinki=0 [dostęp 2019-05-22]

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Sebastian Strzałkowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy