Sfinks (rasa kotów)


Sfinks (rasa kota) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Sfinks (rasa kotów))
To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 19 mar 2021. Od tego czasu wykonano 1 zmianę, która oczekuje na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Dwutygodniowy Sfinks

Sfinks (kanadyjski bezwłosy) – rasa kota. Występujące w Ameryce i Europie sfinksy pochodzą przeważnie od kanadyjskiego kota domowego. W 1966 r., w wyniku samoistnej mutacji, kotka urodziła dwa łyse młode.

Spis treści

Charakterystyczne cechy sfinksa | edytuj kod

  • brak sierści, dopuszczalne jest bardzo krótkie owłosienie na nosie, uszach, ogonie (u samców na jądrach)
  • uszy duże, odstające
  • duże, skośne oczy (w kształcie cytryny)[1]
  • głowa smukła, podłużna
  • nos i kości policzkowe mocno zarysowane
  • dobrze zbudowane ciało, szeroka klatka piersiowa
  • ma długie łapy i ogon

Historia | edytuj kod

Pierwszy sfinks urodził się w miocie zwykłych kotów krótkowłosych w 1966 w Toronto w Kanadzie (nie była to pierwsza bezwłosa mutacja, pod koniec XIX wieku hodowano przez krótki czas rasę zwaną "meksykańskim kotem bezwłosym"). Przez wiele lat hodowcy europejscy i północnoamerykańscy prowadzili selektywną hodowlę bezwłosych kotów. Tak powstała rasa, którą znamy dziś.

Natychmiast wzbudziła ona zainteresowanie hodowców, którzy zapragnęli mieć tego rodzaju egzotycznego kota. We wczesnych latach 70. rozpoczęto w Holandii pierwsze programy hodowli nowej rasy. Ścisła współpraca hodowców ze Stanów Zjednoczonych, Kanady i Holandii szybko poszerzyła początkowo niewielki materiał hodowlany. Pierwszy sfinks został zarejestrowany przez amerykańskie The Cat Fanciers’ Association (CFA) w lutym 1998.

Budowa | edytuj kod

Sfinks ma średnich rozmiarów ciało, dość wydłużone, z szeroką, dobrze wykształconą klatką piersiową i silnie uwydatnionym brzuchem, co wywołuje wrażenie jakby zawsze były najedzone. Są dobrze umięśnione i mają mocną budowę kości. Kończyny mają właściwe proporcje w stosunku do reszty ciała, również są dobrze umięśnione, tylne nieco dłuższe od przednich. Zakończenie łap jest owalne z długimi i wysmukłymi palcami, opuszki łap sfinksów są silniej rozwinięte niż u przedstawicieli innych ras.

Głowa | edytuj kod

Głowa jest średniej wielkości, o kształcie spłaszczonego klina z harmonijnymi zaokrągleniami (kształt przypomina cytrynę). Nos jest średniej długości z silnym zagłębieniem u nasady. Oczy duże i szeroko rozwarte są ustawione lekko skośnie i w dużej odległości od siebie. Powinny być zielone lub brązowe. Uszy są duże i sterczące, szerokie u nasady. Powinny być osadzone nie za wysoko i nie za nisko, raczej nieowłosione, zwłaszcza wewnątrz małżowiny usznej.

Skóra | edytuj kod

Skóra sfinksów jest w dotyku ciepła, w niektórych miejscach, takich jak okolice barków, stawów tylnych kończyn oraz szyi i głowy, wyraźnie pofałdowana. Im więcej sfinks ma fałd na skórze, tym cenniejszy jest dla hodowli. Szczątki futra na końcu ogona lub na brzuchu są dopuszczalne. Większość sfinksów wcale nie ma wąsów, u niektórych są ich resztki. Przypomina w dotyku zamsz. Na pyszczku, uszach, stopach, ogonie i grzbiecie pojawia się delikatny meszek.

Sfinksy są bardzo płodne, jednak wychowanie potomstwa wymaga dużego zaangażowania hodowcy.

Przypisy | edytuj kod

  1. KOT SFINKS KANADYJSKI - cena, charakter, opis rasy - Koty.pl, Wszystko, co warto wiedzieć o kotach [dostęp 2021-02-11]  (pol.).


Na podstawie artykułu: "Sfinks (rasa kotów)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy