Shōkō


Shōkō w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Shōkō (jap. 称光天皇 Shōkō tennō, ur. 12 maja 1401, zm. 30 sierpnia 1428) – 101. cesarz Japonii[1], według tradycyjnego porządku dziedziczenia[2].

Przed wstąpieniem na tron nosił imię książę Mihito (jap. 実仁親王 Mihito shinnō)[3]. Był najstarszym synem cesarza Go-Komatsu. Matką jego była Hinonishi Motoko (jap. (日野西資子).

Shōkō panował w latach 1412-1428[4].

Objął tron 5 października 1412. Jednak koronacja odbyła się 19 grudnia 1414. Władzę w kraju faktyczne sprawował jego ojciec. Wobec choroby syna, który nie posiadał dzieci, Go-Komatsu kazał adoptować późniejszego cesarza Go-Hanazono, który objął władzę po śmierci Shōkō.

Mauzoleum cesarza Shōkō znajduje się w Kioto. Nazywa się ono Fukakusa no kita no misasagi[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Kunaichō: 称光天皇 (101)
  2. Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, ps. 327-331.
  3. Titsingh, s. 327; Rous La Mazelière, Antoine. (1907) Le Japon, s. 546
  4. Titsingh, s. 327; Alexandrowicz, Jerzy et al. (1902). "Japonia," Wielka encyklopedya powszechna ilustrowana,t. 31, s. 625

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Shōkō" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy