Sieczkowe Turnie


Sieczkowe Turnie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Widok z Małego Kościelca Czarne Ściany i Sieczkowe Turnie, widok od wschodu

Sieczkowe Turnie – trzy turnie we wschodniej grani Świnicy w polskich Tatrach Wysokich. Znajdują się między Czarnymi Ścianani a Granatami. Od Czarnych Ścian oddziela je Zadnia Sieczkowa Przełączka (ok. 2210 m), od Granatów Sieczkowa Szczerba (ok. 2210 m). Dawniej nie posiadały nazw. Wprowadził je dopiero w 2013 r. Władysław Cywiński. Upamiętnił w ten sposób dawnego przewodnika tatrzańskiego – górala Macieja Gąsienicę Sieczkę, pierwszego zdobywcę wielu szczytów tatrzańskich. Maciej Sieczka także jako pierwszy 19 września 1867 r. przeprowadził przez Granaty turystów Eugeniusza Janotę i Bronisława Gustawicza. Tych trzech ludzi należy uznać za pierwszych znanych zdobywców Sieczkowych Turni, czy byli jednak w ogóle pierwsi – nie wiadomo, na Zadnim Granacie znaleźli bowiem skórki pomarańczy[1].

Od zachodniej strony (z Dolinki Koziej) widoczne są dwie Sieczkowe Turnie: Zadnia i Skrajna, i to tylko jako słabo rozróżnialne garby grzbietu. Natomiast od wschodniej strony, do Dolinki Buczynowej Sieczkowe Turnie opadają potężną ścianą o wysokości około 350 m i są wyraźnie oddzielone od Granatów i Czarnych Ścian. Trzecia z tych turni, Pośrednia Sieczkowa Turnia widoczna jest tylko od strony tej dolinki. Znajduje się w masywie Skrajnej Sieczkowej Turni, oddzielona od niej siodełkiem. W grani Sieczkowych Turni w kolejności od zachodu na wschód wyróżnia się[1]:

Sieczkowymi Turniami prowadzi szlak Orlej Perci, ale nie ich granią, lecz kilka-kilkanaście metrów poniżej wierzchołków po zachodniej stronie (nad Dolinką Kozią). Tylko w jednym miejscu – na Sieczkowej Szczerbie wyprowadza on na grań[2]. Wschodnie ściany Sieczkowych Turni są natomiast obiektem wspinaczkowym taterników. Są w nich filary i żleby, najwybitniejsze z nich to Filar Biela i Komin Sawickiego – częściowo komin, częściowo żleb. Poprowadzono w nich 5 dróg wspinaczkowych[1]:

  • przez Komin Sawickiego (III stopień trudności)
  • przez Komin Sawickiego, wariant (IV)
  • drogą Zdzitowieckiego (V-)
  • drogą Mączki (V)
  • Filarem Biela (V).

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Władysław Cywiński: Granaty. Tatry. Przewodnik szczegółowy, tom 18. Poronin: Wyd. Górskie, 2013. ISBN 978-83-7104-046-7.
  2. Orla Perć. Mapa 1:5000. Wyd. III. Warszawa-Zielona Góra-Zakopane: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/2006. ISBN 83-87873-42-X.
Na podstawie artykułu: "Sieczkowe Turnie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy