Sinocastor anderssoni


Sinocastor anderssoni w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sinocastor anderssoni – gatunek wymarłego ssaka z rodziny bobrowatych (Castoridae). Występował pliocenie[2]. Kopalne szczątki przedstawiciela gatunku zostały odkryte w Chinach[3]. Gatunek pierwotnie był lokowany w obrębie rodzaju Castor, ale przeprowadzona przez naukowców (Natalia Rybczynski, Elizabeth M. Ross, Joshua X. Samuels, William W. Korth) analiza morfometryczna wykazała szereg różnic w budowie kości czaszki, z których część nie została zauważona we wcześniejszych badaniach. Odnotowano, że badane eksponaty Sinocastor mają w stosunku do badanego kośćca przedstawicieli rodzaju Castor zauważalne zwężenie czaszki, inne ukształtowanie kości podstawy czaszki i kości podniebiennej. Większa jest długość czaszki oraz rostrum. Podczas badania uzębienia, odnotowano, że Sinocastor ma krótsze rozstępy między zębami a korzenie zębów policzkowych są wyraźnie bardziej wystające[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Castor anderssoni Schlosser 1924 (beaver) (ang.). W: Paleobiology Database [on-line]. [dostęp 2013-05-24].
  2. a b Natalia Rybczynski, Elizabeth M. Ross, Joshua X. Samuels, William W. Korth. Re-Evaluation of Sinocastor (Rodentia: Castoridae) with Implications on the Origin of Modern Beavers. „PLOS ONE”. 5 (11; e13990), 2010. DOI: 10.1371/journal.pone.0013990 (ang.). 
  3. MaxM. Schlosser MaxM., Tertiary vertebrates from Mongolia, wyd. 1, Palaeontologica Sinica, 1924, s. 1-119  (ang.).
Na podstawie artykułu: "Sinocastor anderssoni" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy