Skala Apgar


Skala Apgar w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Skala Apgar – skala używana w medycynie w celu określenia stanu noworodka zaraz po porodzie[1]: w 1., 3., 5. i 10. minucie życia. Skala została zaprezentowana w 1952 roku na międzynarodowym spotkaniu anestezjologów przez prof. Uniwersytetu Columbia Virginię Apgar[2], a następnie (1953) opublikowana na łamach „Current researches in anesthesia & analgesia”[3]. Akronim powstał zaś 10 lat później. Dziecko minimalnie może dostać 0, a maksymalnie 10 punktów.

Virginia Apgar

Interpretacja wyników[2]:

  • 8–10 stan dobry
  • 4–7 ocena średnia
  • 0–3 ocena zła

Wady | edytuj kod

Skala nie ma zastosowania przy ocenie potrzeby resuscytacji u noworodka. Podkreślano fakt subiektywności oceny przy pomocy tej skali[4].

Przypisy | edytuj kod

  1. Finster M., Wood M. The Apgar score has survived the test of time.. „Anesthesiology”. 4 (102), s. 855–7, kwiecień 2005. PMID: 15791116
  2. a b c Marita Przedpełska-Winiarczyk, Wojciech Kułak. Skala Apgar obecnie. „Problemy Higieny i Epidemiologii”. 92 (1), s. 25–29, 2011. Oficyna Wydawnicza MA. ISSN 1895–4316 (pol.). 
  3. APGAR V. A proposal for a new method of evaluation of the newborn infant.. „Current researches in anesthesia & analgesia”. 4 (32), s. 260–7, 1953. PMID: 13083014
  4. Is the Apgar score outmoded?. „Lancet”. 8638 (1), s. 591–92, marzec 1989. PMID: 2564115

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Skala Apgar" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy