Skylab 3


Skylab 3 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Skylab 3 – druga załoga stacji orbitalnej Skylab, która w ramach programu Skylab kontynuowała prace poprzedników.

Spis treści

Załoga | edytuj kod

Załoga rezerwowa | edytuj kod

Misja | edytuj kod

Druga załoga stacji Skylab wystartowała z Ziemi 28 lipca 1973 roku. Tak jak poprzednicy dokonali najpierw inspekcji bazy z zewnątrz, a dopiero potem statek przycumował. Znowu jednak wystąpiły w bazie niesprawności. W dwóch (z czterech) zespołach silniczków korekcyjnych statku Apollo, ujawniła się ucieczka materiału pędnego, co groziło niemożnością powrotu na Ziemię.

Nowa załoga kontynuowała badania poprzedników, a także przeprowadziła badania materiałowe. W dniu 6 sierpnia Lousma i Garriott wyszli na zewnątrz bazy, aby założyć właściwy ekran osłonowy. W trakcie pobytu na stacji wyszli jeszcze dwukrotnie na zewnątrz bazy – 24 sierpnia Lousma i Garriott (podłączyli nowe żyroskopy), a 22 września Bean i Garriott (wymienili w teleskopach astronomicznych kasety z taśmami oraz pobrali próbki materiałów umieszczonych na zewnątrz bazy). Pobyt drugiej załogi w bazie satelitarnej Skylab był jeszcze bardziej owocny niż pierwszej. Uzyskano 77 600 obrazów z teleskopu ATM i 14 400 z aparatury EREP (Earth Resources Experiments Package)[3] oraz 28,4 km taśmy magnetycznej z zapisami różnorodnych pomiarów. Na badanie Słońca astronauci przeznaczyli 305 godzin. W tym czasie Słońce było bardzo aktywne. Zaobserwowali wiele rozbłysków słonecznych. W czasie lotu badali naturalne zasoby Ziemi. Obserwacje przeprowadzali nad zachodnią Europą, Japonią, Australią, zachodnią Afryką, Ameryką Środkową i Ameryką Południową. Uzyskane wyniki przekazano zainteresowanym krajom. Obserwowali zagrożenie lawinowe w Szwajcarii, skutki trzęsienia ziemi w Meksyku, a nawet zanieczyszczenie atmosfery wzdłuż dróg w RFN. Pod koniec sierpnia i na początku września wykryli na Oceanie Atlantyckim narodziny cyklonu Christina, a w Zatoce Meksykańskiej – cyklon Delia.

Eksperymenty biologiczne powiodły się częściowo – zdechły doświadczalne muszki owocówki i gryzonie (szczuroskoczniki drobne). Ryby nie mogły przywyknąć do braku grawitacji. Natomiast pająki (Anita i Arabella) przystosowały się i zaczęły tkać prawidłowe pajęczyny.

Powrót na Ziemię nastąpił 25 września 1973 roku, po starannym zakonserwowaniu urządzeń bazy. Lot trwał 59 dni 11 godzin i 9 minut, co stanowiło nowy rekord amerykański. Po pomyślnym zakończeniu misji zadecydowano, że trzecia załoga będzie przebywać na pokładzie Skylaba znacznie dłużej.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Skylab CSM 2 (ang.). W: NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2013-08-26].
  2. Mark Wade: Skylab 3 (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-08-26].
  3. Olgierd Wołczek. Nauka w stacjach kosmicznych. „Astronautyka”. 6 (76), s. 8-18, 1974. Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Wrocław, Oddział w Warszawie. ISSN 35226 (pol.). 

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Skylab 3" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy