Sobór watykański I


Sobór watykański I w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sobór watykański I – dwudziesty sobór powszechny Kościoła katolickiego, zwołany przez papieża Piusa IX obradujący w latach 1869–1870 i był pierwszym - po 300 latach - soborem powszechnym od czasów soboru trydenckiego. U obradach uczestniczyło 49 kardynałów, 10 patriarchów, 7 prymasów,124 arcybiskupów, 522 biskupów, 6 opatów, 49 wikariuszy apostolskich, 46 przedstawicieli zakonów[1].

W soborze brali udział Polacy: abp Mieczysław Halka-Ledóchowski, Abp Grzegorz Michał Szymonowicz, bp Józef Alojzy Pukalski, bp Antoni Gałecki, bp Antoni Monastyrski i ks. Sosnowski[2].

Sobór został zawieszony, kiedy wojska włoskie zdobyły Rzym; nigdy nie wznowiono obrad.

Sobór uchwalił konstytucję dogmatyczną Pastor aeternus , która zawiera wypowiedź doktrynalną: „Romani Pontificis definitiones esse ex sese irreformabiles, non autem ex consensu Ecclesiae” (definicje Papieża Rzymskiego są same z siebie niezmienne, a nie wynika to ze zgody Kościoła). To zdanie oraz dogmat o nieomylności papieża w sprawach wiary i moralności kształtuje dziś w znacznej mierze stosunki w Kościele katolickim.

Obok dogmatu o nieomylności ważnym wkładem soboru była konstytucja De fide catholica, która traktowała o Bogu Stworzycielu, o objawieniu, wierze, stosunku wiary do wiedzy. Dołączone kanony odrzucały ateizm, racjonalizm, materializm i panteizm. Sobór stwierdzał m.in. że możliwe jest dojście do istnienia Boga „przy pomocy rozumowania naukowego i filozoficznego”[3].

Pośrednim skutkiem uchwał soboru była ogłoszona 1 listopada 1950 przez Piusa XII definicja o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny (jeden z przypadków użycia nieomylności dla wprowadzenia nowego dogmatu po definicji soborowej, wcześniej z nieomylności skorzystał już np. Pius IX, ogłaszając naukę o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny (1854), gdyż nieomylność papieska należała do depozytu wiary katolickiej, a jej definicja tylko ją potwierdziła[4], później skorzystał z niej papież Jan Paweł II, rozstrzygając kwestię kapłaństwa kobiet[5]).

Przypisy | edytuj kod

  1. Sobór Watykański I [w:] Grzegorz Polak (red.), Wielka Encyklopedia Jana Pawła II, t. tom VI, 2005, s. 66, ​ISBN 83-60160-10-4​.
  2. Sobór Watykański I [w:] Grzegorz Polak (red.), Wielka Encyklopedia Jana Pawła II, t. tom VI, 2005, s. 66, ​ISBN 83-60160-10-4​.
  3. Vittorio Messori, Opinie o Jezusie. Wydawnictwo M, Kraków 1993. s. 26.
  4. http://www.newadvent.org/cathen/15303a.htm.
  5. ODPOWIEDŹ NA WĄTPLIWOŚCI DOTYCZĄCE DOKTRYNY ZAWARTEJ W LIŚCIE APOSTOLSKIM ORDINATIO SACERDOTALIS, 28 października 1995 r
Kontrola autorytatywna (Synod):
Na podstawie artykułu: "Sobór watykański I" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy