Sojuz 2 (rakieta)


Sojuz 2 (rakieta) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sojuz 2 (ros. Союз 2) – rakieta nośna oparta konstrukcyjnie na pocisku balistycznym R-7. Rakieta ta została zaprojektowana jako następczyni używanej do 2017 roku rakiety Sojuz-U. W kosmos za pomocą tej rakiety wynoszone są satelity najnowszej generacji, jednak są plany na użycie rakiety Sojuz 2 do wynoszenia ostatnich statków załogowych Sojuz od 2019 roku.

Spis treści

Dane techniczne | edytuj kod

Rakieta Sojuz 2 swą konstrukcję zawdzięcza poprzednim rakietom serii Sojuz. Jest to rakieta dwustopniowa, posiadająca cztery rozpędzające moduły z silnikami RD-107. Człon pierwszy posiada jeden silnik RD-108, a w członie drugim zamontowano jednostkę napędową RD-0110 lub RD-0124. Te rakiety mogą startować zarówno w wersji dwustopniowej, jak i z zamontowanym członem Fregat lub członem Wołga. Jako paliwo rakieta wykorzystuje naftę i ciekły tlen (wyjątkiem są człony Fregat i Wołga wykorzystujące UDMH i tetratlenek diazotu).

Historia | edytuj kod

Pierwszy start tej rakiety odbył się z kosmodromu Plesieck (Rosja) 8 listopada 2004. Był to lot suborbitalny z wykorzystaniem kapsuły satelity typu Zenit-8 jako obciążenie. Od 2010 rakiety Sojuz 2 zastąpiły rakiety typu Mołnia M.

W październiku 2011 z kosmodromu Kourou wystartowała rakieta Sojuz 2.1b (znana jako Sojuz ST-B) z członem Fregat, wynosząc na orbitę satelity europejskiego systemu nawigacyjnego Galileo: IOV1 i IOV2. Był to pierwszy start rakiety Sojuz z tego kosmodromu (dotychczas rakiety tego typu startowały z kosmodromów w Rosji lub z Bajkonuru w Kazachstanie). Wersje startujące z kosmodromu Kourou są lekko zmodyfikowane w porównaniu do zwykłych Sojuzów 2 (m.in. mają dodatkową awionikę wyprodukowaną przez europejskie firmy) i noszą oznaczenia Sojuz ST (ST-A lub ST-B, w zależności od użytego wariantu).

Opracowano również wersję rakiety Sojuz 2.1w (jej stara nazwa to Sojuz 1), która (w przeciwieństwie do wszystkich rakiet opartych na pocisku R-7) nie posiada dopalaczy wyposażonych w silniki RD-107, a zamiast silnika RD-108 pierwszy człon jest wyposażony w silnik NK-33A, będący ulepszoną wersją silnika NK-33 przeznaczonego do nieudanych radzieckich rakiet N1[2]. Pierwszy start tej rakiety nastąpił 28 grudnia 2013.

Z dotychczasowych startów różnych wersji rakiet Sojuz 2 tylko dwa były nieudane, a trzy częściowo udane.

Wyrzutnie obsługujące rakietę | edytuj kod

Historia startów | edytuj kod

Planowane starty | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Soyuz 2-1v Launch Vehicle (ang.). W: Spaceflight101.com [on-line]. [dostęp 2017-06-22].
  2. Mark Wade: Soyuz-2-1V (ang.). W: Encyclopedia Astronautica [on-line]. [dostęp 2017-06-21].
  3. Soyuz 2-1b rocket launches classified military payload. Spaceflight Now, 2008-07-26.
  4. Anatoly Zak: The Meridian satellite (14F112). W: RussianSpaceWeb [on-line]. [dostęp 3 maja 2011].
  5. Soyuz flight VS01 Lifts Off From French Guiana.
  6. Soyuz 2-1B successfully launches new Glonass-M satellite into orbit (ang.). W: NASASpaceFlight [on-line]. 2011-11-28. [dostęp 2017-06-03].
  7. Six defense satellites launched by Soyuz rocket
  8. Russian satellite crashes into Siberia after launch
  9. Globalstar satellites 'flawlessly' orbited by Soyuz. Spaceflight Now. [dostęp 28 grudnia 2011].
  10. Soyuz ST-B launches Galileo twins successfully to orbit.(ang.) dostęp: 2012-10-13

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Sojuz 2 (rakieta)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy