Solaris Vacanza 13


Solaris Vacanza w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Solaris Vacanza 13) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Solaris Vacanza – rodzina wysokopokładowych autokarów turystycznych produkowanych przez polskie przedsiębiorstwo Solaris Bus & Coach w Bolechowie-Osiedlu. Na serię składają się dwa modele: produkowany w latach 2002–2010 Solaris Vacanza 12 oraz produkowany w latach 2004–2010 Solaris Vacanza 13.

Zaprezentowany w 2001 r. Solaris Vacanza 12 uzupełnił ofertę producenta o model autokaru turystycznego. W 2003 r. wziął on udział w konkursie o tytuł Autokar Roku 2004, w którym zajął II miejsce. W tym samym roku do oferty weszła II generacja modelu, która obejmowała niewielkie zmiany konstrukcyjne w modelu 12-metrowym, a także poszerzenie gamy o trzyosiowy model Vacanza 13. Rocznie produkowano od kilku od kilkunastu pojazdów, z czego zdecydowana większość trafiła na rynek polski, jedynie kilka egzemplarzy wyeksportowano do Niemiec, Estonii i na Łotwę. Ponadto w całym okresie produkcji na bazie modelów Vacanza powstało 11 specjalnych ambulansów do poboru krwi. Ostatecznie w związku ze słabnącym zainteresowaniem klientów, produkcję modelu Vacanza zakończono w 2010 r.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Geneza | edytuj kod

Solaris Urbino 12 I generacji  Zobacz więcej w artykule Solaris Bus & Coach, w sekcji Autobusy miejskie i międzymiastowe.

W 1994 r. Krzysztof Olszewski założył w Bolechowie-Osiedlu koło Poznania spółkę Neoplan Polska. Na potrzeby wygranego przetargu na dostawę 72 niskopodłogowych autobusów miejskich dla MPK Poznań w tym samym roku w Bolechowie rozpoczęto budowę nowej fabryki autobusów, a 22 marca 1996 r. z linii montażowej zjechał pierwszy pojazd. Neoplan Polska produkował modele autobusów miejskich, ale także autokarów na licencji niemieckiego przedsiębiorstwa Neoplan. W zakładzie w Bolechowie-Osiedlu powstawały modele turystyczne z serii Neoplan Transliner (N 316 K, N 316 SHD, N 318 SHD) oraz Neoplan Skyliner (N 122/3). W 1999 r. zaprezentowano model Solaris Urbino 12 – pierwszy autobus miejski z nowej rodziny Solaris Urbino, która szybko stała się najlepiej sprzedawanym autobusem miejskim w Polsce[1][2][3].  

I generacja (2001–2003) | edytuj kod

Solaris Vacanza 12 z 2002 r.

W związku z poszerzaniem oferty w ramach nowej na rynku marki Solaris, w październiku 2001 r. na międzynarodowych targach Busworld w Kortrijk zaprezentowano model 12-metrowego wysokopokładowego autokaru turystycznego nazwanego Solaris Vacanza 12. Konstrukcja została od zera opracowana przez biuro konstrukcyjne Solarisa we współpracy ze studiem projektowym IFS Designatelier z Berlina[4][5][6]. W pojeździe zastosowano jednostkę napędową DAF zblokowaną ze skrzynią biegów ZF. Uwagę zwracał nowoczesny design autokaru, w tym charakterystyczna asymetryczna linia przedniej szyby, znana z autobusów miejskich z serii Urbino, a także boczne szyby w kształcie trapezów i przypominająca klin bryła pojazdu[7]. W 2001 r. powstały dwa prototypowe egzemplarze Vacanzy 12, które były testowane na torach doświadczalnych m.in. w Polsce, na Słowacji i w Holandii[4]. W 2002 r. ruszyła seryjna produkcja modelu, a pierwszym przewoźnikiem, który zdecydował się na jego zakup było krakowskie przedsiębiorstwo Jarema Bus[4][8]. W tym samym roku sprzedano jeszcze 7 innych pojazdów tego typu[8][7]. W 2003 r. Solaris Vacanza znalazł pierwszych dwóch nabywców poza granicami Polski – w czerwcu tego roku jedną sztukę przekazano przedsiębiorstwu Reisebüro Müller z Blieskastel w Niemczech, natomiast drugi egzemplarz zakupił miejski przewoźnik z litewskiego Daugavpils[9]. W lipcu 2003 r. Solaris Vacanza 12 wziął udział w Coach Euro Test 2003 – konkursie o tytuł Autokar Roku 2004. Wśród konkurentów znaleźli się Hispano Divo, Scania Irizar PB, Volvo 9700 oraz MAN Lion’s Star. Test odbył się we włoskim Baveno[7]. Ostatecznie Vacanza zajęła ex aequo drugie miejsce wraz z autokarem Volvo, natomiast pierwsze miejsce przypadło ex aequo autokarom MAN i Scania-Irizar[10][11].  

II generacja (2003–2010) | edytuj kod

Solaris Vacanza 13 z 2006 r.

W 2003 r. Solaris rozszerzył ofertę autokarów turystycznych o trzyosiowy model Solaris Vacanza 13 o długości 12,9 m. Pierwszy raz szerszej publiczności nowy autokar zaprezentowano podczas targów w Kortrijk w październiku 2003 r., a w Polsce w grudniu na konferencji prasowej producenta w Warszawie[5][12]. Jednocześnie, wraz z wprowadzeniem modelu Vacanza 13, drobne zmiany konstrukcyjne przeszedł model 12-metrowy i tym samym do produkcji w 2004 r. weszła jego II generacja[13]. Wśród największych zmian w stosunku do I generacji należy wymienić podniesienie górnej krawędzi przedniej szyby, zastosowanie trzeciej wycieraczki przedniej szyby, zmiana średnicy przednich reflektorów, zmiana układu pokryw bocznych oraz układu schowków w pojeździe, a także inne drobne zmiany w designie zewnętrznym oraz wyposażeniu wnętrza autokarów. Zmieniła się także oferta dostępnych jednostek napędowych i skrzyń biegów[4][13]. Pierwszymi odbiorcami Vacanzy w przedłużonej wersji było niemieckie przedsiębiorstwo Schmetterling Reisen oraz w Polsce firma Imex z Jastrzębia Zdroju[4]. W planach producenta było rozwinięcie oferty autokarów o model Vacanza 14, jednak ostatecznie do niego nie doszło[13][4]. Sprzedaż autobusów Solaris Vacanza daleko odbiegała jednak od poziomu produkcji konstrukcji konkurencyjnych, czy też poziomu sprzedaży modeli miejskich z rodziny Urbino. Rocznie fabrykę Solarisa opuszczało przez cały okres produkcji maksymalnie kilkanaście pojazdów, z czego kilka stanowiły specjalne konstrukcje do poboru krwi[8][14]. Zdecydowana większość autokarów Vacanza trafiała na rynek polski, pojedyncze sztuki zamawiali przewoźnicy z Niemiec, Estonii oraz Łotwy[8][15][16]. Pod koniec I dekady XXI zainteresowanie autokarami z tej serii jeszcze spadło[8][17], w związku z czym w 2010 r. ostatecznie zostały wycofane z produkcji[15][16][17]. W późniejszych latach przedsiębiorstwo Solaris nie wracało już do produkcji autokarów turystycznych[5].  

Ambulansy do poboru krwi | edytuj kod

Solaris Vacanza 13 jako ambulans do poboru krwi dla RCKiK w Warszawie Wyposażenie wnętrza ambulansu

W 2002 r. skonstruowano pierwszy ambulans do poboru krwi na zamówienie Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Katowicach[8]. Przedsiębiorstwo z Bolechowa już wcześniej zajmowało się produkcją pojazdów specjalnych na bazie autokarów Neoplan – wyprodukowano m.in. autobus do poboru krwi, centrum kosmetyczne dla firmy Oriflame oraz pojazdy do obsługi pasażerów portu lotniczego Warszawa-Okęcie. Autokar do poboru krwi został nagrodzony na targach wynalazczości w Paryżu w 2003 r.[18]. Po 2004 r. kontynuowana była produkcja ambulansów do poboru krwi na bazie autokarów Vacanza 12 i Vacanza 13. W 2004 r. jedna sztuka trafiła do RCKiK w Bydgoszczy, natomiast w 2006 i 2007 r. po dwie zamówiły RCKiK z Warszawy i Poznania[18]. Rok później jeden ambulans na bazie Vacanzy trafił także na Łotwę. W całym okresie produkcji powstało 11 ambulansów do poboru krwi na bazie autokarów Solaris[8]. Po zakończeniu produkcji autokarów serii Vacanza Solaris nie zaprzestał produkcji ambulansów do poboru krwi. W 2018 r. wyprodukowano 2 tego typu pojazdy na bazie autobusu miejskiego Urbino 8,9 LE electric dla RCKiK w Katowicach[19].

 

Konstrukcja | edytuj kod

Widok na tył autokaru
  1. a b c d Tylko dla I gen.

Nadwozie i wnętrze | edytuj kod

Solaris Vacanza, w zależności od modelu, jest dwu- lub trzyosiowym wysokopokładowym autokarem turystycznym o długości 12 000 lub 12 900 mm. Konstrukcja nadwozia autokarów z serii Vacanza jest modułowa, co umożliwiło stworzenie na podstawie modelu 12-metrowego wersji 13-metrowej, a także ewentualnych dłuższych wersji pojazdu. Solaris Vacanza jest konstrukcją samonośną. Zastosowano zawieszenie pneumatyczne oraz niezależne zawieszenie osi przedniej. W Vacanzie 12 przednia oś jest skrętna, a tylna – napędowa, natomiast w Vacanzie 13 przednia i tylna oś są skrętne, oś środkowa pełni rolę osi napędowej. Autokary wyposażone są w retarder, a także systemy ABS i ASR[23][24]. Konstrukcja nadwozia została wykonana ze stali nierdzewnej i spełnia europejskie normy dotyczące bezpieczeństwa autokarów obowiązujące w chwili powstawania modelu, co zostało potwierdzone przez testy autokaru na torze DAF w Holandii[25].

Design zewnętrzny autokarów opracowało studio IFS Designatelier z Berlina[6][24]. Szczególnym elementem charakterystycznym była asymetryczna przednia szyba, znana z autobusów miejskich Solaris Urbino, poprawiająca widoczność kierowcy przy podjeżdżaniu do krawężnika. Boczną ścianę zaprojektowano w kształt klina z opływowym przejściem dachu w ścianę przednią (z oszkleniem części dachu w przedniej części autokaru) oraz bocznymi szybami w kształcie trapezów. Wejście na pokład umożliwiają dwie pary drzwi w układzie 1-1-0 o szerokości 550–600 mm[25]. Na pokładzie Vacanzy 12 w wersji trzygwiazdkowej znajduje się 49 miejsc dla pasażerów, a w wersji czterogwiazdkowej – 44 miejsca. Vacanza 13 mieści z kolei standardowo o 1 rząd miejsc siedzących więcej (odpowiednio 53 i 48 miejsc). Autokary są wyposażone w toaletę na pokładzie (przy drugich drzwiach), zestaw audio-wideo, klimatyzację, indywidualne nawiewy i lampki, a także barek[23][24][4]. Pod pokładem znajduje się przestrzeń bagażowa – w Vacanzie 12 o pojemności 9,1 m³[25].

Układ napędowy | edytuj kod

Jednostkami napędowymi wykorzystywanymi w autokarach Solaris Vacanza były silniki DAF spełniające normę emisji spalin Euro 3, a później Euro 4. W I generacji klienci mieli wybór pomiędzy trzema jednostkami napędowymi: XE 250C (o mocy 250 kW = 340 KM), XE 280C (o mocy 280 kW = 380 KM) oraz XE 315C (o mocy 315 kW = 428 KM), natomiast w autokarach II generacji stosowano jedynie silniki typu XE 315C. Za przeniesienie napędu odpowiadała skrzynia biegów produkcji ZF typu: AS-TRONIC, 6S1600 lub 8S180, przy czym w autokarach II generacji stosowano tylko tę ostatnią opcję[4][23][24]. Solaris Vacanza wyróżniał się stosunkowo niewielkim zużyciem paliwa jak na autokar tej klasy[25].

Przypisy | edytuj kod

  1. ZbigniewZ. Rusak ZbigniewZ., Solaris Urbino – 15 lat rynkowego sukcesu (1), „Autobusy TEST”, 9/2014, s. 12–15, ISSN 1509-5878 [dostęp 2020-03-13]  (pol.).
  2. Solaris Bus & CoachS.B.& C. S.A. Solaris Bus & CoachS.B.& C., Solaris. Power of Enthusiasm, 2013  (pol.).
  3. Autobusy turystyczne Neoplan produkowane w Bolechowie, solaris-club.pl [dostęp 2020-03-16]  (pol.).
  4. a b c d e f g h i Autobusy turystyczne Solaris Vacanza, solaris-club.pl [dostęp 2020-03-16]  (pol.).
  5. a b c Historia – Solaris Bus & Coach S.A., solarisbus.com [dostęp 2020-03-16]  (pol.).
  6. a b Portfolio – IFS Design, ifs-design.de [dostęp 2020-03-23]  (ang. • niem.).
  7. a b c d COACH EURO TEST VI – autobusowa szansa dla Polski, transinfo.pl, 6 lipca 2003 [dostęp 2020-03-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-03-13]  (pol.).
  8. a b c d e f g h Zestawienie wyprodukowanych autobusów turystycznych Solaris Vacanza w latach 2002–2007, solaris-club.com [dostęp 2020-03-13] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-24]  (pol.).
  9. Eksport Solarisa, infobus.pl, 8 października 2003 [dostęp 2020-03-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-03-13]  (pol.).
  10. Scania Irizar PB Autokarem Roku 2004, infobus.pl, 6 listopada 2003 [dostęp 2020-03-16]  (pol.).
  11. AleksanderA. Sowa AleksanderA., Legendy naszej motoryzacji, 2010, s. 362, ISBN 978-83-941974-7-6  (pol.).
  12. Polska premiera najnowszych dzieł Solarisa, infobus.pl, 7 grudnia 2003 [dostęp 2020-03-13] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-23]  (pol.).
  13. a b c Kortrijk 2005: Solaris – specjalista od wyzwań, infobus.pl, 10 grudnia 2005 [dostęp 2020-03-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-03-13]  (pol.).
  14. TadeuszT. Dyr TadeuszT., Solaris na europejskim rynku autobusowym, „Autobusy TEST”, 2007, s. 14–19, ISSN 1509-5878 [dostęp 2020-03-18]  (pol.).
  15. a b Solaris Vacanza 12, phototrans.eu [dostęp 2020-03-16]  (pol.).
  16. a b Solaris Vacanza 13, phototrans.eu [dostęp 2020-03-16]  (pol.).
  17. a b MarekM. Kuc MarekM., Autobusy z Bolechowa 1996–2018, Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 2019, s. 69–70, ISBN 978-83-206-2007-8  (pol.).
  18. a b Najdłuższy „krwiopijca” Solarisa, infobus.pl, 14 marca 2007 [dostęp 2020-03-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-03-13]  (pol.).
  19. Pierwszy taki autobus na świecie. W RCKiK Katowice!, infobus.pl [dostęp 2018-09-30]  (pol.).
  20. Solaris Vacanza 12 01-V1/001, phototrans.eu [dostęp 2020-03-16]  (pol.).
  21. Solaris Vacanza 12 02-V1/003, phototrans.eu [dostęp 2020-03-16]  (pol.).
  22. Solaris Vacanza 13 02-V1/003, phototrans.eu [dostęp 2020-03-16]  (pol.).
  23. a b c d Solaris Vacanza 12 w bazie autobusów infobus.pl, infobus.pl [dostęp 2020-03-19]  (pol.).
  24. a b c d e Solaris Vacanza 13 w bazie autobusów infobus.pl, infobus.pl [dostęp 2020-03-19]  (pol.).
  25. a b c d e Drogowy test Solarisa Vacanzy, infobus.pl, 24 marca 2005 [dostęp 2020-03-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-03-13]  (pol.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Solaris Vacanza 13" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy