Spółgłoska boczna półotwarta podniebienna


Spółgłoska boczna półotwarta podniebienna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoska boczna półotwarta podniebienna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego. W systemie IPA oznaczana jest symbolem ʎ (odwróconą literą y), a w X-SAMPA symbolem [L].

Spis treści

Artykulacja | edytuj kod

Występowanie | edytuj kod

Język włoski | edytuj kod

ʎ̝

W języku włoskim, spółgłoska /ʎ/ jest realizowana jako spółgłoska dziąsłowo-podniebienna i może być oznaczana symbolem [ʎ̝]. W wielu akcentach języka włoskiego jest ona również spółgłoską szczelinową, która nie posiada specjalnego symbolu w notacji IPA[1]. W nagłosie, spółgłoska /ʎ/ jest zawsze krótka, a w śródgłosie zawsze długa. Dodatkowo w języku włoskim spółgłoska /ʎ/ kontrastuje z inną spółgłoską boczną, mianowicie /l/. Parą minimalną są dla przykładu wyrazy paglia /ˈpaʎːa/ oraz palla /ˈpalːa/[2].

W ortografii języka włoskiego, fonem ten symbolizuje trójznak gli.

Przykłady | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Ashby 2011 ↓, s. 64.
  2. a b Krämer 2009 ↓, s. 47.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Spółgłoska boczna półotwarta podniebienna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy