Spółgłoska boczna szczelinowa dziąsłowa dźwięczna


Spółgłoska boczna szczelinowa dziąsłowa dźwięczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoska boczna szczelinowa dziąsłowa dźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczana jest symbolem: ɮ.

Artykulacja | edytuj kod

W czasie artykulacji podstawowego wariantu ɮ:

  • modulowany jest prąd powietrza wydychanego z płuc, czyli artykulacja tej spółgłoski wymaga inicjacji płucnej i egresji,
  • tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, powietrze uchodzi przez jamę ustną (spółgłoska ustna)
  • prąd powietrza w jamie ustnej przepływa po bokach języka
  • język kontaktuje się z dziąsłami, tworząc szczelinę na tyle wąską, że masy powietrza wydychanego z płuc tworzą charakterystyczny szum.
  • wiązadła głosowe periodycznie drgają, spółgłoska ta jest dźwięczna.

Przykłady | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. sidetongue, www.abouttajweed.com [dostęp 2017-11-26] .
Na podstawie artykułu: "Spółgłoska boczna szczelinowa dziąsłowa dźwięczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy