Spółgłoska miękkopodniebienna


Spółgłoska miękkopodniebienna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoska miękkopodniebienna lub welarna – spółgłoska, której wymowa polega na zbliżeniu języka do podniebienia miękkiego (łac. velum). Takie głoski są bardzo rozpowszechnione – występują właściwie we wszystkich językach ludzkich. Wiele języków ma również labializowane i palatalizowane warianty spółgłosek welarnych.

Zapis IPA | edytuj kod

Międzynarodowy alfabet fonetyczny pozwala na rozróżnienie następujących spółgłosek miękkopodniebiennych:

  • k – jak w polskim wyrazie kamień
  • ɡ – jak w polskim gad
  • ŋ – w polskim wyrazie ręka rεŋka
  • x – polskie ch w chata
  • ɣ – np. w arabskim wyrazie Maghreb
  • ɰ – na przykład hiszpańskie g między samogłoskami
  • ʟ
  • w – „niesylabiczne u” w wyrazie auto lub angielskie w w weekend
Na podstawie artykułu: "Spółgłoska miękkopodniebienna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy