Spółgłoska nosowa dwuwargowa


Spółgłoska nosowa dwuwargowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoska nosowa dwuwargowa – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczanej symbolem: m.

Spis treści

Artykulacja | edytuj kod

Opis | edytuj kod

W czasie artykulacji podstawowego wariantu m:

  • modulowany jest prąd powietrza wydychanego z płuc, czyli artykulacja tej spółgłoski wymaga inicjacji płucnej i egresji,
  • tylna część podniebienia miękkiego znajduje się w luźnej pozycji, prąd powietrza uchodzi przez nos
  • prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej powietrze uchodzi wzdłuż środkowej linii języka
  • dolna warga kontaktuje się z górną wargą, tworząc zwarcie. Dochodzi do zablokowania przepływu powietrza przez tor ustny jamę ustną, jednakże podniebienie miękkie jest opuszczone i powietrze uchodzi przez nos.
  • wiązadła głosowe periodycznie drgają, spółgłoska ta jest dźwięczna
  • pozycja języka i ust może zależeć od kontekstu, w jakim występuje głoska.

Warianty | edytuj kod

Opisanej powyżej artykulacji może towarzyszyć dodatkowo:

  • wzniesienie środkowej części grzbietu języka w stronę podniebienia twardego, mówimy wtedy o spółgłosce zmiękczonej (spalatalizowanej): mʲ
  • wzniesienie tylnej części grzbietu języka w kierunku podniebienia tylnego, mówimy spółgłosce welaryzowanej: mˠ
  • przewężenie w gardle, mówimy spółgłosce faryngalizowanej spółgłosce: mˤ
  • zaokrąglenie warg, mówimy wtedy o labializowanej spółgłosce mʷ

Przykłady | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Meaning of “mother” in the English Dictionary (ang.). Camridge Dictionary. [dostęp 2018-06-09].
  2. Jassem 2003 ↓, s. 103.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Spółgłoska nosowa dwuwargowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy