Spółgłoska nosowa dziąsłowa dźwięczna


Spółgłoska nosowa dziąsłowa dźwięczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoska nosowa dziąsłowa – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczanej symbolem: n.

Spis treści

Artykulacja | edytuj kod

Opis | edytuj kod

W czasie artykulacji podstawowego wariantu n:

Warianty | edytuj kod

Głoska ta może być wymawiana z udziałem zębów zamiast dziąseł – powstaje wtedy dźwięk: [].

Ponadto spółgłoska ta może występować w różnych wariantach:

  • wzniesienie środkowej części grzbietu języka w stronę podniebienia twardego, mowa wtedy o spółgłosce zmiękczonej (spalatalizowanej): nʲ;
  • wzniesienie tylnej części grzbietu języka w kierunku podniebienia tylnego, mowa o spółgłosce welaryzowanej: nˠ;
  • przewężenie w gardle, mowa o spółgłosce faryngalizowanej spółgłosce: nˤ;
  • zaokrąglenie warg, mowa wtedy o labializowanej spółgłosce nʷ[1].

Przykłady | edytuj kod

Przykłady w wybranych językach:

Wariant zębowy | edytuj kod

Wariant dziąsłowy | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Magdalena Derwojedowa: Zamiast korepetycji Język polski Kompendium. Świat książki, 2005. ISBN 83-7391-251-7.
  2. PedP. Padluzhny PedP., Fanetyka belaruskai litaraturnai movy, 1989  (ang.).
  3. Cecile Fougeron, Caroline L Smith. Illustrations of the IPA:French. „Journal of the International Phonetic Association”. 23 (2), s. 73–76, 1993. DOI: 10.1017/S0025100300004874 (ang.). 
  4. Amalia Arvaniti. Greek Phonetics: The State of the Art. „Journal of Greek Linguistics”. 8, s. 97–208, 2007. DOI: 10.1075/jgl.8.08arv (ang.). 
  5. a b BronisławB. Rocławski BronisławB., Zarys fonologii, fonetyki, fonotaktyki i fonostatystyki współczesnego języka polskiego, Wydawnictwo Uczelniane Uniwersytetu Gdańskiego, 1976  (ang.).
  6. Madalena Cruz-Ferreira. European Portuguese. „Journal of the International Phonetic Association”. 25 (2), s. 90–94, 1995. DOI: 10.1017/S0025100300005223 (ang.). 
  7. AndriiA. Danyenko AndriiA., SerhiiS. Vakulenko SerhiiS., Ukrainian, Lincom Europa, 1995  (ang.). Data dostępu do witryny: 17 września 2018
  8. PéterP. Siptár PéterP., MiklósM. Törkenczy MiklósM., The Phonology of Hungarian, Oxford University Press, 2000  (ang.).
  9. Marco Bertinetto, Michele Loporcaro. The sound pattern of Standard Italian, as compared with the varieties spoken in Florence, Milan and Rome. „Journal of the International Phonetic Association”. 35 (2), s. 131–151, 2005. DOI: 10.1017/S0025100305002148 (ang.). 
  10. LucianoL. Canepari LucianoL., Il MªPi – Manuale di pronuncia italiana, Bologna: Zanichelli, 1992  (wł.).
  11. Joan F. Carbonell, Joaquim Llisterri. Catalan. „Journal of the International Phonetic Association”. 22 (1–2), s. 53–56, 1992. DOI: 10.1017/S0025100300004618 (ang.). 
  12. Ryan K. Shosted, Vakhtang Chikovani. Standard Georgian. „Journal of the International Phonetic Association”. 36 (2), s. 255–264, 2006. DOI: 10.1017/S0025100306002659 (ang.).  Data dostępu do witryny: 17 września 2018
  13. PeterP. Ladefoged PeterP., IanI. Maddieson IanI., The Sounds of the World's Languages, Oxford: Blackwell, 1996  (ang.).
  14. Derek Rogers, Luciana d'Arcangeli. Italian. „Journal of the International Phonetic Association”. 34 (1), s. 117–121, 2004. DOI: 10.1017/S0025100304001628 (ang.). 
  15. Hideo Okada. Phonetic Representation:Japanese. „Journal of the International Phonetic Association”. 21 (2), s. 94–97, 1991. DOI: 10.1017/S002510030000445X (ang.). 
  16. Eugenio Martínez-Celdrán, Ana Ma. Fernández-Planas, Josefina Carrera-Sabaté. Castilian Spanish. „Journal of the International Phonetic Association”. 33 (2), s. 255–259, 2003. DOI: 10.1017/S0025100303001373 (ang.). 
Na podstawie artykułu: "Spółgłoska nosowa dziąsłowa dźwięczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy