Spółgłoska półotwarta


Spółgłoska półotwarta w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoski półotwarte (półsamogłoski) powstają, gdy dochodzi do zbliżenia narządów mowy, ale nie do powstania szczeliny.

Ze względu na sposób artykulacji spółgłoski półotwarte leżą na granicy spółgłosek i samogłosek. Są bowiem niezgłoskotwórczymi odpowiednikami samogłosek, np. j jest artykulacyjnie spółgłoskowym odpowiednikiem samogłoski i.

Spółgłoski półotwarte należą do kontynuantów, czyli do głosek, których wymowę można przedłużać.

Uwaga terminologiczna | edytuj kod

Określenia „spółgłoski zwarto-otwarte”, „spółgłoski sonorne” i „sonanty” bywają używane jako synonimy terminu „spółgłoski półotwarte”.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Spółgłoska półotwarta" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy