Spółgłoska półotwarta


Spółgłoska półotwarta w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoski półotwarte (półsamogłoski) powstają, gdy dochodzi do zbliżenia narządów mowy, ale nie do powstania szczeliny.

Ze względu na sposób artykulacji spółgłoski półotwarte leżą na granicy spółgłosek i samogłosek. Są bowiem niezgłoskotwórczymi odpowiednikami samogłosek, np. j jest artykulacyjnie spółgłoskowym odpowiednikiem samogłoski i.

Spółgłoski półotwarte należą do kontynuantów, czyli do głosek, których wymowę można przedłużać.

Spis treści

Klasyfikacja | edytuj kod

Samogłoski otwarte są uważane za rodzaj aproksymantów[1]. Chociaż terminy „półsamogłoski” i „aproksymanty” często używane za synonimiczne, większość autorów używa terminu „aproksymant” dla bardziej ograniczonej grupy spółgłosek. Nie istnieje jedna przyjęta definicja samogłoski otwartej i często zależy ona od autora danego opracowania. Na przykład Ladefoged i Maddieson nie traktują spółgłoski półotwartej wargowo-zębowej dźwięcznej [ʋ] (zwanej również aproksymantem wargowo-zębowym) nie uznają jej za półsamogłoskę[2]

Uwaga terminologiczna | edytuj kod

Określenia „spółgłoski zwarto-otwarte”, „spółgłoski sonorne” i „sonanty” bywają używane jako synonimy terminu „spółgłoski półotwarte”.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Crystal 2008 ↓, s. 432.
  2. Ladefoged i Maddieson 1996 ↓, s. 322.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Spółgłoska półotwarta" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy