Spółgłoska szczelinowa dziąsłowo-podniebienna bezdźwięczna


Spółgłoska szczelinowa dziąsłowo-podniebienna bezdźwięczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoska szczelinowa dziąsłowo-podniebienna bezdźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczana jest symbolem: ɕ.

Artykulacja | edytuj kod

W czasie artykulacji podstawowego wariantu ɕ:

  • modulowany jest prąd powietrza wydychanego z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna,
  • tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, powietrze uchodzi przez jamę ustną (spółgłoska ustna),
  • prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka (spółgłoska środkowa),
  • następuje wysklepienie języka w kierunku przedniej części podniebienia przy jednoczesnym kontakcie czubka języka z dziąsłami – jest to spółgłoska przedniopodniebienna,
  • wiązadła głosowe nie drgają, spółgłoska ta jest bezdźwięczna.

Terminologia | edytuj kod

Spółgłoskę ɕ zaliczamy do spółgłosek syczących, czyli sybilantów.

Przykłady | edytuj kod

SpółgłoskiPłucne Niepłucne Z koartykulacją
Na podstawie artykułu: "Spółgłoska szczelinowa dziąsłowo-podniebienna bezdźwięczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy