Spółgłoska szczelinowa miękkopodniebienna bezdźwięczna


Spółgłoska szczelinowa miękkopodniebienna bezdźwięczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoska szczelinowa miękkopodniebienna bezdźwięczna - rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem x. Dźwięcznym odpowiednikiem jest spółgłoska szczelinowa miękkopodniebienna dźwięczna ɣ.

Spis treści

Artykulacja | edytuj kod

Opis | edytuj kod

W czasie artykulacji tej spółgłoski:

Warianty | edytuj kod

Opisanej powyżej artykulacji może towarzyszyć dodatkowo:

  • wzniesienie środkowej części grzbietu języka w stronę podniebienia twardego, mówimy wtedy o spółgłosce zmiękczonej (spalatalizowanej): xʲ
  • przewężenie w gardle, mówimy spółgłosce faryngalizowanej spółgłosce: xˤ
  • zaokrąglenie warg, mówimy wtedy o labializowanej spółgłosce xʷ

Wymowa | edytuj kod

Przykłady | edytuj kod

Pisownia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Spółgłoska szczelinowa miękkopodniebienna bezdźwięczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy