Spółgłoska zwarta dziąsłowa dźwięczna


Spółgłoska zwarta dziąsłowa dźwięczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoska zwarta dziąsłowa dźwięczna - rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem d.

Spis treści

Artykulacja | edytuj kod

Opis | edytuj kod

W czasie artykulacji tej spółgłoski:

Warianty | edytuj kod

Opisanej powyżej artykulacji może towarzyszyć dodatkowo:

  • wzniesienie środkowej części grzbietu języka w stronę podniebienia twardego, mówimy wtedy o spółgłosce zmiękczonej (spalatalizowanej): dʲ
  • wzniesienie tylnej części grzbietu języka w kierunku podniebienia tylnego, mówimy spółgłosce welaryzowanej: dˠ
  • przewężenie w gardle, mówimy spółgłosce faryngalizowanej spółgłosce: dˤ
  • zaokrąglenie warg, mówimy wtedy o labializowanej spółgłosce dʷ

Spółgłoska może być wymówiona:

Przykłady | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Spółgłoska zwarta dziąsłowa dźwięczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy